ตีตราจอง น้องบุญธรรม

ตีตราจอง น้องบุญธรรม

last update最終更新日 : 2025-11-30
作家:  โอชิม่อน連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
35チャプター
1.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

วัยรุ่น

รวย

วันไนท์สแตนด์

ความรักต้องห้าม

ความสัมพันธ์เพียงแค่คืนเดียวกับน้องสาวบุญธรรม ทำให้เขามองเธอเปลี่ยนไปทันที...

もっと見る

第1話

1 - น้องบุญธรรม

It was February 14th and The Grand Ballroom of The Valentino Grand Hotel was decorated with red and white ribbons and balloons floating in the air. The room looked like a sea of crimson and gold, a cathedral of wealth built to honor the day. Of course! It’s Valentine’s Day… the very day Julian Valentino loathed with every fiber of his being.

But to the elites of Manhattan and the hotel's stake holders,it was a night of pure romance, while to Julian, it was a reminder of a betrayal that had turned his heart into ice. 

Julian was sat in a corner with his best friend, Damian.

"You look like you're in a funeral, man. It's Valentine's Day, for God's sake. Smile." Damian remarked, leaning against the velvet curtain. He held two glass of wine, his own eyes scanning through the crowd.

Julian adjusted his cufflinks, his expression cold. "What's there to smile about?" 

"Because you're the man of the hour and the reason why we are here today."

"That's irrelevant."

"Always grumpy." Damian chuckled. "everyone knows you're the man of the company. So cheers to that."

"Whatever."

"Here, drink up. It's a 1945 Romanée-Conti. Even a saint still needs a vice when the world is this loud."

Julian took the glass, eyes scanning the crowd for his P.A "Maya isn't here yet?"

"Forget about her for now and cheers to five years of the Valentino International." Damian said clicking their glasses, "And also, five years of being the most unreachable man in New York City," Damian added, clinking his glass against Julian's. "Proud of you man."

Julian drained the wine down his throat in a single gulp. He was about to reply when the announcer's voice boomed through the loud speakers.

"Ladies and gentlemen, let's welcome the number one business tycoon in the United Kingdom, the CEO of Valentino International... Mr. Julian

Valentino!"

The applause that followed next was loud and cheering.

"It's showtime," Damian said dropping his glass of wine as they both stood heading for the stage.

Julian stepped into the stage light, his black tuxedo absorbing the flash of numerous cameras.

He reached the podium, and his deep voice, he began;

"Five years ago, I stood on a patch of dirt and promised y'all a vision. Most of you called it an impossible dream, you said a man couldn't build an empire this fast without cutting through the corners. Forgetting that in this city, determination is all that matters."

He paused, a smirk playing across his lips. 

"But look around you today, The Valentino's empire isn't just a proof of hardwork, it's a testament to what happens when you treat your emotions as a liability. In this city, Love is a distraction, and at the Valentino international, we don't believe in luck, we prioritize discipline, integrity over..."

The words died in his throat.

A sharp electric pulse shot up his spine. The podium suddenly felt hot... no, his whole body was turning hot. A dead of sweat broke at his hairline, stinging his eyes.

"Julian?" Damian whispered urgently from the side of the stage.

Julian gripped the microphone hard until his knuckles turned white. "We... we prioritize integrity over..."

The faces in the crowd began to blur into red and white. His heart wasn't beating at the normal anymore... it was thundering, a frantic rhythm that made his lungs suddenly feel too small. At first, he thought it was the Valentine's Day trauma... the ghost of his ex- fiancée betrayal coming to humiliate him one more time.

Beneath his shirt, his skin felt like it was being electrocuted by a live wire.

"Is he okay?" a voice whispered from the front row.

Then the voices began to spread.

"What's going on?

"What's wrong with him?"

"Somebody help him."

"This is strange."

Not here, he prayed, his jaw locking so tight that it began to ache. Not in front of them.

Damian rushed to his side to hold him by his shoulder. "Julian what's wrong you?"

"Out," Julian gasped, the word barely a whisper. "I need to get out of here." 

He looked at the audience one more time, and didn't wait after that. He turned and strode off the stage with heavy steps. The Holy Billionaire was practically running while Damian ran after him.

