ตอนที่ 7 การปล่อยวาง

ในห้องทำงานส่วนตัวของเอเดรียน ผนังห้องปกคลุมไปด้วยแผนที่และเอกสารเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมืองและการทหาร ขณะที่เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน หยิบเอกสารลับหนึ่งฉบับขึ้นมาอ่าน มินตราเดินเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ เธอแอบตามดูพฤติกรรมของเขามาสักพักและรู้สึกกังวลใจเกี่ยวกับการกระทำที่เห็น

“ท่านเอเดรียน ข้ามีเรื่องที่ต้องพูดกับท่าน” มินตรากล่าว ขณะที่เธอเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ

เอเดรียนเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาจ้องมองเธออย่างสงสัย “เจ้าไม่รู้หรือว่าการเข้ามาในห้องของข้าโดยไม่ได้รับเชิญเป็นการกระทำที่อันตรายต่อเจ้า และข้ารังเกียจการกระทำเช่นนี้”

มินตราพูดโดยไม่หวั่นกลัว “ข้ารู้ค่ะ แต่ข้าจำเป็นต้องพูดเกี่ยวกับเรื่องที่ท่านกำลังทำอยู่ ข้าเห็นท่านใช้ข้อมูลลับเพื่อบังคับขุนนางหลายคนให้ทำตามคำสั่งของท่าน ข้าไม่คิดว่าการทำเช่นนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง”

เอเดรียนยิ้มเย็นชาและวางเอกสารลง “ข้าไม่จำเป็นต้องฟังคำบ่นของเจ้า คนพวกนั้นล้วนแล้วแต่มีความโลภและความต้องการส่วนตัว เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าพวกเขาจะทำตามคำสั่งของข้าเพราะความจงรักภักดี”

มินตราส่ายหน้า “ข้าเข้าใจว่ามีคนเช่นนั้น แต่ท่านคิดหรือว่าการบีบบังคับและการใช้ข้อมูลลับเพื่อควบคุมจะทำให้ท่านได้รับความไว้วางใจหรือ หากพวกเขารู้ว่าท่านใช้อำนาจนี้เพื่อควบคุมพวกเขา ท่านจะไม่มีวันได้รับความภักดีอย่างแท้จริง”

เอเดรียนยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้าช่างไร้เดียงสา ความภักดีเป็นสิ่งที่อ่อนแอและเปราะบาง มันแตกหักได้ง่าย ข้าต้องการอำนาจที่แน่นอนมากกว่าสิ่งที่ไม่แน่นอน”

มินตราไม่ยอมแพ้เช่นกัน เธอยืนหยัดและพูดต่อ “แต่การบีบบังคับเพียงทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัว ท่านเคยคิดหรือไม่ว่าความไว้วางใจที่แท้จริงนั้นเกิดขึ้นได้จากความยุติธรรมและความเคารพซึ่งกันและกัน ท่านอาจใช้ข้อมูลเหล่านี้เพื่อเปิดเผยความจริงและขอความร่วมมือแทนที่จะใช้มันเป็นอาวุธ”

เอเดรียนหัวเราะเยาะ “เจ้าช่างไร้เดียงสาจริง ๆ เจ้าไม่เคยอยู่ในโลกที่ข้าอยู่ ผู้คนในที่นี้ไม่มีวันเคารพเจ้า เว้นแต่เจ้าจะทำให้พวกเขากลัว ข้าไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร ตราบใดที่พวกเขาทำตามที่ข้าสั่ง”

มินตราขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น “ข้าเชื่อว่าท่านสามารถสร้างความไว้วางใจได้ หากท่านลองให้โอกาสพวกเขา ข้าขอร้องให้ท่านพิจารณาใหม่ว่าแทนที่จะข่มขู่ ท่านควรใช้วิธีการที่ยุติธรรมและโปร่งใสมากขึ้น”

เอเดรียนจ้องมองเธออย่างเงียบงันไปชั่วขณะ “เจ้ายังเชื่อในความเป็นมนุษย์ที่ดีกว่านี้ มันน่าสนใจ ข้าจะลองให้เจ้าแสดงให้ข้าเห็นว่าความไว้วางใจและความยุติธรรมสามารถทำงานได้จริง ๆ”

เอเดรียนตัดสินใจที่จะทดสอบคำพูดของมินตราโดยเรียกประชุมขุนนางและผู้ที่มีอำนาจในแคว้นมาในวันถัดไป ในที่ประชุม เขาเปิดเผยข้อมูลลับบางอย่างที่เขามีอยู่ แต่แทนที่จะใช้มันเป็นการบีบบังคับ เขาเลือกที่จะพูดอย่างเปิดเผยถึงความกังวลของเขาเกี่ยวกับความซื่อสัตย์และความตั้งใจของพวกเขา

