ตอนที่ 10 ความเชื่อมั่นที่ถูกบั่นทอน

เมื่อการเจรจาผ่านพ้นไปและความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นเวสตันและพันธมิตรใหม่เริ่มดีขึ้น เอเดรียนเริ่มมองเห็นศักยภาพของการร่วมมือที่แท้จริง การตัดสินใจที่เปิดใจกว้างขึ้นและการรับฟังคำแนะนำจากมินตราทำให้เขาเริ่มเปลี่ยนมุมมองจากการปกครองด้วยความกลัวมาเป็นการปกครองด้วยความเคารพและความยุติธรรม

แต่ความสงบสุขที่เขาพยายามสร้างไม่ได้ยั่งยืนเสมอไป ความไว้วางใจที่เขาพยายามสร้างขึ้นเริ่มถูกทดสอบอีกครั้ง เมื่อศัตรูที่ไม่คาดคิดปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับแผนการที่จะทำลายทุกสิ่งที่เขาได้สร้างขึ้นมา

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่เอเดรียนและมินตรากำลังประชุมอยู่กับเหล่าขุนนางและทหารในห้องประชุมหลักของปราสาท ทหารยามคนหนึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับข่าวร้าย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

“ท่านเอเดรียน ข้ามีข่าวด่วนจากชายแดน” ทหารกล่าวขณะที่ก้มลงหายใจถี่ ๆ “มีข่าวลือว่ากองทัพของดยุกแห่งแคร์วินกำลังรวมกำลังเตรียมโจมตีเรา”

เสียงพูดคุยในห้องประชุมหยุดชะงัก ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก เอเดรียนขมวดคิ้ว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาจ้องมองทหารยาม 

“ข่าวลือนี้มาจากแหล่งไหน เจ้ามั่นใจหรือว่ามันเป็นความจริง”

ทหารยามพยักหน้า “ข้ามีสายข่าวที่เชื่อถือได้ในแคว้นแคร์วิน พวกเขาเห็นการรวมกำลังและการเคลื่อนย้ายอาวุธมากมาย ข้าเกรงว่าพวกเขาอาจกำลังเตรียมบุกแคว้นของเรา”

มินตราที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอเดรียน รู้สึกถึงความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอหันมามองเขาและพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง “ท่านเอเดรียน ข้าคิดว่าเราควรส่งทูตไปเจรจาเพื่อหาความจริงก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไร”

เอเดรียนพยักหน้าเบา ๆ แม้จะยังไม่มั่นใจเต็มที่ “เจ้าพูดถูก เราต้องรู้ให้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่จะทำการตัดสินใจที่อาจทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก ข้าจะส่งทูตและทหารหน่วยสืบราชการลับไปหาข่าว”

ในช่วงเวลาที่ทูตถูกส่งไปเพื่อเจรจาและหาความจริง เอเดรียนตัดสินใจเรียกระดมพลทหารและเตรียมพร้อมสำหรับการป้องกัน หากการเจรจาล้มเหลวและข่าวลือกลายเป็นความจริง การเตรียมพร้อมนี้จะทำให้แคว้นเวสตันไม่ต้องตกอยู่ในความเสี่ยง

“ข้าไม่อยากให้สิ่งที่เราได้สร้างขึ้นต้องพังทลายลงเพราะความประมาท” เอเดรียนพูดขณะที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มทหาร 

“พวกเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ แม้ว่าเราจะหวังว่ามันจะไม่ต้องเกิดขึ้น”

มินตรายืนข้างเขาและเห็นถึงความกดดันที่เอเดรียนกำลังเผชิญ แม้ว่าเขาจะเริ่มเปิดใจและมองเห็นถึงความสำคัญของความร่วมมือ แต่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ เขายังคงต้องต่อสู้กับความกลัวในตัวเองที่ว่าสิ่งที่เขาพยายามเปลี่ยนแปลงอาจไม่พอที่จะปกป้องแคว้นของเขา

“ท่านเอเดรียน ข้ารู้ว่าท่านต้องการปกป้องแคว้นนี้มากแค่ไหน แต่ข้าเชื่อว่าท่านสามารถทำได้โดยไม่ต้องใช้วิธีการที่โหดร้ายเสมอไป” มินตราพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและมั่นใจ 

“ท่านสามารถแสดงให้เห็นว่าการปกป้องด้วยความยุติธรรมและความเมตตายังสามารถนำมาซึ่งชัยชนะได้”

เอเดรียนหันมามองเธอ ดวงตาของเขาแสดงถึงความขัดแย้งที่กำลังเกิดขึ้นในใจ “ข้าหวังว่าเจ้าจะพูดถูก มินตรา ข้าจะไม่ยอมให้แคว้นของข้าตกอยู่ในอันตราย”