The doors of his private elevator hadn't even fully closed before Julian collapsed against the mirrored wall. He tore off his tie, his fingers trembling so violently that he could even contain.

Damian stepped in just as the doors clicked shut."Julian, you're shaking! Talk to me." Damian shouted, his voice laced with concern, hovering over him.

"The wine..." Julian rasped, slamming his hand against the elevator wall."Damian... My blood is on fire. What the hell was in that wine?" He yelled.

Finally, they got to the hotel's private suite and Julian stumbled out, cashing against the edge of his glass desk. The cool surface felt like ice against his palms and the relief only lasted for a second.

"I'm calling a doctor right now." Damian said, pulling his phone out.

"No!" Julian roared, forcing himself to get back on his feet. "No doctors and No press. If this gets out, the stock, the image, everything burns. I already have enough to deal with tonight."

"Then what do you have me do?"

He staggered toward the suite bathroom, plunging his head into a basin of ice-cold water. He stayed under it until his lungs screamed, but when he pulled back, the heat was even worse. It wasn't just a fever anymore, it was a possessive, agonizing hunger clawing at his groin, shredding away his common sense.

"Julian, you need help," Damian paced the room, watching his friend claw at his own chest. "You've got a fever of a hundred and four. Talk to me!"

"I... I can't... explain it... in my skin," Julian groaned, falling to his knees. He gripped the edge of the marble tub, his muscles straining. He began reciting the company's quarterly earnings, a desperate attempt to use logic to kill the over rising lust. "Revenue... up... twelve percent... net... profit..."

His five years of celibacy, his saint status can't just be crumbled by something he couldn't even name.

"Damian," Julian gasped, reaching out to grab Damian's collar, pulling him down until they were eye to eye. Julian's skin was radiating heat like a furnace. "I'm losing. I'm going to break. Please help me."

"What do you need? Tell me!"

Julian's head hit the floor, his breath coming in heavy. He fought it. He fought it for three more minutes of agonizing silence, his body twitching as he tried to resist the primal urge to tear the room apart.

Finally, the saint broke.

"Get me a girl," he whispered, the words sounding like a confession of a crime.

Damian froze. "A girl? Julian, what did you just say?"

He waited for two more minutes before saying the word again.

"Get me a girl to stop this."

"Julian are you sure? Your reputation..."

"To hell with the goddamn reputation!" Julian screamed, his voice cracking with desperation. He grabbed a handful of Damian's shirt for the second time.

"I'm dying, Damian. I'm burning alive. Get someone here. Anyone. I don't care about the price. Pay it. Triple it. Just get a woman in this room before I tear off my own skin!"

Damian looked at the ruin of his friend, he didn't recognize this man. He pulled out his phone, his thumb hovering over a contact he only used for his own unholy nights.

"I know of a girl, she's the best in the city, Julian.

But she doesn't work on Valentine's. She's off the grid."

"Call her," Julian rasped, his face pressed against the cold floor. "Please."

Damian stepped toward the window, the city lights of New York shimmering behind him. He hit the call button. It rang four times before a tired voice picked up.

"Damian, I told you yesterday. My phone is off and I'm off the radar for today. Unless the city is burning down, you shouldn't call me."

"The city is fine, Tee," Damian said, glancing back at the shivering billionaire friend on the floor. "But a very high-profile friend of mine is currently in need of your service... he's in a bad condition right now."

"Not my problem," Thalia snapped. "I don't do charity work for junkies, no matter who they are."

Damian chuckled. "And who said you're working for free? Come on Tee, he's going to pay you way better than I do."

"I don't care Damian... I'm having a busy day."

"Ten thousand," Damian said firmly.

"Ten thousand for?" Thalia asked sharply.

"Ten thousand dollar for your service. Just 30 minutes to get it. You walk in, put out his fire and walk out with some cool cash. How about that?" Damian asked with a smirk.

A long silence stepped stretched over the line.

"Ten thousand? Who is this guy, Damian? Is he a king or a criminal?"

"He's a man who has more money than time. You in?"

"For ten thousand? I'm already putting on my shoes. Just make sure to tell him l'm not staying a second more than that."

"I promise you. Just hurry up."

