Partager

บทที่๑๐ จะเข้าเมืองล่ะ!

last update Date de publication: 2025-04-22 05:02:54

‘นี่แค่วันแรกฉันก็เหนื่อยขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?! เห้อ… รีบไปอาบน้ำพักผ่อนบ้างดีกว่า เหนียวตัวไปหมดแล้ว’

เมื่อหนิงเหมยเดินไปเข้าห้องน้ำแล้ว เธอก็ตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำในมิติดีกว่า เธอไม่คุ้นชินกับห้องน้ำในยุคนี้เลยจริงๆ!

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง…

หนิงเหมยก็ออกจากมิติมาด้วยสภาพที่อาบน้ำสระผม ตัวหอมฟุ้งออกมาแล้วแต่เมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนแล้ว เธอก็แทบจะเดินถอยหลังกลับออกมาทันที!

นี่มันเรียกว่าห้องนอนได้อยู่เหรอเนี่ย? ทำไมถึงได้คับแคบแล้วก็เหม็นอับอย่างนี้เล่า!!!

สงสัยคืนนี้เธอจะต้องกลับเข้าไปนอนในมิติแล้วล่ะสิ ก็ดี… ถ้าอย่างนั้นฉันจะนอนตากแอร์ให้ฉ่ำปอดเลย หึหึ!

เมื่อคิดได้แล้วเธอก็รีบกลับเข้ามิติอย่างไว ก่อนจะล้มตัวนอนบนที่นอนอย่างสบายตัวอีกทั้งมีอากาศเย็นๆ ของเครื่องปรับอากาศก็เหมือนกับการปัดเป่าความเหนื่อยล้าของเธอ จนกระทั่งเธอก็ผล็อยหลับไปอย่างสบายใจ

[05:45 น.]

หนิงเหมยที่ตื่นนอนแล้วก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างอ้อยอิ่ง เธอไม่อยากจะลุกออกจากเตียงนอนเลยจริงๆ! นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า ‘เตียงดูดวิญญาณ’

แต่สุดท้ายเธอก็ต้องลุกมาล้างหน้าแปรงฟัน เพื่อที่จะได้ไปทำอาหารเช้าไว้ให้สามีเพราะเดี๋ยวเธอจะต้องเข้าเมืองไปขายสมุนไพรกับหมูป่าล่ะ

เวลาผ่านไปไม่นานหนิงเหมยก็ทำอาหารเสร็จ ก่อนที่จะต้มยาให้สามีต่อแต่ก็ต้องไม่ลืมที่จะหยดน้ำวิเศษในตอนทำอาหารไป1หยด!

แต่ก็ไม่ลืมที่จะต้มน้ำอุ่นผสมใส่กะละมังเช็ดตัวให้สามีซึ่งหนิงเหมยเธอก็ทำทุกอย่างอย่างที่เคยทำ

ส่วนอาหารเช้าเธอก็ไม่ได้ยกอาหารเข้าไปเลยทันที เธอเข้าห้องไปดูเปลี่ยนแพมเพิสเช็ดตัวให้สามีก่อน

“สามีทำไมคุณตื่นเช้าล่ะคะ? หรือเพราะฉันทำอะไรเสียงดังเลยทำให้คุณตื่นหรือเปล่า” นิงเหมยที่เข้าห้องมาก็ถึงกับแปลกใจที่เห็นสามีตื่นนอนแล้วจึงได้เอ่ยถามออกมาด้วยความแปลกใจ

“เปล่าหรอกครับ ผมนอนไม่ค่อยจะหลับน่ะครับ”

“อ้อค่ะ ถ้าอย่างนั้นนี่ค่ะน้ำอุ่นคุณแปรงฟันแล้วก็ล้างหน้าก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะได้เช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ”

ตงหยางไม่ได้เอ่ยตอบอะไรออกมา ทำเพียงแค่พยักหน้ารับแล้วหันไปตั้งใจแปรงฟันล้างหน้าทันที

“เสร็จแล้วใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะเริ่มเช็ดตัวให้คุณเลยนะคะ?”