สองวันผ่านไป ทูตที่ถูกส่งไปยังแคว้นแคร์วินกลับมาพร้อมกับข่าวที่น่าตกใจ พวกเขารายงานว่า ดยุกแห่งแคร์วินไม่ได้กำลังเตรียมโจมตีแคว้นเวสตัน แต่กลับกลายเป็นว่ามีขุนนางภายในแคว้นเวสตันเองที่ปล่อยข่าวลือเพื่อหวังทำให้เกิดความวุ่นวายและสงครามขึ้น

“ดยุกแห่งแคร์วินยืนยันว่าพวกเขาไม่มีแผนโจมตีเรา” ทูตรายงาน 

“และพวกเขาพร้อมที่จะเจรจาเพื่อหาความเข้าใจระหว่างแคว้นเรา”

เอเดรียนฟังข่าวนี้ด้วยความโกรธและไม่พอใจ เขารู้ทันทีว่ามีคนในแคว้นของเขาเองที่ต้องการทำลายความก้าวหน้าที่เขาและมินตราพยายามสร้างขึ้นมา

“ใครกันที่กล้าทำเช่นนี้ในแคว้นของข้า” เอเดรียนคำรามด้วยความโกรธ 

“ข้าจะไม่ยอมให้มันทำลายสิ่งที่ข้าได้สร้างขึ้นมา”

มินตรารู้ว่านี่เป็นช่วงเวลาสำคัญที่เอเดรียนจะต้องตัดสินใจว่าจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไร เธอรีบพูดขึ้น “ท่านเอเดรียน ข้าขอร้องให้ท่านใช้ความยุติธรรมในการจัดการเรื่องนี้แทนที่จะใช้ความรุนแรง การลงโทษโดยไม่ให้โอกาสจะทำให้ท่านสูญเสียความเชื่อมั่นของผู้คน”

เอเดรียนหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง “เจ้าไม่รู้ว่าข้าต้องอดทนแค่ไหนที่จะไม่ใช้วิธีการที่ข้ารู้ว่ามันจะได้ผลเร็วกว่า แต่นี่คือแคว้นของข้า และข้าจะไม่ปล่อยให้มันถูกทำลายด้วยการกระทำเช่นนี้”

เขาตัดสินใจที่จะจัดการกับขุนนางที่ก่อความวุ่นวายด้วยการสืบสวนอย่างละเอียด และให้โอกาสพวกเขาได้อธิบายตนเอง หากพบว่ามีความผิดจริง ก็จะถูกลงโทษอย่างยุติธรรม

ในห้องโถงประชุมหลักของปราสาทเวสตัน ขุนนางหลายคนที่ถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับการปล่อยข่าวลือถูกเรียกตัวมาเพื่อให้คำอธิบาย ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและความกดดัน เอเดรียนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ข้าง ๆ เขาคือมินตราที่คอยสังเกตการณ์และพร้อมจะช่วยเหลือในการประนีประนอม

เอเดรียนเริ่มเปิดการประชุมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พวกเจ้าทุกคนถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการปล่อยข่าวลือที่สร้างความวุ่นวายและทำลายความไว้วางใจระหว่างแคว้นของเรา ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าทุกคนอธิบายตัวเองและเปิดเผยความจริงที่พวกเจ้ารู้”

ขุนนางคนหนึ่งชื่อ ลอร์ดดาเนล ขยับตัวขึ้นมา เขาเป็นขุนนางเก่าแก่ที่มีอิทธิพลมาก “ท่านเอเดรียน ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข่าวลือพวกนั้น ข้าเป็นเพียงผู้ที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมแผนของคนอื่น ข้าเพียงแค่กลัวว่าจะถูกกำจัดหากไม่ทำตามคำสั่ง”

เอเดรียนหรี่ตามองอย่างพิจารณา “ใครคือผู้ที่บังคับเจ้า”

ลอร์ดดาเนลลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ “มันคือ ลอร์ดเรย์นาร์ด เขาเป็นผู้ที่นำแผนนี้และชักจูงให้เราคิดว่าท่านกำลังอ่อนแอและกำลังทำลายแคว้นเวสตันด้วยแนวทางใหม่ของท่าน ข้าถูกหลอกใช้เพราะกลัวจะเสียอำนาจและที่นั่งของข้า”

ลอร์ดเรย์นาร์ดที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก้าวขึ้นมาทันที สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความเย้ยหยัน “ข้าทำเพื่อปกป้องแคว้นเวสตัน ท่านเอเดรียนกำลังนำพวกเราไปสู่ความพินาศด้วยความอ่อนโยนที่ผิดที่ผิดเวลา ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ผู้นำที่แท้จริงควรทำ ไม่ใช่มัวแต่ลุ่มหลงเชื่อผู้หญิงอย่างท่านในตอนนี้”