The line went dead.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
35 チャプター
1 - น้องบุญธรรม
น้องบุญธรรมร่างบางของหญิงสาวที่หลับอยู่บนเตียงกว้างภายในกระท่อมไม้หลังงาม ที่ภายด้านในตกแต่งอย่างหรูหราราวกับว่าเป็นบ้านพักชั้นดีนี้เอง ซึ่งตั้งอยู่ภายในสวนผลไม้ เธอกำลังเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้า ๆ ในช่วงมืดของวัน กลับได้ยินเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรร้อง พระอาทิตย์ก็คงจะลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เพราะภายในห้องมีเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟเท่านั้นนี่เธอเผลอหลับลงไปตั้งแต่ตอนไหนอีก จำได้ว่าเธอเองก็ตื่นขึ้นมาแล้วรอบหนึ่ง แต่ทำไมเธอถึงหลับลงไปอีกได้ล่ะ เธอกวาดสายตามองไปยังรอบ ๆ ห้องสีเหลี่ยมก็พบเพียงชายหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ซึ่งสายตาคมก็กำลังจับจ้องมองมาทางเธออยู่เช่นกัน“อยากจะถามอะไรก็ถามมาเถอะ จ้องอยู่แบบนั้นฉันไม่รู้เรื่องหรอกนะ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมา เมื่อหญิงสาวเอาแต่จ้องมองหน้าเขาราวกับว่าสงสัยเหหมือนมีความนัยอะไรอยากจะถามปกรณ์กิตติ์ ณรงค์สิทธิเดช หรือ กิตติ์ หนุ่มโสดวัย 28 ปี ซึ่งเป็นเจ้าของสวนผลไม้ทางภาคตะวันออกของประเทศ ที่รับช่วงสืบทอดมรดกและได้รับดูแลต่อมาจากบิดาเพราะเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียว“ตอนนี้กี่โมงแล้ว?” เธอจึงตัดสินใจถามเขาออกไป เพราะไม่รู้ว่าควรจะถามอะไร แค่ตื่นขึ้นมาแล้วมีค
続きを読む
2 - ทำไมต้องแคร์คนอื่น
ทำไมต้องแคร์คนอื่น“เสร็จจแล้วก็มากินข้าวสิ” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าเธอเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“คุณเอารถอะไรมา ฉันจะกลับเข้าบ้าน ไปกินข้าวไปนอนที่นั่นดีกว่า” ศิรดาไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูด เธอกลับถามหากุญแจรถทันทีปกรณ์กิตติ์ที่ได้ยินประโยคไม่เข้าหู ก็ลุกพลวดขึ้นหุนหันเดินมาหาเธอทันทีอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะไม่พอใจในสิ่งที่เธอทำตัวเมินใส่เขาเอาเสียเลย แล้วคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ“แต่นี่มันดึกแล้วน่ะแป้ง ไปกินข้าวก่อน แล้วก็นอนที่นี่ต่ออีกสักคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้านมันไม่หายไปไหนหรอก” น้ำเสียงกดต่ำเอ่ยพูดกับเธอ“คือ...”“จะมากินข้าวดี ๆ หรือจะให้ฉันทำอย่างอื่นแทน” เขาพูดพร้อมกับใช้สายตาข่มขู่แถมยังมองแทะโลมที่ร่างกายของเธออีกด้วยศิรดาจึงต้องจำใจเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่เขานั้นได้จัดเตรียมอาหารไว้รอเธอแล้ว และเธอก็ยอมนั่งทานแบบเงียบ ๆ โดยไม่กล้าพูดอะไรสักคำ และรีบจัดการเก็บโต๊ะเก็บของให้เรียบร้อยเมื่อรับประทานเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจับรับยาจากมือของเขาที่ส่งมาให้เธอ“กินยาด้วย” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยกับเธอ“มียาแค่นี้...” เธอขมวดคิ้วก่อน
