ตอนที่ 21 กลิ่นเขายังติดตัว

“พี่จะเอาน้ำเปล่าไหม หรือรอเฉย ๆ อุ๊ย!” ซันเดย์เอี้ยวหน้ามาถามคนด้านหลัง แต่เพราะไม่คิดว่าร่างสูงจะเดินมาประชิดตัว เธอจึงชนเข้ากับแผงอกเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเข้าอย่างจัง

“อะไรของพี่เนี้ย?”

“แล้วถ้าไม่อยากรอเฉย ๆ แล้วก็ไม่กินน้ำเปล่าด้วยต้องทำไง” ท่อนแขนใหญ่เป็นมัดโอบเอวเล็ก พลางกระชับให้เนื้อตัวเสียดสีกันอย่างจงใจ

ไลก้าโน้มใบหน้าลงสูดดอมดมความหอมเย้ายวน จากเจ้าของผิวเนียนละเอียด ซ้ำยังตั้งใจลากปลายจมูกผ่านหูเธอไป ครั้นเห็นอากัปกิริยาเปลี่ยนไปของซันเดย์ยิ้มร้ายก็แต่งแต้มมุมปาก

ฝ่ายถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน หดคอหลบสัมผัสวาบหวาม นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เธอพยายามเว้นระยะจากคนอ้างสิทธิ์ ที่อยากจะหอม จะจูบเมื่อไหร่ก็ได้

ซันเดย์ดันไหล่กว้างพลางหันหน้าหลบ

“พอเลย! เสื้อซันยับหมดแล้วเห็นไหม” เสียงขุ่นกล่าวห้ามปราม

“เดี๋ยวรีดให้ใหม่” ยิ่งคนตัวเล็กพยายามดันตัวออกห่าง เขาก็กระชับท่อนแขนหนักขึ้น และการทำแบบนั้นส่วนที่เสียดสีกันก็ยิ่งเพิ่มความร้อนระอุ แล้วตอนเช้าอะไร ๆ มันก็ตื่นง่ายเสียด้วย

“พี่ไลก้า! ซันบอกให้พอไงคะ” เธอขึ้นเสียงกว่าครั้งแรก รู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากร่างสูงที่แนบชิด ‘บางอย่าง’ ดุนบริ