“ครับ”

หนิงเหมยแม้จะยังไม่ค่อยชินการการที่ต้องมาคอยดูแลสามีแบบนี้ แต่เธอก็พยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ละล่ะ!

แต่เมื่อเธอเริ่มปลดแพมเพิสออก เธอก็เห็นไอจ้อน อ่า! ไม่ใช่สินะต้องเรียกอนาคอนด้าถึงจะถูก นั่นแหละ! เธอเห็นอนาคอนด้าของสามีตั้งชันสู้หน้าเธอมาก!

แต่พอหนิงเหมยเงยหน้าขึ้นไปมองสามีเธอก็เห็นว่าทั้งแก้ม ทั้งหูของสามีนั้นเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดงด้วยความเขินอายเสียแล้ว!

เธอจึงไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ค่อยๆ ดึงแพมเพิสออกจากตัวสามีแล้ว หยิบผ้าในกะละมังบิดน้ำแล้วเช็ดตัวทำความสะอาดให้สามี ก่อนที่จะค่อยแต่งตัวทุกอย่างให้เหมือนเดิม

“เดี๋ยวฉันเอากะละมังออกไปเก็บ แล้วจะยกถาดอาหารกับยามาให้คุณนะคะ” พูดจบหนิงเหมยก็สาวเท้าเดินออกจากห้องไปเลยไม่รอให้สามีพูดอะไรอีก

เมื่อจัดการเทน้ำในกะละมังทิ้งล้างกะละมังเก็บเสร็จ หนิงเหมยก็มาล้างไม้ล้างมือ ก่อนที่จะยกถาดอาหารกับยาไปให้สามี

“นี่ค่ะ คุณรีบกินเข้าเถอะค่ะ” พูดจบหนิงเหมยก็ไม่ลืมที่จะเทน้ำเปล่าไว้ให้สามี

“อ้อ วันนี้ฉันจะเข้าเมืองนะคะ คุณอยู่บ้านคนเดียวไปก่อนนะคะ”

ชายหนุ่มที่กำลังตักอาหารเข้าปาก ก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธอด้วยสายตามีคำถามทันที

“คุณจะไปเมืองทำไมหรือครับ?”

“อ้อ! เมื่อวานฉันเก็บสมุนไพรได้น่ะค่ะ ก็เลยว่าจะลองไปขายดู เผื่อจะซื้อพวกเครื่องปรุงเข้ามาด้วย”

หนิงเหมยตัดสินใจว่าจะบอกสามีแค่เรื่องสมุนไพร ส่วนเรื่องที่เธอล่าหมูป่าได้นั้นเธอไม่บอกน่าจะดีกว่า ขืนบอกไปละก็สามีคงไม่ยอมให้เธอขึ้นเขาอีกเป็นแน่!

“ครับ ถ้าอย่างนั้นคุณก็รีบไปเถอะครับ อีกไม่นานเกวียนก็น่าจะออกแล้วนะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันเดินเท้าไปเองก็ได้ ฉันอยู่ดูแลคุณก่อนเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันค่อยไปค่ะ!”

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่ค่ะ คุณรีบกินเถอะค่ะเดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดสะก่อน”

“ครับ” ชายหนุ่มได้แต่เอ่ยตอบภรรยาอย่างจนใจ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๗๒ ปลายทาง