続きを読む
3 - ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นรุ่งเช้าหญิงสาวตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าตรู่ของวันใหม่ กลับพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอุ่นของเขาเสียแล้ว และศีรษะที่หนุนต่างหมอนมาตลอดทั้งคืน นั่นก็เป็นท่อนแขนของเขา ใบหน้าหล่อเหลาที่เปลือกตายังคงปิดสนิท มองแล้วช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากมาก เพราะทุกครั้งที่ใบหน้านี้เปิดเปลือกตาขึ้นนั้น คิ้วเข้มมักจะขมวดอยู่เป็นปมตลอดเวลา ราวกับว่ามีเรื่องกลุ้มใจให้ครุ่นคิดอยู่ตลอดมือเล็กกรีดนิ้วเรียวยาวไปตามกรอบของใบหน้าหล่ออย่างหลงใหลเพ่งพินิจพิจารณาสำรวจมอง โดยที่เจ้าของใบหน้าหล่อนั้นยังคงปิดเปลือกตาหลับสนิทอยู่“คุณกิตติ์! นี่คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เธอเบิกตาโพล้งถามออกไปอย่างตกใจ เพราะเจ้าของใบหน้าหล่อที่หลับสนิทอยู่นั้น เปิดเปลือกตาขึ้นมาแถมมือของเขายังกำที่ข้อมือเธอเอาไว้แน่นอีก“ก็...ตื่นตั้งแต่ที่รู้ว่าเธอกำลังแต๊ะอั๋งฉันอยู่นี่แหละ” เขาตอบพร้อมกับหันมามองหน้าเธออย่างอยากจะกวนประสาทเธออีกด้วย“คะ ใครแต๊ะอั๋งคุณกัน...” เธอตอบเสียงตะกุกตะกักแล้วรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะรู้สึกประหม่า และพยายามจะผละตัวออกจากวงแขนกว้างของเขา“ถ้าอยากหรืออดทนไม่ไหว ก็บอกกันดี ๆ จะได้จ
続きを読む
4 - นี่คือคำสั่ง
นี่คือคำสั่งตกเย็น“นั่นเธอจะไปไหนยัยแป้ง” ปกรณ์กิตติ์ถามขึ้น เมื่อเห็นว่าศิรดากำลังเดินเลี่ยงออกไปทางอื่นที่ไม่ใช่รถของเขาที่จอดอยู่ เมื่อเสร็จธุระกันแล้วเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ฉันจะกลับบ้าน” เธอหันมาตอบเขา และกำลังจะหหันหหลังกลับคืน เพื่อเดินมุ่งหน้าออกไปจากตรงนี้ทันที“กลับบ้าน?” ปกรณ์กิตติ์เลิกคิ้วมองเธอแล้วถามย้ำคำพูดของเธอกลับไป“ก็คุณจะไปหาเพื่อนของคุณต่อไม่ใช่เหรอไงคุณกิตติ์” เธอถามเขาออกไป เพราะก่อนมาเขาก็พูดบอกกับสุทัศน์ชัดเจนแล้วว่าจะมาสังสรรค์กับเพื่อนต่อ“ฉันว่าฉันพูดบอกพ่อไปแล้วนะแป้ง ว่าเราจะอยู่กันต่อ เพราะฉะนั้นเธอก็ต้องไปกับฉันด้วย นี่คือคำสั่ง” เขาออกคำสั่งกับเธอทันที“สั่งในฐานะอะไรไม่ทราบ” เธอหันมาถามเขาอย่างอยากรู้ ว่าที่เขากล้าออกคำสั่งกับเธอแบบนี้ เขาสั่งเธอในฐานะอะไรกันแน่“เป็นเจ้าชีวิตที่กุมความลับของเธอเอาไว้ ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้เว่าเรามีอะไรกันแล้ว ก็ทำตามที่ฉันสั่ง” เขาเอาเรื่องนี้ขึ้นมาขู่เธอทันที เมื่อได้โอกาสเพราะว่าเธอไม่ยอมทำตามที่เขาบอกศิรดาขนลุกซู่หน้าซีดลงทันที ที่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดขู่ออกมา และไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี จึงได้แต่ยอมจำนนทำตามที
