ทะลุมิตหัวใจ ดยุกตัวร้าย

  แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ม่านสีครีมปลิวไสวเมื่อสายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา มินตราค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคย ห้องนี้ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักและพรมหนานุ่มสีแดงเข้ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบจากสวนด้านนอกทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน เธอรู้ได้ทันทีว่าเธอไม่อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป แต่ความจริงกลับทำให้เธอใจสั่น

 “ที่นี่มัน ที่ไหนกัน” มินตราพึมพำกับตัวเอง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและกังวล เธอลุกขึ้นนั่งและพยายามรวบรวมสติ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอก็เห็นสวนกุหลาบกว้างใหญ่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีบานสะพรั่ง รั้วสีขาวและป้อมปราการสูงล้อมรอบปราสาทขนาดใหญ่ที่เธออยู่

 “นี่มัน ปราสาทของเอเดรียน” มินตราจำได้ว่าเธอเคยอ่านถึงสถานที่นี้ในนิยายโรมานซ์เรื่องโปรดที่เธออ่านประจำ นี่คือโลกนิยายที่เธอรู้จักดี โลกที่เต็มไปด้วยเรื่องราวดราม่า ความรัก และความเกลียดชัง แต่กลับดูสมจริงและน่ากลัวมากกว่าในจินตนาการ

 เสียงระบบลึกลับดังขึ้นในสมองของเธอทันที

> “ยินดีต้อนรับสู่โลกนิยายโรมานซ์, ผู้ใช้ มินตรา. คุณได้รับภารกิจ: เปลี่ยนตัวร้าย เอเดรียน ให้กลายเป็นคนดีเพื่อกลับสู่โลกจริง”

  มินตราตกใจอย่างมาก “ภารกิจอะไร ตัวร้ายอะไร แล้วถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะ”

  > “หากไม่สามารถทำภารกิจสำเร็จ ผู้ใช้จะต้องติดอยู่ในโลกนี้ตลอดไป”

 มินตราหายใจเข้าออกลึก ๆ หัวใจของมินตราเหมือนจะหยุดเต้น เธอพยายามจะสงบสติและคิดแผนการ ความคิดหลายอย่างพุ่งเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่าจากหนังสือเล่มโปรดที่เธออ่านซ้ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เอเดรียน ดยุกหนุ่มผู้ซึ่งถูกนิยามว่า เป็นตัวร้ายที่มีนิสัยโหดเหี้ยม เย็นชา และไม่สนใจใคร เขาเป็นคนที่เคยถูกทรยศและสูญเสียสิ่งสำคัญไปมากมายจนหัวใจแข็งกระด้าง เธอต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงเขาให้ได้

 “ฉันจะเริ่มจากอะไรก่อนดีล่ะ...” มินตราพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เธอก้าวออกจากห้องไปยังทางเดินยาวภายในปราสาท

 บรรยากาศภายในปราสาทนั้นเย็นเยียบ ผนังหินสีเข้มที่มองดูเคร่งขรึมของปราสาททำให้รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งคอยจับตาดูทุกฝีก้าวของเธอ เมื่อมินตราเดินไปเรื่อย ๆ เธอก็เห็นทหารยามประจำการอยู่ตามทางเดิน เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และยิ้มอย่างสุภาพ

 “ท่านเอเดรียนอยู่ที่ไหนหรือคะ” เธอถามทหารยามคนหนึ่ง ซึ่งมองมาที่เธอด้วยสายตาประหลาดใจ เหมือนเขารูู้จักกับเธอ

 “ท่านเอเดรียนอยู่ในสวนทางด้านหลังขอรับ” ทหารตอบอย่างระมัดระวัง

 มินตรากล่าวขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะเดินต่อไปตามทางที่ทหารบอก เธอจำได้ทุกซอกทุกมุมที่หนังสือบรรยายไว้ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นระรัวขึ้นทุกย่างก้าวเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย

 มินตราค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินในสวนที่มีต้นกุหลาบปลูกไว้เป็นแนว ยามเช้ากำลังส่องแสงลงมาให้เห็นประกายเงาของใบไม้ที่เขียวขจี เมื่อเดินผ่านพุ่มไม้สูง เธอก็เห็นร่างของชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่รอดผ่านกิ่งไม้ ผมสีดำสนิทของเขาดูมันวาวราวกับไหม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเย็นชาจับจ้องไปยังบางสิ่งไกล ๆ ร่างกายสูงโปร่งสวมเสื้อผ้าที่ออกแบบอย่างประณีตทำให้เขาดูสง่างาม แต่ก็แฝงไปด้วยความมืดมน แต่ก็ยังมีเสน่ห์ที่ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้