    “ขนมจ้ะกระต่ายน้อยของแม่” หนิงเหมยว่างจานขนมกับนมลงบนโต๊ะ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ลูกสาว“ขอบคุณค่ะคุณแม่ อี้เออร์จะกินแล้วน้า~” พูดจบก็รีบยื่นมืออวบอ้วนของตัวเองไปหยิบคุกกี้ในจานเข้าปาก ก่อนจะหลับตาพริ้มราวกับว่ากำลังขึ้นเคลิ้มอย่างไงอย่างงั้นแหละ หึๆการกระทำของเด็กสาวทำเอาคนเป็นแม่กับย่าอดจะยิ้มขำด้วยความเอ็นดู และรักใคร่ไม่ได้ นับวันยิ่งแก่นแก้วและรู้ความนัก“ง่ำๆ อาหย่อยมากเยยค่า อิอิ” เด็กสาวเคี้ยวขนมตุ้ยๆ จนแก้มพอง“หนิงอี้ไม่เอาไม่ทำแบบนี้นะคะ ตอนนี้หนูโตแล้ว เวลาที่กินอะไรอยู่ในปากต้องเคี้ยวให้หมดปากก่อนแล้วถึงค่อยพูด” นางหม่าที่เป็นย่าคนแล้วก็เอ่ยดุหลานสาวคนโปรดออกมา หากหล่อนไปทำแบบนี้ที่อื่นจะทำให้คนอื่นมองไม่ดีเอาได้แต่ทว่าเมื่อเจ้ากระต่ายน้อยที่โดนคนเป็นย่าดุก็ถึงกับยู่ปากอย่างน้อยอกน้อยใจ “คุณย่าดุอี้เออร์…”“อี้เออร์ลูกไม่ร้องนะจ้ะ การที่คุณย่าดุก็ไม่ใช่เพราะว่าหวังดีกับหนูหรือจ้ะ? ไหนลองบอกแม่สิว่าที่คุณย่าดุหนูเมื่อกี้เพราะหนูทำอะไร?”“ฮึก! …เพราะอี้เออร์เคี้ยวขนมไม่หมดปากแล้วพูดค่ะ” เด็กน้อยตอบพร้อมกับเช็ดน้ำตาป้อยๆ“ใช่ แล้วที่คุณย่าดุหนูมันสมควรไหมจ้ะ?”

  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๗๑ จัดการ[2]

    “แล้วตกลงว่าคุณต้องการจะเอาเรื่องจริงๆ ใช่ไหมครับสหายหนิงเหมย?”“ใช่ค่ะ ครั้งนี้ฉันรับกับการกระทำอุกอาจของแม่สามีไม่ได้จริงๆ ค่ะ คิดจะมาปล้นขโมยของในบ้านฉันทั้งๆ ที่ฉันกำลังตั้งครรภ์อยู่แบบนี้ ถ้าเกิดครั้งนี้ไม่มีแม่หม่าอยู่ด้วยฉันก็คง…” หนิงเหมยไม่ได้กล่าวประโยคอะไรออกมาอีก ได้แต่ปล่อยให้คนคิดกันเองต่อไป“ถ้าอย่างนั้นผมก็คงจะต้องขอเชิญคุณไปที่สถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำเพิ่มเติมด้วยนะครับ ไป! จับตัวหล่อนไป!”“ไม่! ฉันไม่ไป! กรี๊ด! ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ส…สามีคุณช่วยฉันด้วย ฮือๆ” นางโม่วโฉวกรีดร้องออกมาอย่างไม่อาย“นี่พวกคุณจะจับตัวภรรยาของผมไปไหน?” ตำรวจหนุ่มที่ได้ยินคำถามของชายชราด้านหลังก็ได้แต่ทอดถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันมาตอบ“พวกเราต้องขอจับกุมตัวคนร้ายไปที่สถานีตำรวจเพื่อดำเนินคดีต่อไปครับ! หากคุณอยากไปขอยื่นเรื่องประกันตัวก็ให้ไปทำเรื่องที่สถานีตำรวจ” ตำรวจหนุ่มตอบก็เดินออกไปทิ้งให้ชายชราได้แต่ยืนตะลึงงันอยู่เพียงลำพังและหลังจากที่จบเรื่องจากสถานีตำรวจแล้วตงหยางก็รีบพาภรรยากับนางหม่ากลับบ้านพักผ่อนทันที เพราะกลัวว่าภรรยาจะเหนื่อยจนเกินไป โดยที่ในหัวไม่ได้คิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเก

  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๗๐ จัดการ[1]

    “อะไรนะ?! รออะไรกันอยู่รีบเข้าไปจับตัวนางโม่วโฉวกันสิ!” เขาตะคอกใส่ผู้ชายในกลุ่มชาวบ้านอย่างโกรธเกรี้ยว นางกล้าดีถึงขั้นกระทำการข้ามหน้าข้ามตาเขาถึงขนาดนี้!“ปล่อยข้านะ! พวกแกกล้าดียังไงถึงได้มาจับตัวฉันแบบนี้ คอยดูเถอะฉันจะให้ตาเฒ่าอี้เอาเรื่องพวกแกแน่!” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหญิงชราพวกเขาก็อดที่จะกรอกตาขึ้นอย่างรำคาญใจแต่ทว่าเมื่อโดนหิ้วออกมาจากบ้าน ก็ต้องตกใจแม้กระทั่งเสียงที่กำลังโวยวายก็ยังเปล่งไม่ออก“ทะ…ท่านผู้นำมาที่นี่ได้ยังไง?” นางพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะตวัดสายตาคมมองไปยังทางหนิงเหมยอย่างไม่พอใจ “นี่แกถึงขั้นกล้าเรียกท่านผู้นำหมู่บ้านมาจับฉันเลยหรือนังลูกสะใภ้ไร้ประโยชน์?!”“หล่อนหยุดก่อเรื่องแล้วมันจะตายหรือไง!”“ท่านผู้นำ… แต่นี่มันเรื่องในครอบครัวของฉัน ท่านผู้นำจะมายุ่งอะไร?” นางโม่วโฉวพูดออกมาอย่างไม่ยินยอม อย่างไรวันนี้เธอก็ต้องได้สิ่งที่เธอต้องการกลับไปให้ได้!“นะ…นี่หล่อนกล้า!” เขายกมือกร้านแดดขึ้นมาชี้หน้าของหล่อนอย่างไม่พอใจ “หล่อนพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง นี่คิดว่าฉันอยากจะสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของหล่อนงั้นรึ? ถ้าหากหล่อนไม่มาก่อเรื่องวุ่นวายที่บ

  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๖๙ ขโมยของแล้ว

    ทันทีที่ตรวจอาการให้หญิงสาวตรงหน้าเสร็จ ก็หันไปหาชายหนุ่มที่เอาแต่เดินวนเวียนไปมาจนเขาแทบจะมึนหัวไม่ได้“พ่อหนุ่มเลิกเดินแล้วใจเย็นก่อนเถอะ ภรรยาของเอ็งไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ก็แค่ตั้งครรภ์ได้12สัปดาห์แล้วก็เท่านั้น” หมอชราประจำหมู่บ้านกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดจะยินดีกับสองสามีภรรยา“อ้อก็แค่ตั้งครรภ์เท่านั้น ห๋า! ภรรยาของผมกำลังท้องอยู่หรือครับ?!” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แค่พอทวนคำตอบแล้วก็ถึงกับต้องร้องตกใจออกมาอย่างตื่นเต้น“ใช่แล้วล่ะ ส่วนเรื่องอาหารการกิน หรือการดูแลภรรยาของเอ็ง เดี๋ยวข้าจะจดเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องเทียบยาบำรุงเอ็งก็ไปหาซื้อในเมืองเอาก็แล้วกัน”“ดะ…ได้ ขอรับ!” ชายหนุ่มตอบรับอย่างตื่นเต้น เพราะตัวเขาเองกำลังจะมีลูก จนหนิงเหมยที่นั่งมองอยู่ก็อดส่ายหัวอย่างขำขันสามีไม่ได้ อะไรจะตื่นเต้นปานนั้น?“เอาล่ะ เทียบยาบำรุง อาหารที่ควรจะเลี่ยง หรือการดูแลต่างๆ ข้าก็จะเอาไว้ให้หมดแล้ว ก็คงหมดหน้าที่หมอเท้าเปล่าอย่างข้าสักทียังไงคงต้องขอตัวกลับบ้านก่อน หากมีอะไรก็ไปหาที่บ้านหมอเฉียวได้”“ได้ครับ รบกวนแล้ว ยังไงเดี๋ยวผมขับล่อออกไปส่งที่บ้านครับหมอเฉียว” หลังจากนั้นชายหนุ่ม