続きを読む
5 - ดูไม่ปกตินะ
ดูไม่ปกตินะ“ใครจะกล้ามารังแกยัยนี้ ขืนมีคนมารังแกพวกมึงคิดว่าพ่อกูจะปล่อยไปอย่างนั้นเหรอ พวกมึงเองก็รู้ดี ว่าพ่อกูทั้งรักทั้งหวงยัยนี้ยิ่งกว่ากูที่เป็นลูกในไส้เสียอีก” ปกรณ์กิตติ์ขึ้นอย่างรู้สึกน้อยใจ แต่ยังเป็นวาจาที่แหนบแนมศิรดา“ก็น้องเขาเป็นผู้หญิงไหมว่ะไอ้กิตติ์ เหมือนกันกับมึงที่เป็นผู้ชายอกสามศอกเสียที่ไหน” อคิราห์พูดเสริม เพราะเขาเห็นดีเห็นงามกับที่น้องชายพูด“พวกมึงเอาตาข้างไหนมองกันว่ะ ว่ายัยนี้เป็นผู้หญิง” ปกรณ์กิตติ์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก แล้วยกแก้วเครื่องดื่มที่อคิราห์ยื่นมาให้ตรงหน้าขึ้นกระดกทันทีทีเดียวหมดแก้ว“ตาสองลูกของพวกกูนี่แหละ ว่าแต่มึงดูไม่ปกตินะไอ้กิตติ์” อคิราห์เอ่ยพร้อมกับจ้องมองปกรณ์กิตติ์อย่างนึกจับผิดในท่าทีแปลก ๆ ไปของเพื่อนที่ม่ได้เจอกันนาน“มะ ไม่ปกติยังไงว่ะ กูก็ดูปกติดี อาจเป็นเพราะพวกเราไม่ค่อยได้เจอหน้ากันนานหรือเปล่า พวกมึงสองคนเลยมองกูเปลี่ยนไป” ปกรณ์กิตติ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสูง และพยายามปั้นหน้าเก็บอาการให้เป็นปกติที่สุด“คงงั้นมั้ง แต่กูเห็นด้วยกับไอ้ฟืนนะ ว่ามึงก็ดูเหมือนไม่ค่อยปกติจริง ๆ” อัคนีผู้เป็นแฝดน้อง ก็เห็นด้วยกับแฝดพี่
続きを読む
6 - จะได้คุ้นชิน NC
จะได้คุ้นชิน NC“ทำไมถึงเปิดแค่ห้องเดียวละคุณกิตติ์” ศิรดาถามขึ้นทันทีอย่างไม่ค่อยพอใจ เมื่อเข้ามาภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรม“ฉันลืมพกบัตรประชาชนมา เปิดห้องเดียวมันจะเป็นอะไรกันนักกันหนา” เขาเฉไฉตอบเธอออกไป แล้วเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงยักไหล่ใส่เธอทำเป็นไขสือ แล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงกว้างทันที“...” ศิรดาที่ได้ฟังเหตุผลของคนเจ้าดเล่ห์ กลับพูดอะไรไม่ออกทันที ไม่น่าละตอนจะเช็คอินเข้ามา เขาถึงใช้บัตรประจำตัวประชาชนของเธอเอาไปจัดการแทนเองทุกอย่าง“สิ้นเปลืองเสียเปล่า อีกอย่างเธอกับฉันก็นอนห้องเดียวกันออกจะบ่อย แถมที่ผ่านมายังทำมากกว่านอนก็ทำมาแล้ว...” ปกรณ์กิตติ์พูดขึ้นมา เมื่อเห็นเธอยังคงนิ่งเงียบไม่พูดดอะไรออกมาสักคำ“แต่ว่า...”“ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้รีบพักผ่อนฉันง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว”ยังไม่ทันที่ศิรดาจะได้โต้แย้งอะไรออกมา ปกรณ์กิตติ์ก็รีบเปลี่ยนเรื่องเอ่ยปากขึ้นไล่เธอให้ไปอาบน้ำทันที เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาตอบคำถามอะไรเธออีก“คุณก็ไปอาบน้ำก่อนสิ อ๊ะ! คะ คุณจะทำอะไร”เมื่อเธอกำลังจะเอ่ยปากขึ้นบอกเขา จัวของเธอก็ลอยหวือขึ้นมาอยู่ในอ้อมอกหนั่นแน่นของเขาเข้าเสียแล
続きを読む
7 - คนคุ้นเคย