“ข้ารู้ดีว่าทุกคนที่นี่มีผลประโยชน์ส่วนตัว แต่ข้าเชื่อว่าการทำงานร่วมกันอย่างซื่อสัตย์และเปิดเผยจะทำให้เราสามารถปกครองแคว้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น” เอเดรียนกล่าว ขณะที่เขามองดูทุกคนในห้องอย่างละเอียด 

“ข้าไม่ต้องการใช้วิธีบังคับอีกต่อไป แต่ข้าคาดหวังว่าพวกท่านทุกคนจะทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่ เพื่อความมั่นคงและความรุ่งเรืองของแคว้นเรา”

ขุนนางบางคนที่รู้สึกถึงความกดดันจากข้อมูลลับที่เอเดรียนถืออยู่เริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น พวกเขาเริ่มยอมรับและเสนอความคิดเห็นเชิงสร้างสรรค์สำหรับการทำงานร่วมกัน

มินตรายืนอยู่ข้างหลังห้องและรู้สึกยินดี เธอรู้ว่าเอเดรียนกำลังลองทำในสิ่งที่เธอแนะนำ แม้จะเป็นเพียงการทดสอบ แต่ก็เป็นก้าวสำคัญในการเปลี่ยนแปลง

หลังการประชุม เอเดรียนหันมาหามินตรา “ครั้งนี้อาจได้ผล แต่เจ้าต้องรู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่จะวางใจใครง่าย ๆ ข้ายังคงมองเห็นความอ่อนแอในทุกคน และข้าจะยังไม่ทิ้งวิธีการของข้าไปอย่างง่าย ๆ”

มินตรายิ้มบาง ๆ และตอบว่า “ข้าไม่ได้ขอให้ท่านเปลี่ยนแปลงทันที ข้าเพียงอยากให้ท่านเห็นว่าการใช้ความยุติธรรมและการเปิดใจสามารถสร้างความเข้มแข็งได้มากกว่าการบังคับ”

เอเดรียนพยักหน้าเบา ๆ “ข้าจะคอยดูต่อไป แต่จำไว้ว่า ข้าไม่ยอมให้ใครมาเล่นเกมกับข้า”

แสงเทียนในห้องโถงใหญ่ส่องสว่างบนกำแพงหินที่หนา ด้านหนึ่งของห้องคือโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยเอกสารและแผนการต่าง ๆ เอเดรียนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ขณะที่ผู้ช่วยของเขารายงานข่าวกรองล่าสุดเกี่ยวกับขุนนางคนหนึ่งชื่อ ลอร์ดแฮมิลตัน ซึ่งเคยทำงานใกล้ชิดกับเขาแต่กลับหักหลังและเข้าร่วมกับศัตรูเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว

“ลอร์ดแฮมิลตันเคลื่อนไหวแล้ว เขาได้เข้าร่วมกับดยุกแห่งแคร์วินและวางแผนที่จะทำให้แคว้นของท่านเสียอำนาจ” ผู้ช่วยรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ดวงตาของเอเดรียนหรี่ลงอย่างน่ากลัว ขณะที่เขาฟังรายงานนั้น 

“แฮมิลตัน” เขาพูดชื่ออย่างช้า ๆ ราวกับจะกลืนคำออกมาด้วยความโกรธ 

“ข้าเคยไว้ใจเขา แต่เขากลับหักหลังข้าเพื่อเงินและอำนาจ”

มินตราซึ่งยืนอยู่ที่มุมห้อง ได้ยินคำพูดของเอเดรียนและสัมผัสได้ถึงความโกรธที่ทวีขึ้นในใจของเขา เธอเห็นประกายความอาฆาตในสายตาของเขา และรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่ เธอพยายามเข้าใกล้เขาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านเอเดรียน ข้ารู้ว่าท่านเจ็บปวดจากการหักหลังนี้ แต่การแก้แค้นอาจไม่ใช่คำตอบเสมอไป” มินตราพูดด้วยความจริงใจ 

“ถ้าท่านใช้ความรุนแรงเพื่อเอาคืน มันอาจจะทำให้ความแค้นนี้ไม่สิ้นสุด”

เอเดรียนหันขวับมาหาเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกปลุกปั่น “เจ้าไม่เข้าใจความเจ็บปวดของข้า มินตรา คนเช่นแฮมิลตันต้องถูกทำลายข้าจะให้เขารู้ว่าการหักหลังข้าคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเขา”

