로그인“ท่านปู่สั่งให้เจ้าชายราฟางดทำงานในฐานะของเชื้อพระวงศ์ และต้องอยู่ดูแลคุณอลิสตลอดเวลา อย่าให้ห่างจากตัวเด็ดขาด” ผู้แทนของท่านปู่อ่านคำสั่งที่ได้รับมาให้ราฟาฟัง“อือ” เขาถูกย้ำเรื่องนี้มาเกินสิบครั้งแล้วมั้ง“หึ!” ฉันพยายามกลั้นขำ เพราะก่อนท้องราฟาก็ตามติดตลอดเวลาอยู่แล้ว“หมอและพยาบาลถูกส่งมาเตรียมพ
หมับ!ราฟากอดเข้าที่เอวบางแล้วดึงชิดเข้าหาตัว เขาเอียงหัวซบลงบนหัวฉันแล้วยกที่ตรวจครรภ์ขึ้นดู“ทำไมต้องแอบด้วยของแค่นี้ ไหนมาดูซิ” “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องแอบ แล้วก็ยังไม่เห็นเหมือนกันนะ ฉันแค่คิดมากไปเอง ราฟาอย่าสนใจเลย ทำไมทำหน้าแบบนั้น...” ในระหว่างที่ฉันพูดอะไรไปเรื่อย ราฟาก็หันมาจ้องหน้าฉ
หลายอาทิตย์ผ่านไปหลังจากผ่านงานแต่งมาข่าวของพวกเรายังคงถูกจับตามอง ส่วนเรื่องราวปัญหาของมิเชลถูกประณามจากสื่อและประชาชนอย่างมาก ในฐานะทำตัวเมากร่างในงานสำคัญ ซึ่งความจริงแล้วทุกสิ่งทุกอย่างเกิดจากความตั้งใจของเพื่อนฉันเอง ยายโซต้องการเลือกที่จะแสดงตัวเป็นผู้ถูกเข้าใจผิด แต่เพื่อนฉันก็ทำจริง ๆมิเชล
“(ยิ้ม)” อยู่ในสถานะนี้แล้วก็ยากที่จะทำอะไร เพราะจะถูกจับตามอง แต่โซก็ไม่ทำอะไรให้มาถึงตัวแน่“ห้องน้ำผู้หญิงทางโซนดี” คุณยูพูดขึ้นและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้ดูแลคนหนึ่งก็พูดขึ้นด้วยเช่นกัน“ห้องน้ำหญิงโซนดีมีผู้หญิงสองคนทะเลาะกันค่ะ” “ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าเป็นใคร” สิ้นเสียงคุณคินก็รีบเดินออก
“ไม่พอ เดี๋ยวจะไม่ได้ทำตั้งเก้าเดือน” มือของเขายังคงลูบอยู่ที่หน้าท้อง“ยังไม่ท้องสักหน่อย” “อาการเริ่มแล้วเนี่ย” “พูดเหมือนรู้เลยนะว่าอาการคนท้องเป็นยังไง” ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง สายตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด“พูดแบบนี้....” “ก็รู้หรือไงว่าคนท้องเขาเป็นยังไงกัน เคยทำใครท้องมาหรือไงคะเจ้าชาย จ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“งานแต่งเลื่อนกำหนดการเข้ามาเป็นวันที่หนึ่งเดือนนี้ครับ” “....” ฉันนั่งฟังสิ่งที่คุณยูรายงาน คิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากันทีละนิดการที่งานเลื่อนเข้ามาแบบนี้ฉันไม่จำเป็นต้องไปถามเลยว่าเป็นเพราะใคร ก็มีคนเดียวที่เอาแต่ใจตัวเองแล้วยังสั่งเลื่อนงานได้ตามใจก็คือ คนที่ฉันต้องแต่งงานด้วยน
ร่างบางเดินเข้ามายังห้องแต่งตัว สายตาลอบมองไปยังคนตัวสูงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วราฟาปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด รอยแดงบริเวณต้นคอจุดแรกที่ได้เห็นก็พอจะเดาเรื่องราวเมื่อคืนของเขาได้ทันที “ไม่ต้องปลดกระดุมหมดก็ได้นะ เดี๋ยวปกปิดแค่ต้นคอก็น่าจะพอ” พึ่บ! กระดุมเสื้อถูกปลดออกจนหมด ฉันลืมไปว่ามีสิทธิ์ไปสั่งไอ้
“ก็ว่า...อะไรห้อมหอม”“....” ได้กลิ่นหอมจากเขาเนี่ยนะ ทำยายขี้เมานี่ตื่น“จะมาอุ้มฉ้านไปนอนเหรอ∼” น้ำเสียงอ้อแอ้ที่มาพร้อมกับมือที่ลูบไล้ไปตามข้อแขน“มีขาก็เดินไปเองสิ”“คนหล่อขาทำไมจายร้ายจาง ∼”เขาไล่สายตามองคนเมาที่ยังคงใช้มือลูบไปตามแขน ถ้าตื่นแบบนี้มีทางเดียวเพื่อป้องกันตัวเองจากสิ่งที่เขาไม่อย
“ระวังด้วยนะอย่าสร้างรอยจะดีที่สุดเลย เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจว่าเป็นเพราะฉัน” ทั้งที่เขาหายไปกับผู้หญิงคนอื่นทั้งคืน“....”“หรืออารมณ์ตอนนั้นมันต้องสร้างเหรอคะ” ริมฝีปากบางอมยิ้มพร้อมกับยืนหลังโต๊ะเพราะจัดการปกปิดรอยให้เขาได้อย่างสมบูรณ์“อยากรู้ทำไม หรือว่าเธอไม่เคย” ราฟาถามกลับด้วยแววตาที่เหมือนจะดู
พึ่บ!มือหนากระชากแขนเรียวเข้าหาตัว สายตาของเราทั้งคู่ต่างจ้องกันไม่มีใครยอมใคร ยิ่งเห็นรอยยิ้มของคนเมายิ่งกระตุ้นให้อีกฝ่ายหมดความอดทน“ดีใจจังเลยค่ะที่คู่หมั้นจับแขน” เสียงพูดแบบของคนเมาที่มาพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม“แค่นี้ก็ดีใจ แต่ก็น่าดีใจหรอกเพราะลดตัวลงโดนตัวเธอ” “งั้นเหรอคะ” สิ้นเสียงมือเล็กก