 “ท่านเอเดรียน” มินตราเรียกชื่อเขาเบา ๆ ขณะค่อย ๆ เดินเข้าไปหาใกล้ๆ

 เอเดรียนหันขวับกลับมามองเธอทันที ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาจับจ้องที่เธออย่างไม่วางตา สีหน้าเคร่งขรึมของเขาเผยให้เห็นความไม่พอใจและแปลกใจ

 “เจ้าเป็นใคร และเจ้ามาทำอะไรที่นี่” เขาถามเสียงเข้ม ดวงตาคมเฉียบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามมองทะลุความคิดใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่ไว้ใจ

 มินตรารู้สึกประหม่า แต่พยายามเก็บความกลัวเอาไว้ เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดและยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบ 

 “ฉันชื่อมินตราค่ะ เป็นคู่หมั้นของท่าน ท่านจำไม่ได้หรือ ฉันแค่อยาก อยากช่วยจะทำให้ท่านมีความสุข” เอเดรียนมองหน้ามินตราที่เป็นคู่หมั้นของเขา ที่เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าที่เขาจำต้องรับมาไว้ในปราสาทเพราะสาเหตุอะไร

 เอเดรียนขมวดคิ้ว เขายิ่งงุนงงมากขึ้นไปอีก “ช่วยข้า ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร โดยเฉพาะจากเจ้า” น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาและเย้ยหยัน

 “เจ้าเป็นใครกันแน่ และมายุ่งกับข้าทำไม"

 “ฉัน” มินตราติดขัดเมื่อเห็นความเย็นชาในดวงตาของเขา “ฉันอยากให้ท่านมีความสุข ฉันเชื่อว่าท่านสมควรได้รับสิ่งดี ๆ ในชีวิต ท่านไม่ต้องอยู่คนเดียวเสมอไปหรอกค่ะ”

 เอเดรียนหัวเราะอย่างแผ่วเบา แต่เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย 

 “ความสุข สิ่งดี ๆ เจ้าคิดว่าคำพูดพวกนั้นมีค่าอะไรกับข้า เจ้าคิดว่าความสุขของข้าอยู่ที่การมีใครบางคนมาดูแลหรือช่างไร้สาระ” ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย 

 “เจ้าเป็นเพียงผู้หญิงที่ข้าแทบไม่รู้จัก แต่กลับกล้าพูดถึงความรู้สึกของข้า เจ้ามีสิทธิ์อะไร”

 มินตรารู้สึกได้ถึงกับหน้าเสียที่เขาไม่เล่นด้วย แต่เธอไม่ย่อท้อ “ฉันไม่รู้ว่าท่านคิดยังไง แต่ฉันเชื่อว่าทุกคนสมควรได้รับความรักและความสุข ท่านก็เช่นกัน

ฉันเพียงแค่อยากให้ท่านเห็นว่า ท่านไม่ได้อยู่ลำพัง มีคนที่ห่วงใยและพร้อมจะอยู่เคียงข้างท่าน”

 เอเดรียนหรี่ตาลงมองเธออย่างสงสัย และยิ้มเย็น เขาพยายามทำความเข้าใจความตั้งใจของหญิงสาวคนนี้ที่อ้างตัวว่าเป็นคู่หมั้นของเขา “งั้นหรือ เจ้าคิดว่าคำพูดพวกนั้นจะมีค่าอะไรกับข้า เจ้าเป็นใครกันแน่ เจ้าต้องการอะไรจากข้า” เขาถามซ้ำอย่างไม่ไว้ใจ

 “ฉันไม่ต้องการอะไรจากท่านเลยค่ะ ฉันแค่อยากให้ท่านรู้ว่าท่านสามารถได้รับความรักและการดูแลได้เช่นกัน” มินตรากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 “เจ้าพูดราวกับว่าเจ้ารู้จักข้าดีเสียเต็มประดา” เอเดรียนกล่าวเยาะเย้ย 

 “แต่ข้าไม่เคยพบเจ้า เจ้ากล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตข้าโดยที่ไม่รู้ว่าข้าเป็นใครด้วยซ้ำ”

 คำพูดของเอเดรียนทำให้มินตรารู้ว่าเธอต้องใช้เวลาและความพยายามมากกว่านี้ในการทำให้เขาเปลี่ยนแปลงได้จริง ๆ