جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตอนที่ 1 ความฝันซ้ำซาก“ไหวเหรอเด็กน้อย? ทางที่ดีหลบไปนั่งดูเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ดีกว่า”เสียงของนักขับหนุ่มวัยยี่สิบสามปี แฝงไปด้วยคำดูแคลน ขณะที่เขามองไปที่หญิงสาวร่างเล็กที่ดูเหมือนจะไม่สามารถบังคับพวงมาลัยได้ดั่งใจ ตาเขามีสีอ่อนเหมือนลูกผู้ดี หากแต่นัยน์ตานั้นกลับเต็มไปด้วยการดูหมิ่นในตัวเธอทว่าหญิงสาวกลับไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเขา เธอยกยิ้มด้วยริมฝีปากที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีเชอร์รี่แล้วเดินผ่านไปอย่างเฉยเมย ก่อนจะหยิบหมวกนิรภัยที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ แล้วหันกลับมาพร้อมคำพูดที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ“ใครเด็กน้อย? ถ้าคิดแบบนั้นคงไม่ได้รับปากนายตั้งแต่แรกหรอกนะ หรือถ้านายคิดว่าฉันจะเข้าเส้นชัยก่อนนายก็ถอนตัวไปเถอะ โคลว์”เสียงของเธอดังขึ้นเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง และท่าทางที่แสดงออกก็บ่งบอกชัดเจนว่าเธอหมายมั่นจะทำให้ได้ตามที่พูดตัวเล็กกว่าแล้วไง? เป็นผู้หญิงแล้วไง? เธอไม่เคยหวาดกลัวสักนิด เมื่อได้จับพวงมาลัยแล้ว เธอใช้แค่ความสามารถจากสองเท้า ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องพึ่งเพศในการควบคุมมันเลยสักนิดทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าโคลว์คิ้วกระตุก ลิ้นสากข

ตอนที่ 3 ไม่มีอะไรต้องลังเลเสียงของผู้เป็นแม่เอ่ยออกมาด้วยความอ่อนใจ หรือไม่ก็แฝงไปด้วยความเอือมระอาที่ต้องพูดเรื่องนี้ซ้ำ ๆ จนทำให้ซันเดย์สะอึก จุกอยู่ในใจ แต่เธอยังคงมีสีหน้าราบเรียบเหมือนที่ผ่านมาเธอมองไปที่ท่านนิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปมองอีกคนธอร์นมีสีหน้าที่ไม่ต่างจากแม่มากนัก แม้ว่าจะพยายามวางตัวดีตามบุคลิกนักธุรกิจพลันมุมปากกระจับก็ยกยิ้มแสดงความเย้ยหยันที่เห็นท่าทีวางมาดของพ่อเลี้ยง ซันเดย์จับเอกสารในมือแน่น“ไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ ยังไงหนูก็ยังจะออกไปทำงานอยู่ดี เงินนั่นแม่อยากให้ก็ให้มา แต่ไม่มีสิทธิ์บังคับให้หนูใช้นะคะ หรือถ้าคิดว่าพอแล้วก็ไม่ต้องโอนมาอีก หนูไม่เคยเรียกร้องมันอยู่แล้ว”เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยความมั่นคง มันเป็นแบบนี้มาตลอด หัวข้อเดียวที่เราไม่สามารถตกลงกันได้ เรื่องที่เธอออกไปทำงานไม่ใช่ครั้งแรกมันเป็นเรื่องที่เราทะเลาะกันมานานกว่า 5 ปี และคงจะเป็นเช่นนี้ต่อไป เพราะไม่มีทางที่เธอจะยอมใช้เงินจำนวนนี้เด็ดขาด“ใจเย็น ๆ ก่อนที่รัก ซันเดย์ ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากพึ่งพาพวกเรา แต่แม่ก็แค่เป็นห่วง เธอควรตั้งใจเรียนแล้วก็ใช้ชีวิตให้ดีนะ” ธอร์นรีบเข้ามาห

ตอนที่ 5 หลงทางมาหรือไงแม้จะโกรธหรือน้อยใจลูกแค่ไหน แต่สุดท้ายสิรินภาก็ต้องส่งซันเดย์ขึ้นเครื่องไปพร้อมน้ำตาด้วยตัวเอง เพราะยังไงก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้“ที่นั่นแม่ไม่มีญาติที่ไหนที่พอจะฝากฝังได้ ซันต้องดูแลตัวเองรู้ไหมลูก? อย่าทำอะไรสุ่มเสี่ยงอีก แล้วก็ตั้งใจเรียนจบแล้วแม่จะหางานที่ดี ๆ ไว้รอ”เสียงของสิรินภาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่แม่มีให้ลูกสาว แม้ใจจะไม่อยากปล่อยเธอไป แต่ซันเดย์ก็เด็ดเดี่ยวเมื่อตัดสินใจแล้วก็ยากที่จะห้ามปรามไม่ต่างจากการเอาเรือไปขวางน้ำที่กำลังเชี่ยว มีแต่จะทำให้แตกหักกันทั้งสองฝ่าย“ค่ะแม่ แล้วก็ไม่ต้องห่วงเรื่องซันขนาดนั้นค่ะ ยังไงซันก็ดูแลตัวเองได้ แม่เองก็หาเวลาออกเที่ยวหาความสุขให้ตัวเองบ้าง อย่าเอาแต่คิดถึงคนอื่น”ธอร์นก้าวมายืนเคียงข้างสิรินภา แม้ซันเดย์จะคิดยังไงกับเขาก็ตาม ทว่าก็จะไม่เก็บมาใส่ใจ และจะยังคงปฏิบัติต่อเธอและภรรยาเหมือนเดิม“ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลแม่ของเธอเป็นอย่างดี ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกฉัน จะจัดการเรื่องที่ไทยให้”“ขอบคุณค่ะ แต่หนูคงไม่มีเรื่องอะไรต้องรบกวนคุณอีก นอกจากฝากดูแลแม่หนูด้วย ส่วนนายก็อย่าเอาแต่ร้องไห้ โตได้แล้วนะ ฉันฝากแม่ด