  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๖๘ อาการแปลกๆ

    หนิงเหมยลูบปลายจมูกด้วยความเจ็บ“ภรรยาเจ็บมากไหมครับ ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณเจ็บตัวแบบนี้” ชายหนุ่มกล่าว พร้อมกับจับปลายคางภรรยาให้เชิดขึ้นเพื่อดูจมูกของภรรยา“มะ…ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกไม่นานก็คงจะหายแล้ว ว่าแต่คุณมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” หญิงสาวเงยหน้าถามพร้อมกับใบหน้าฉงนสงสัย“เอ่อ ผมก็เพิ่งจะเดินมาไม่นานครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราเข้าบ้านไปกินข้าวกันดีกว่า ป่านนี้ป้าหม่าคงจะนั่งรอแย่แล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยตอบออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องชวนคนเป็นภรรยาเข้าบ้าน“อ๊ะ! จริงด้วยค่ะ ถ้าอย่างนั้นเรารีบเข้าบ้านกันดีกว่า” ทั้งสองคนปิดประตูก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านพร้อมกันนี่ก็เป็นเวลาหลายวันแล้วหลังจากที่ผ่านพ้นวันปีใหม่มา ตอนนี้หนิงเหมยกับตงหยางก็มีธุรกิจเล็กๆ เป็นของตัวเองแล้ว ซึ่งหนิงเหมยทำแผงลอยขายแป้งย่างราคาไม่กี่เฟินเท่านั้นเอง และถึงแม้ว่าแผงลอยนี้จะไม่ใช่ร้านที่ใหญ่โตอะไรแต่ก็พอมีกำไรรายได้เข้ากระเป๋าให้คนทั้งคู่ได้ไม่เว้นแต่ละวันเชียวส่วนนางหม่าก็มาช่วยทั้งสองคนบ้างเป็นบางครั้งบางคราวแต่ทว่าก็ไม่ได้บ่อยนัก เพราะหนิงเหมยเองก็ไม่ค่อยอยากจะให้นางหม่าออกมาตากแดดตากลมยืนหล

  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๖๗ ตัดใจ

    “เห้อตาเฒ่าอี้ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องภายในครอบครัวของแกหรอกนะ แต่อย่างไรหนิงเหมยก็ได้ชื่อว่าเป็น ‘บุตรสาวบุญธรรม’ ของฉัน แล้วจะให้ฉันนางหม่าคนนี้ทนเห็นบุตรสาวโดนคนในครอบครัวอี้ของแกมารังแกอีกก็อย่างไรอยู่”“บุตรสาวบุญธรรม?” อี้จางหย่งสบถขึ้นมาด้วยความฉงนใจ“อ้อใช่ตอนนี้หนิงเหมยเป็นบุตรสาวบุญธรรมของฉันแล้ว หากคนบ้านอี้ยังคิดที่จะมาก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่ไม่เลิกฉันก็คงไม่คิดจะไว้หน้าใครอีก!” นางหม่าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุดัน“ป้าหม่าครับนี่ก็ได้เวลากินข้าวแล้วพวกเรากินข้าวกันเลยดีไหม อ้อแล้วนี่คุณพ่อมีอะไรที่นี่อีกหรือเปล่าครับ?” ตงหยางเอ่ยโดยที่ไม่ได้คิดจะสนใจคนเป็นพ่อเลยสักนิด“...” อี้จางหย่งไม่ได้เอ่ยตอบอะไรออกมา ก่อนจะถอนหายใจฟืดฟาดแล้วกระทืบเท้าปึงปังออกจากบ้านไปด้วยความโมโหกับการกระทำของเจ้าลูกชายไม่ได้ความคนนี้ ช่างเป็นคนที่อกตัญญูจริงๆ!เมื่อคนนอกออกไปตอนนี้ภายในบ้านจึงเหลือเพียงแค่สองสามีภรรยา กับนางหม่าเท่านั้น“เอ่อถ้าอย่างนั้นฉันจะเข้าไปเตรียมอาหารออกมาขึ้นโต๊ะเลยก็แล้วกันนะคะ” หนิงเหมยเอ่ยขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าพ่อสามีเดินออกจากบ้านไปแล้วแต่ทว่ายังไม่ทันท