มินตราพยายามสงบสติและตอบกลับ “ข้าเข้าใจว่าท่านเจ็บปวด แต่การปล่อยวางและให้อภัยอาจเป็นหนทางที่จะทำให้ท่านพบกับความสงบในใจ การแก้แค้นจะไม่ทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้น มันจะเพียงแค่ทำให้ท่านจมอยู่กับความเกลียดชัง”

เอเดรียนไม่สนใจคำเตือนของมินตรา เขาเริ่มวางแผนการแก้แค้นอย่างละเอียดรัดกุม เขาใช้ข้อมูลลับที่มีอยู่ในการปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับการทรยศของแฮมิลตันกับดยุกแห่งแคร์วิน ทำให้ทั้งสองเริ่มไม่ไว้วางใจกัน และบ่อนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา นอกจากนี้ เขายังสั่งให้ทหารของเขาลอบโจมตีการขนส่งเสบียงของแฮมิลตัน ทำให้เกิดการขาดแคลนและความวุ่นวายในค่ายของเขา

“ข้าจะทำให้แฮมิลตันเสียทุกอย่างที่เขาเคยมี” เอเดรียนกล่าวกับตัวเอง ขณะที่เขาจ้องมองแผนที่ที่วางอยู่บนโต๊ะ 

“ข้าจะทำให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ข้าเคยรู้สึกเมื่อถูกหักหลัง”

มินตราเห็นความโหดเหี้ยมในแผนการของเขาและรู้ว่าเธอต้องหยุดเขา เธอพยายามเข้าไปพูดกับเอเดรียนอีกครั้ง 

“ท่านเอเดรียน ข้าขอร้องให้ท่านพิจารณาใหม่ ท่านกำลังทำลายชีวิตคนอื่นด้วยความโกรธ ท่านจะไม่พบความสุขในสิ่งนี้”

เอเดรียนจ้องเธออย่างดุดัน “เจ้าคิดว่าข้าอยากได้ความสุขหรือ ข้าอยากได้ความยุติธรรม และนี่คือความยุติธรรมที่ข้าจะมอบให้แฮมิลตัน”

มินตราไม่ยอมแพ้ เธอตัดสินใจเล่าเรื่องของเพื่อนคนหนึ่งที่เคยถูกหักหลัง แต่สามารถให้อภัยและก้าวต่อไปได้ เธอบอกเล่าถึงการที่เขาพบความสงบในใจและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีใหม่ ๆ ขึ้นมา

“ข้าไม่ได้ขอให้ท่านลืมสิ่งที่เกิดขึ้น” มินตรากล่าว 

“แต่บางครั้ง การปล่อยวางและการเลือกที่จะไม่แก้แค้นอาจนำท่านไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า ท่านไม่อยากให้คนจำท่านในฐานะผู้นำที่ยุติธรรมและเข้มแข็งหรอกหรือ”

เอเดรียนฟังเงียบ ๆ แม้ว่าดวงตาของเขาจะยังคงแฝงความโกรธและอาฆาตไว้ เขาไม่ตอบอะไรทันที แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดบางอย่าง

“เจ้าพยายามจะเปลี่ยนแปลงข้าอย่างที่เจ้าเคยพูดไว้” เขาพูดอย่างช้า ๆ 

“แต่เจ้าต้องรู้ว่าโลกนี้ไม่ได้มีที่สำหรับคนที่ยอมให้อภัยโดยง่าย มันมีแต่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด”

มินตราถอนหายใจอย่างหนัก แต่ยังคงมีความหวัง “ข้าไม่ได้คาดหวังให้ท่านเปลี่ยนแปลงในทันที ข้าแค่อยากให้ท่านคิดถึงโอกาสที่จะมีชีวิตที่ดีกว่า ท่านสามารถใช้พลังและอำนาจของท่านเพื่อสร้างสันติภาพและความเข้มแข็งได้โดยไม่ต้องใช้ความโกรธเป็นเครื่องมือ”

เอเดรียนหันหลังให้มินตรา เขายังคงเต็มไปด้วยความขมขื่นและความโกรธที่ยังไม่คลาย แต่คำพูดของเธอก็ได้สะกิดใจเขาเล็กน้อย แม้จะยังไม่พร้อมยอมรับความเปลี่ยนแปลง แต่เขาก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่มินตรากล่าวไว้

“เราจะได้เห็นกัน” เขากล่าวเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้อง ปล่อยให้มินตรายืนอยู่เพียงลำพัง แต่เต็มไปด้วยความหวังว่าความอาฆาตในใจของเขาอาจจะบรรเทาลงในวันหนึ่ง