ตอนที่ 7

เขากวาดสายตาไปรอบห้องสมุดที่ไร้ผู้คน ความเงียบนั้นทำให้เสียงการเต้นของหัวใจชัดเจนจนน่าใจหาย ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางของครูสาวอย่างจงใจ

“และตอนนี้… กติกาพวกนั้น มันมาไม่ถึงมุมห้องสมุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้หรอกนะครับ..และตรงนี้..มันมีแค่เราสองคน… ผมไม่เป็นนักเรียนให้ครูก็ได้นะ  ถ้าครูอยากจะ… ลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง”

ณิชารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ลมหายใจติดขัดเมื่อต้องเผชิญกับความร้ายกาจในระยะประชิด

“กฤษติน… นี่ในโรงเรียนนะคะ อย่าลืมสถานะตัวเองด้วย!”

กฤษตินลดน้ำหนักเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบที่ชิดใบหู

“สถานะมันก็แค่ ‘หัวโขน’ ที่ผู้ใหญ่บังคับให้ใส่เท่านั้นแหละ… ณัทณิชา”

เขาจงใจเปลี่ยนสรรพนามและเรียกชื่อเธอโดยตรง น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นประสาท

“ผมอาจจะเป็นเด็กในสายตาคนทั้งโลก… แต่สำหรับครู ผม ‘โต’ พอที่จะทำอะไร… ได้มากกว่าที่ครูคิดไว้เยอะเลยนะครับ”

เขาส่งหนังสือคืนให้เธอแต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน กฤษตินกลับจงใจลากปลายนิ้วผ่านผิวเนื้อเนียนอย่างเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง สัมผัสที่แฝงไปด้วยความรุกรานและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผยนั้น ทำเอาณัทณิชารู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงหายไปจนแทบจะยืนไม่อยู่

“ลองมองว่าผมไม่ใช่ลูกศิษย์ดูสักครั้งสิครับ... แล้วครูจะเห็นว่า ‘โลกใบใหม่’ ที่ไร้กฎเกณฑ์พวกนั้น มันน่าตื่นเต้นแค่ไหน”

ณิชาพยายามจะเบียดตัวหนีออกจากจุดนั้นด้วยความอึดอัดที่เริ่มทวีความรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขากลับใช้มือทั้งสองข้างยันชั้นหนังสือเอาไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตส่วนตัวของเขาอย่างสมบูรณ์

“กฤษติน... ขอทางด้วยค่ะ ครูต้องไปแล้ว”

“จะรีบไปไหนล่ะครับ?” 

เขาก้มลงจนริมฝีปากเกือบจะแตะใบหูเธอ

“ยังไม่ทันได้คุยกันให้รู้ใจเลย... ครูณิชา..หรือว่า... ครูกลัวใจตัวเองมากกว่ากลัวผม? กลัวว่าถ้าปล่อยให้ผมเข้าใกล้มากกว่านี้ ครูจะหยุดตัวเองไม่ได้เหมือนกัน”

ณัทณิชารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอพยายามหดตัวหนีแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นหนังสืออย่างไร้ทางสู้

“เธอ... พูดบ้าอะไร อย่ามาพูดเกินเลยแบบนี้อีกนะ”

กฤษตินยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ร้ายกาจทว่ามีเสน่ห์ดึงดูดจนน่ากลัว

“เกินเลยเหรอครับ? ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย... ผมแค่พูดความจริงเท่านั้น.. ครูรู้ตัวบ้างไหม..ว่าตั้งแต่วันแรกที่ครูเดินเข้ามาในห้องเรียน..ผมก็ไม่เคยมองว่าครูเป็น ‘ครู’ อีกเลย”

เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงช้า ๆ ปรับแว่นสายตาให้เข้าที่ด้วยท่วงท่าสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตาหลังเลนส์ที่ทอดมองมา  กลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ลุ่มลึกและรุนแรง

“เย็นนี้ถ้ากลับถึงบ้านแล้ว จะแกล้งลืมทุกคำที่ผมพูดก็ได้นะครับ ไม่ต้องเก็บไปคิดให้วุ่นวายใจหรอก... แต่ถ้าครูห้ามใจไม่ได้.. อยากจะคิดถึงผมจริง ๆ ละก็... ผมก็คงจะดีใจมาก”

กฤษตินเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ ทิ้งไว้เพียงไอร้อนที่ยังคุกรุ่นและความเงียบที่น่าอึดอัด ณิชายืนพิงชั้นหนังสืออย่างคนหมดแรง มือเรียวกุมหน้าอกที่เต้นระรัว เธอกลัวสายตาคู่นั้นเหลือเกิน... มันไม่ใช่สายตาของนักเรียนแต่มันคือสายตา

ของ ‘นักล่า’ ที่กำลังรอคอยเหยื่ออย่างใจเย็นและอดทนที่สุด

เธอนิ่งค้างอยู่นานหลายวินาที ร่างกายยังสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ ณิชาพยายามพยุงตัวเองกลับไปที่โต๊ะด้วยเรียวขาที่อ่อนแรงเหมือนจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับถุงกระดาษแบรนด์หรูใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างกองสมุดอย่างเป็นระเบียบ ทั้งที่เมื่อครู่มันยังไม่มีอยู่ตรงนั้น

หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำขึ้นมาทันที ณิชาขมวดอย่างสงสัยมือที่ยังสั่นในขณะเอื้อมไปหยิบโน้ตแผ่นเล็กที่แปะอยู่บนกล่องด้านในขึ้นมาอ่าน

“ผมขอโทษ... Christ”

ลายมือหวัด ๆ นั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก ภายในถุงคือสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดที่แพงที่สุดในตอนนี้ พร้อมอุปกรณ์เสริมครบชุดที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างไม่ลังเล ณิชามองกล่องหรูตรงหน้าสลับกับสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าของเธอ  ที่หน้าจอแตกยับเยินจนแทบมองไม่เห็นอะไรเพราะน้ำมือของเขา ความรู้สึกในอกตอนนี้วุ่นวายจนแทบระเบิดออกมา ศักดิ์ศรีในฐานะครูสั่งให้เธอผลักไสมันไปเสีย แต่ใจอีกด้านกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงให้กับความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหยาบคายนั้น

‘ทำไม... ทำไมเขาต้องทำแบบนี้’

เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ใช้วิธีหยาบโลนเหมือนเด็กเกเรทั่วไป แต่เขากำลังใช้ความเงียบ ความลับ และความอ่อนโยนที่แฝงไว้อย่างชาญฉลาด ล้อมกรอบเธอช้า ๆ กระชับพื้นที่เข้ามาเรื่อย ๆ จนเธอแทบไม่มีทางหนี

ณิชารู้สึกสับสนแทบหายใจไม่ออก จรรยาบรรณที่เธอยึดมั่นมาตลอดกำลังจะถูกเขาพังทลายลงอย่างเงียบเชียบ และเธอเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงรอยร้าวที่กำลังกว้างขึ้นทุกที เธอเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดที่ตัวเองกำลังหวั่นไหว และเกลียดที่ส่วนลึกในใจกลับรู้สึกอบอุ่นกับการกระทำที่ไม่ควรเกิดขึ้น

“...ฉันเป็นครูนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันเป็นครู... เขาเป็นนักเรียน... เราทำแบบนี้ไม่ได้”

แต่คำค้านนั้นกลับเบาบางลงทุกที... จนสุดท้ายเธอก็แทบไม่ได้ยินเสียงของตัวเองอีกเลย