  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๕๖ ถึงทีหม่าฮุ่ยซิ่ว

    หลังจากที่แม่บุญธรรมของเธอกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองก็ผ่านมาเป็นระยะเวลาสองสัปดาห์แล้ว ฤดูหนาวก็ได้สิ้นสุดลงสักทีตอนนี้ตงหยางสามีของเธอสามารถกลับมาเดินได้เหมือนอย่างคนปกติทั่วไปแล้ว ส่วนแม่บุญธรรมของเธอตอนนี้ก็มีสุขภาพร่างกายและจิตใจที่แข็งแรงดีมากเช่นกันทั้งสามคนก็ได้ไปมาหาสู่กันมากขึ้นกว่าเดิม

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-31
  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๕๒ หรือว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี?!

    ฤดูหนาวผ่านพ้นไปได้เพียงแค่สามสัปดาห์เท่านั้นเองเธอก็ได้ข่าวว่าหมู่บ้านที่ห่างออกไปจากหมู่บ้านของเธอไปไม่ไกลนั้นมีบางหลังที่ทนรับน้ำหนักสภาพอากาศของหิมะตกไม่ไหวจนถึงกับพังลงมาจนทำให้มีผู้คนบาดเจ็บไปไม่น้อยหรือแม่แต่ในหมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้ก็มีบ้านบางหลังที่ทนรับแรงของหิมะไม่ไหวจนพังลงมา เรี

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-30
  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๒๓ แกว่งหางอ้อนเอาขนม

    “คุณป้าคะถังหูลู่นี่คุณป้าขายยังไงคะ?” หนิงเหมยมาหยุดยืนถ้าแผงขายถังหูลู่ที่เป็นพุทราเคลือบน้ำตาล“ไม้ละ5เหมาจ้ะ” คุณป้าเอ่ยตอบหนิงเหมยออกมาอย่างยิ้มแย้ม❃ (10 เหมา หรือ 10 เจียว มีค่าเท่ากับ 1 หยวน) เฟิน (10 เฟิน มีค่าเท่ากับ 1 เหมา หรือ 1 เจียว หรือ 100 เฟินมีค่าเท่ากับ 1 หยวน)“ฉันเอา2ไม้ค่ะคุณป

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-20
  • ทะลุทุมิติมาเพื่อดูแลสามียุค70!   บทที่๒๑ มันขยับดุ๊กดิ๊ก

    “ถ้าภรรยาไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ ผมไม่รบกวนคุณหรอก” ตงหยางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอย่างน่าสงสาร“ฉันยังไม่ได้ตอบคุณเลยว่านอนไม่ได้ แต่เดี๋ยวฉันขอไปอาบน้ำล้างตัวก่อนแล้วเดี๋ยวจะไปยกฟูกมานอนเป็นเพื่อนคุณนะคะสามี”“ได้ครับ ผมจะรอนะครับภรรยา”หนิงเหมยเอ่ยตอบทั้งที่ไม่ได้มองท่าทางตื่นเต้นเกินหน

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-19
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status