วันต่อมา Mittap Universityหลังจากได้ข้อมูลที่ต้องการจากไลลา ซันเดย์ก็เริ่มมีแผนในใจ ที่เหลือก็แค่รอให้รถส่งไปแปลงโฉมเสร็จเรียบร้อยก็จะได้กลับไปสู่รันเวย์ที่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่ในระหว่างนี้ก็เลือกใช้บริการรถสาธารณะไปก่อน แม้ว่าจะต้องรอนานสักหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าเดินไปขึ้นรถหน้าหมู่บ้านช่วงนี้เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับเมืองไทยมากขึ้น ถึงจะไม่ใช่บ้านเกิดทว่าเลือดในตัวก็เป็นของแผ่นดินนี้เธอเดินไปเรื่อย ๆ จนถึงตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ โดยไม่รู้ว่าอะไรทำให้มักจะเดินผ่านเส้นทางนี้ แทนที่จะตรงไปยังตึกนิเทศฯ พลันหางตาก็เหลือบไปยังต้นไม้ใหญ่ข้างทาง“หึ! ใครเขาจะมานอนที่เดิมซ้ำ ๆ กันล่ะ”เธอส่ายหัวให้กับความคิดที่ย้อนกลับไปยังวันแรกที่ก้าวเข้ามายังมหาวิทยาลัย และเจอกับชายประหลาดคนนั้น แม้จะไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนาม แต่กลับมีบางสิ่งที่มันสะกิดใจ ดวงตาคู่นั้นดูคุ้นเคยอย่างไรไม่รู้แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อมันเป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน“สงสัยความทรงจำของแกจะเริ่มทำงานผิดปกติมากขึ้นทุกวันแล้วสินะ”จากระยะสายตา หากเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเธอจะถึงห้องเรียนก่อนวีด้าแน่นอน แค่คิดถึงรอยยิ้มแสนสวยของเพื่อนก็ทำให้ร่างกา

เย็นวันอาทิตย์ซันเดย์ขับรถออกมารับไลลาที่หมู่บ้านกรีนวิลล์ ซึ่งวีด้าอาศัยอยู่ที่นี่เหมือนกัน ทว่าอยู่คนละซอยเท่านั้นทำให้ไม่ถูกจับได้ว่าแอบนัดแนะกันไปสนามแข่งของพี่ชายเธอ“เอาจริงใช่ไหม ตื่นเต้นนะเนี่ย บอกตามตรง!” ไลลาหย่อนตัวลงนั่งข้างคนขับ ดึงเข็มขัดนิรภัยคาดลำตัว พลางหันหน้ามาถามเพื่อนด้วยสีหน้าเริงร่าอย่างที่พูดจริง“ใครเขาล้อเล่นกันล่ะ ดูนั่นก่อน ฉันเตรียมมาหมดแล้ว ว่าแต่เราเข้าไปกันได้ใช่ไหม” ซันเดย์เอ่ยพร้อมกับถามกลับ ระหว่างมองกระจกหลังเพื่อถอยรถออกจากหน้าบ้าน ดีที่ซอยนี้ไม่แคบและแต่ละหลังมีพื้นที่พอให้ขยับรถได้“ได้สิ แค่แลกบัตรแล้วบอกเขาว่าไปทำอะไรก็เข้าไปได้แล้ว โยโลเปิดกว้างมาก แต่ก็เคร่งขัดมากเหมือนกัน” ไลลาผู้ที่แอบเข้าไปบ่อย ๆ อธิบายอย่างละเอียด แต่ทว่ามุมมองของเธอก็เป็นเพียงผู้เข้าชม ไม่ใช่นักแข่งในสนามจึงไม่รู้ว่ากฎระเบียบก่อนเข้ามันต่างกันเจ้าของรถแลมโบกีนี่สีส้มดำ พาผู้โดยสารมาถึงที่หมายในครึ่งชั่วโมงต่อมา การขับที่ว่องไวหากทว่าแม่นยำในการตัดสินใจของซันเดย์เกือบทำให้ไลลาหยุดหายใจ ราวกับว่าได้ไปนั่งอยู่กับนักแข่งในสนามจริง ๆ“ไหวไหมเนี่ย? ฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้เหยีย