คนคุ้นเคยบ่ายคล้อยของวันต่อมาสวนปกรณ์กิตติ์“มาหาใครค่ะ” หญิงสาวถามแขกผู้มาเยือนขึ้นทันที ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่หน้าบ้าน แล้วเห็นรถไม่คุ้นตาขับเข้ามาจอดที่ลานกว้างปิ่นมุก หญิงสาวคนสนิทของศิรดา เป็นลูกสาวของ ‘แก้วตา’ ซึ่งเป็นแม่บ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ที่เธอลืมตาดูโลกแล้ว และเติบโตมาพร้อมกันกับศิรดาภายในสวนผลไม้แห่งนี้“กิตติ์อยู่ไหม พาฉันไปพบเขาหน่อย” เสียงของหญิงสาวผู้มาเยือนเอ่ยถามขึ้นมาทันทีรสรินทร์ หรือ โรส อดีตคนคุ้นเคยของปกรณ์กิตติ์ที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ก็ต้องแยกย้ายกันไปเมื่อทั้งคู่เรียนจบ เพราะหญิงสาวตัดสินใจจบความสัมพันธ์ลง แล้วเลือกที่จะไปใช้ชีวิตในต่างแดนกับชายคนรักหญิงสาวสวมชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดกับรองเท้าส้นสูงพร้อมกับแว่นกันแดดบดบังใบหน้าขาวผ่อง บนตัวล้วนแต่มีเครื่องประดับราาคาแพง ซึ่งดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าไม่ใช่คนพื้นที่นี้แน่“เอ่อ...คือว่า” ปิ่นมุกได้แต่อ้ำอึ้ง เพราะไม่รู้ว่าจะตอบคนตรงหน้าเช่นไร และอีกอย่างเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าหญิงสาวคนนี้เป็นใครกัน อยู่ที่นี่มาจนอายุ 23 ปีแล้ว เธอยังไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนมาถามหาเจ้านายหนุ่มของเธ
続きを読む
8 - ไม่ใช่น้องสาว
ไม่ใช่น้องสาวตกเย็น“หาววว...คุณกิตติ์!!!”หญิงสาวที่กำลังอ้าปากกว้างจากหาวเพราะกำลังตื่นนอน กลับต้องเบิกตากว้างตกใจรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างไวพร้อมกับร้องเสียงออกมา เมื่อเห็นว่าข้างกายของเธอนั้นมีร่างแกร่งนอนจ้องมองมาเธออยู่แล้ว“ก็ฉันนะสิ เธอเห็นเป็นใครล่ะ” ปกรณ์กิตติ์ได้แต่ลุกขึ้นนั่งตาม แล้วยังคงนั่งจ้องมองเธอด้วยท่าทีที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ก่อนที่จะเอ่ยตอบด้วยวาจาที่กวนชวนให้เธอโมโห“นี่คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไงกันคุณกิตติ์” หญิงสาวยิงคำถามใส่เขาออกไปด้วยใบหน้าที่งุนงง เพราะเธอตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาอยู่ที่นี่ในห้องของเธอ เขาเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนแล้วทำไมเขาถึงเข้ามาที่ห้องของเธอได้ แถมยังจะมานอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับเธออีก ทั้ง ๆ ที่ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยคิดที่จะย่างกรายเข้ามาเหยียบในพื้นที่ตรงนี้เลยสักครั้ง ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ห้องนี้เขาก้ไม่เคยได้เข้ามา“นี่เธอลืมไปแล้วหรือยังไง ว่าบ้านหลังนี้มันเป็นบ้านของใคร ยัยแป้งเน่า” เขาถามเธอกลับไปบ้างแถมยังยื่นใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้ ๆ กันกับใบหน้าของเธออีก จนศิรดาต้องเอียงหน้าหนีหลบไปทางอื่น และก็ต้องนอนราบลงไปกับที่นอนอี