เอเดรียนหันไปมองลอร์ดเรย์นาร์ดด้วยสายตาเย็นชาและโกรธ

 “เจ้าคิดว่าการปล่อยข่าวลือและสร้างความวุ่นวายภายในแคว้นจะช่วยให้แคว้นนี้แข็งแกร่งขึ้นงั้นหรือ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้นำที่แท้จริงได้ด้วยการใช้วิธีการที่ต่ำทรามเช่นนี้”

ลอร์ดเรย์นาร์ดโต้ตอบทันที “ข้าทำในสิ่งที่ข้าเชื่อว่าดีที่สุดสำหรับแคว้น การเป็นผู้นำต้องใช้ความเข้มแข็ง ไม่ใช่การให้โอกาสศัตรูและการอ่อนข้อให้คนอ่อนแอ”

มินตราที่เฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ เห็นว่าการสนทนากำลังจะทวีความรุนแรง เธอจึงรีบแทรกขึ้น “ท่านลอร์ดเรย์นาร์ด การใช้ความเข้มแข็งไม่จำเป็นต้องหมายถึงการใช้ความรุนแรงและการโกหก ท่านเอเดรียนกำลังพยายามสร้างแคว้นที่มีความแข็งแกร่งทั้งในแง่ของความยุติธรรมและความร่วมมือ การทำลายความไว้วางใจในตัวผู้นำไม่ใช่วิธีที่จะทำให้แคว้นนี้เจริญรุ่งเรืองได้”

ลอร์ดเรย์นาร์ดหันมามองมินตราด้วยความไม่พอใจ “เจ้าเป็นแค่ผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดีเกินไป ความเป็นจริงของโลกนี้ไม่ใช่เช่นนั้น ศัตรูจะไม่เคารพเจ้าเว้นแต่เจ้าจะแสดงให้เห็นถึงอำนาจ”

เอเดรียนยกมือขึ้นเพื่อให้ทุกคนเงียบ “ข้าฟังพวกเจ้าทุกคนแล้ว และข้าได้เห็นทั้งความกลัวและความหวาดระแวงที่อยู่ในใจของพวกเจ้า แต่ข้าจะไม่ยอมให้ใครทำลายแคว้นนี้ด้วยการปล่อยข่าวลือและการหลอกลวง หากเจ้าคิดว่าข้าอ่อนแอ เจ้าจงแสดงความกล้าออกมาและเผชิญหน้ากับข้าอย่างตรงไปตรงมา”

หลังจากที่เอเดรียนได้รับฟังจากทุกฝ่าย เขาตัดสินใจว่าจะไม่ลงโทษทุกคนอย่างรุนแรง แต่จะให้โอกาสในการไถ่โทษ

“ข้าตัดสินใจที่จะให้โอกาสพวกเจ้าพิสูจน์ความภักดีใหม่ หากพวกเจ้าต้องการแก้ไขความผิดพลาด ข้าจะให้พวกเจ้าเข้าร่วมในการป้องกันแคว้นและแสดงให้ข้าเห็นว่าพวกเจ้าไม่ใช่คนที่คิดจะทำลายสิ่งที่เราได้สร้างขึ้นมา” เอเดรียนประกาศเสียงดัง 

“ลอร์ดเรย์นาร์ด ข้าจะให้เจ้าคุมทัพเล็ก ๆ เพื่อพิสูจน์ว่าความภักดีของเจ้ายังอยู่กับแคว้นนี้ หากเจ้าทำผิดอีก ข้าจะไม่ให้โอกาสที่สามแก่เจ้า”

ลอร์ดเรย์นาร์ดกัดฟันแต่ก็พยักหน้ารับ “ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าข้ายังมีคุณค่าต่อแคว้นนี้”

หลังจากการประชุม เอเดรียนหันไปหามินตรา “ข้ารู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคาดหวัง แต่ข้าคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะให้ทุกคนมีโอกาสแก้ไขความผิดของตน”

มินตรายิ้ม “ข้าคิดว่าท่านทำได้ดีแล้วค่ะ การให้โอกาสไม่ใช่แค่การแสดงความเมตตา แต่ยังเป็นการสร้างความไว้วางใจและความเข้มแข็งที่แท้จริงด้วย ข้าเชื่อว่าท่านกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง”

เอเดรียนพยักหน้า “บางทีเจ้าอาจจะพูดถูก ความเข้มแข็งไม่ใช่แค่การแสดงอำนาจเท่านั้น แต่ยังเป็นการรู้จักใช้ความยุติธรรมในเวลาที่เหมาะสม”

มินตรามองเอเดรียนด้วยสายตาอบอุ่น “ท่านกำลังเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ข้าเชื่อว่าท่านสามารถสร้างแคว้นนี้ให้เข้มแข็งได้ทั้งด้วยความเข้มแข็งและความเมตตา”

เอเดรียนยิ้มเล็กน้อย “บางทีข้าควรฟังเจ้ามากกว่านี้ ข้าจะดูว่าเส้นทางนี้จะพาเราไปถึงไหน”