บทที่ 1 บทเรียนแรกกลางลานช้าง 1

บทที่ 1 บทเรียนแรกกลางลานช้าง

หลังจากได้พักผ่อนและทำความรู้จักพื้นที่เบื้องต้น หนูนาก็เริ่มต้นวันแรกของการเป็นอาสาสมัครด้วยความตื่นเต้น หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ อาสาสมัครทุกคนต้องนอนในห้องรวมกัน ชายหญิงแยกกันคนละหลัง กิจวัตรจะเริ่มตั้งแต่เสียงระฆังไม้ปลุกตอนตีห้า ไปจนถึงตอนที่ทุกคนรวมตัวกันที่ลานกลางของปางเพื่อฟังคำชี้แจงงานจากหัวหน้าอาสาสมัคร

“แต่ละวันจะมีงานหมุนเวียนกันไปนะครับ” หัวหน้าอาสาสมัครวัยกลางคนพูดพลางชี้ไปยังตารางที่เขียนด้วยชอล์กบนกระดานไม้

“เริ่มจากตื่นตีห้า เก็บมูลช้างตอนเช้า ให้อาหารตอนเจ็ดโมง อาบน้ำตอนแปดโมงครึ่ง จากนั้นช่วงสายๆ จะแบ่งเป็นเวรล้างโรงเก็บอาหาร ตัดหญ้า หรือช่วยพวกควาญตรวจสุขภาพช้าง”

หนูนาจดทุกอย่างไว้อย่างตั้งใจ ทั้งคำศัพท์ใหม่ๆ และชื่อของช้างแต่ละตัว โดยเฉพาะ "เจ้าจุ่น" ช้างน้อยที่ดูจะเป็นขวัญใจของทุกคนในปาง แต่ในขณะเดียวกันก็ซนไม่แพ้เด็กวัยสามขวบ

วันนั้น หนูนาได้รับมอบหมายให้ดูแลเจ้าจุ่น ร่วมกับพี่คีรี แสงแดดยามสายทอดผ่านแนวไม้ใหญ่ ลานฝึกช้างเปิดกว้างจนเห็นขุนเขาอยู่ลิบๆ เสียงร้องแว่วของแมลงป่า กับเสียงใบไม้ไหวพัดตามลม ทำให้บรรยากาศยิ่งเหมือนหลุดมาอีกโลก

“เฮ้อ... ร้อนจัง” หนูนาหยิบขันน้ำไม้ไผ่ขึ้นมารินใส่ถังขนาดใหญ่ หยาดเหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผากและต้นคอจากการทำงานกลางแดด

เธอสวมเสื้อกล้ามสีเทา กางเกงขาสั้นเหนือเข่า แม้จะไม่ได้ตั้งใจโชว์อะไรนัก แต่สองเต้าแรกแย้ม เห็นหัวนมดุนดันเสื้อรางๆ และเรียวขางามระหงกลับทำให้ดวงตาของคีรี แอบจับจ้องอยู่เงียบๆ อยู่ไม่ไกล

“ใส่เสื้อแบบนี้ไม่กลัวแดดกัดหรือไง” เขาถามเสียงเรียบ ขณะเดินมาข้างหลัง จ้องมองสะโพกกลมกลึงบิดผันยามก้าวเดิน

“แดดกัดไม่เท่าตัวดำใจร้ายกัดหรอกค่ะ” เธอหันมายิ้มกวนนิดๆ ร่องอกขาวอวบรบกวนใจเขาเหลือเกิน คีรีหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินมาด้านหลัง แล้วเอื้อมมือมาจับมือเธอที่ถือขอเกี่ยวช้าง

“จับแบบนี้ เดี๋ยวมันจะหลุดมือ ถ้าช้างดิ้นจะอันตราย”

“ค่ะ…แต่อยู่ใกล้ขนาดนี้ หนูนาใจสั่นมากกว่านะคะ…”

เสียงหัวใจเธอดังไม่แพ้เสียงฝีเท้าช้าง กลิ่นกายของเขาหอมคล้ายไม้ป่าและเหงื่ออุ่นๆ แขนแข็งแรงโอบรอบจากด้านหลังเพื่อประคองท่าทางเธอ

“ใจสั่น…เหรอ?”

“อืม...” เธอพยักหน้าเบาๆ แก้มร้อนวาบ

เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นแชมพูจากผมของเธอ เสียงลมหายใจของเขาข้างหูทำให้เธอแข็งค้างอยู่กับที่

“ฉันก็เหมือนกัน…”

ทั้งคู่ต่างจ้องมองกันและกัน คนหนึ่งเป็นเด็กสาวขบเผาะจากกรุงเทพ ส่วนอีกคนเป็นควาญหนุ่มหุ่นบึกบึนสุดร้อนแรง อุ้งมือแข็งแรงของเขาบีบกระชับสอนให้เธอถือขอเกี่ยวช้าง แต่ก็ไม่ได้ถอนมือออก ไอร้อนจากอุ้งมือใหญ่ส่งผลกระทบไม่น้อย หนูนาสั่นเล็กน้อย และไม่ว่าอะไรเมื่อพวงเต้าถูกอุ้งมือของเขาแตะผ่านๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ

“เจ้าจุ่นชอบอ้อนอาสาคนใหม่ๆ ระวังโดนงวงเกี่ยวของไปซ่อนไว้ใต้ฟางนะครับ” คีรีพูดพลางส่งรอยยิ้มล้อเลียน หนูนาหัวเราะออกมา รู้สึกผ่อนคลายขึ้นอีกนิด

ทั้งคู่พาเจ้าจุ่นไปที่ลานอาบน้ำช้างริมน้ำสายเล็ก แสงแดดยามสายทอแสงลงบนผิวน้ำ ผิวกายของเธอยิ่งขาวอร่าม ดูเนียนนุ่มไปทั้งเนื้อทั้งตัว เจ้าจุ่นยืนแช่อยู่ในน้ำอย่างสบายอารมณ์ งวงของมันฟาดน้ำเบาๆ แล้วกระดิกหูอย่างชอบใจ

“เอาล่ะ อาบน้ำของเจ้าจุ่นได้เลย มันชอบเล่นน้ำมากๆ เลยล่ะ”

“โอเคค่ะ หนูนาเองก็อยากอาบน้ำให้ช้างมากเลยค่ะ” หนูนาเดินเข้ามาพร้อมถังไม้และแปรงขัดหลัง แต่ยังไม่ทันจะเข้าใกล้มากนัก เจ้าจุ่นก็ยื่นงวงมาพันรอบเอวของเธอแล้วดึงเบาๆ เธอหัวเราะ “โอ๊ยๆ เจ้าจุ่น! อย่าดื้อสิ!”

ทว่าเจ้าจุ่นเหมือนยิ่งได้ใจ งวงของมันเกี่ยวชายเสื้อของหนูนาแล้วดึงขึ้นสูงด้วยความซุกซนอย่างไร้เดียงสา เสียง “แคว่ก!” ดังขึ้นอย่างน่าอาย เมื่อเสื้อกล้ามของเธอขาดออกจากกันตรงไหล่จนเห็นสองเต้าขาวเนียน กลมกลึงดุจดอกบัวตูมและจะงอยหัวนมชูชันวับแวบ

“ว้าย!”