続きを読む
9 - ต้องทำเวลา NC
ต้องทำเวลา NCบทเพลงรักอันแสนเร่าร้อนได้เริ่มขึ้นในทันที หลังจากที่ทั้งคู่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ออกทั้งหมดทุกชิ้นแล้ว เพราะต่างต้องรีบทำแข่งกับเวลาที่เร่งรีบ ขืนชักช้ากว่านี้มีหวังคนคงสงสัยกันเป็นแน่“อ๊ะ เสียว”เสียงครวญครางร้องของศิรดาดังขึ้นมาเป็นระยะ ตั้งแต่ที่เขานั้นเริ่มขยับสะโพกตอกอัดใส่เธอตั้งแต่คราแรกด้วยจังหวะที่เนิบนาบแล้ว และเริ่มไต่ระดับขึ้นตามมาเรื่อยย ๆ“เสียวก็ร้องออกมา ปล่อยอารมณ์ไปกับมันแป้ง” เสียงกระเส่าเอ่ยบอกคนใต้ร่างเพื่อให้เธอได้ผ่อนคลายลดความกังวลลงบ้าง เพราะเขารับรู้ได้ว่าเธอกำลังตื่นเต้นมาก รู้สึกถึงสัมผัสจากแรงตอดรัดภายในร่องฉ่ำที่บีบรัดเป็นจังหวะถี่เร็วตับ ตับ ตับ“อยากขึ้นเองไหม” เขาผ่อนแรงลงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเธอออกไป เพราะอยากจะเป็นฝ่ายเอาใจและตามใจเธอบ้าง เขาเองก็ไม่รู้หรอก ว่าเธอนั้นมีความสุขไปด้วยกันกับเขาหรือเปล่าเธอได้แต่ส่ายหน้าให้เขาเป็นคำตอบ และรีบเร่งให้เขารีบดำเนินบทรักนี้ให้จบลงเร็วไว เพราะว่าเวลานี้ก็ผ่านมาหลายนาทีแล้ว ตั้งแต่ที่เขาสอดใส่เขากลับไม่ยอมเสร็จสมสักที ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือเปล่าและเธอก็ยังมีความกังวลคิดมากอยู่ตลอด หาก
続きを読む
10 - อย่าบอกนะว่าพึ่งตื่น
อย่าบอกนะว่าพึ่งตื่นรุ่งเช้า“คุณกิตติ์ ตื่นได้แล้ว แล้วคุณก็ช่วยปล่อยฉันด้วย มีคนมาเคาะประตู” ศิรดาได้แต่สะกิดบอกคนที่นอนกอดรัดเธอ เมื่อได้ยินคนมาเคาะประตูที่หน้าห้องของเธออยู่หลายครั้ง“อื้อ...ใครมาเคาะแต่เช้าว่ะ รบกวนเวลาพักผ่อนฉิบหะ...ขอโทษ เดี๋ยวฉันไปดูเอง” เสียงทุ้มครางต่ำของปกรณ์กิตติ์ขานรับ ก่อนที่จะสบถออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อถูกรบกวนการนอน แต่กลับต้องหุบปากฉับเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอพูดจาไม่ดี แล้วรีบขอโทษเธอและถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างสุภาพ แถมยังทำท่าทางกำลังจะลุกขึ้นปดู“มะ ไม่ได้” แต่ถูกศิรดาข้ามเอาไว้เสียก่อน“ทำไม?” เขาด้แต่เลิกคิ้วถามเธออย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเธอนั้นจะห้ามเขาทำไมกัน เพราะทุกทีหากว่ามีคนมาเคาะประตูเขาจะไปเปิดให้ตลอด“ก็นี้มันเป็นห้องนอนของฉันนะคุณลืมไปแล้วหรือไง ขืนใครมาเห็นว่าคุณมาอยู่ห้องนี้กับฉัน มีหวังความแตกแน่”“เหอะ” ปกรณ์กิตติ์ได้แต่แค่นขำให้กับตัวเอง ที่ลืมไปเสียสนิทเลยว่าตอนนี้ตัวเองนั้นอยู่ที่ห้องของหญิงสาว ไม่ได้อยู่ที่ห้องของตัวเองจากนั้นปกรณ์กิตติ์จึงยอมยกวงแขนของตนที่กอดศิรดาอยู่นั้นออก แล้วเธอก็รีบลุกขึ้นหาเสื้อมาคลุมตัวก่อน
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status