ตอนที่ 2 ความรำคาญของตัวร้าย

 ความสับสนในดวงตาของเอเดรียนชัดเจนยิ่งขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงมาตามวุ่นวายกับเขา เขารู้สึกถึงความแปลกประหลาดในคำพูดและการกระทำของเธอ ไม่มีใครเคยเข้ามายุ่งกับเขาอย่างนี้มาก่อน โดยเฉพาะการพยายามช่วยเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยขอหรือคิดว่าต้องการ

 เอเดรียนก้าวเข้าไปใกล้มินตรา ดวงตาของเขาจับจ้องเธออย่างค้นหา 

 “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาจากไหน หรือเจ้าคิดอะไรอยู่ แต่ข้าไม่ต้องการใครทั้งนั้น ไม่ว่ารักหรือห่วงใย ข้ารู้จักชีวิตของข้าดีกว่าเจ้า เจ้าควรกลับไปก่อนที่เจ้าจะพบว่าตัวเองเข้าไปยุ่งกับสิ่งที่เกินกำลังของเจ้า แม่คู่หมั้นปลอม”

 มินตราเริ่มรู้สึกได้ถึงความเสี่ยงในคำพูดของเอเดรียน แต่เธอก็ยังยืนหยัด “ท่านอาจจะคิดว่าฉันไร้เดียงสาหรือโง่เขลาที่พยายามมายุ่งกับชีวิตท่าน แต่ฉันไม่อยากให้ท่านต้องอยู่กับความเจ็บปวดตลอดไป”

 เอเดรียนถอนหายใจและส่ายหัว “เจ้าช่างพูดมากเกินไปสำหรับคนที่ข้าไม่เคยรู้จัก จำไว้ว่าข้าไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาสั่งสอนง่าย ๆ” 

 เขาหันหลังและเดินออกไปจากสวน ปล่อยให้มินตรายืนอยู่ท่ามกลางดอกกุหลาบที่พัดพลิ้วไปตามลม

 มินตรามองตามแผ่นหลังของเอเดรียนที่เดินห่างออกไป เธอรู้ว่าเธอคงต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในการทำให้เขาเชื่อว่าเธอไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นคนที่หวังดีจริง ๆ หากเธอต้องการกลับสู่โลกของเธอ เธอจะต้องทำให้เอเดรียนเปิดใจและยอมรับความเปลี่ยนแปลง แม้มันจะยากเพียงใดก็ตาม

 เธอพึมพำกับตัวเอง “ถ้าเขาไม่เข้าใจ ฉันก็ต้องทำให้เขาเห็นให้ได้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องอยู่คนเดียว”

 เอเดรียนเดินหายลับไปพร้อมกับความสับสนและหวาดระแวงในใจ สิ่งเดียวที่เขามั่นใจคือเขาจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาได้ง่าย ๆ 

 หลังจากที่ได้พบกับเอเดรียนเป็นครั้งแรก มินตรารู้ได้ทันทีว่าเส้นทางการทำภารกิจของเธอไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด ความเย็นชาและคำพูดเชือดเฉือนของเอเดรียนทำให้เธอรู้ว่าเขามีเกราะป้องกันตนเองที่หนาแน่นมาก เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่ยอมแพ้และพยายามหาวิธีเข้าถึงเขาอีกครั้ง

 ในวันถัดมา อากาศยามเช้าในปราสาทยังคงหนาวเย็นเหมือนเดิม หมอกบาง ๆ ปกคลุมสวนกุหลาบในเช้าวันนั้น มินตราเตรียมตัวอย่างดี เธอทำอาหารเช้าด้วยตนเอง และตั้งใจนำไปให้เอเดรียนถึงที่ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาคงไม่สนใจ แต่อย่างน้อยเธอก็หวังว่าจะเริ่มต้นสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น

 มินตราถือถาดอาหารที่มีกาแฟหอมกรุ่นและขนมปังอบสดใหม่ เธอเดินไปยังห้องทำงานของเอเดรียนที่ตั้งอยู่ในปีกตะวันตกของปราสาท เมื่อไปถึง เธอเคาะประตูเบา ๆ

  “ท่านเอเดรียนคะ ฉันนำอาหารเช้ามาให้ค่ะ” มินตราพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอพยายามสร้างความอบอุ่นและความหวังดีในคำพูดของเธอ

 ภายในห้องนั้นเงียบงัน ไม่มีเสียงตอบรับ มินตราลองเคาะอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเดิม เธอลองเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดประตู และพบว่าประตูไม่ได้ล็อก เธอเปิดประตูเข้าไปเบา ๆ และพบว่าในห้องทำงานนั้นว่างเปล่า โต๊ะทำงานถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยและไม่มีใครอยู่ที่นั่น เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 “เขาไปไหนกันนะ” มินตราพึมพำ เธอตัดสินใจออกตามหาเอเดรียนใน

 ณ สวนด้านหลังปราสาท

 เอเดรียนเดินทอดน่องอยู่ในสวนกุหลาบที่เงียบสงบ เขาพยายามหาที่สงบ ๆ ที่จะหลบหนีจากหญิงสาวที่อ้างว่าเป็นคู่หมั้นที่คอยตามตื๊อเขาไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่วันที่เธอปรากฏตัวขึ้น เขาก็รู้สึกเหมือนถูกกวนใจตลอดเวลา ความคิดของเขาพุ่งไปสู่คำถามเดิมๆ ว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นใคร และทำไมเธอถึงมาเกี่ยวข้องกับเขา

  “ทำไมเธอถึงพยายามเข้ามายุ่งกับชีวิตของข้านัก” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่พอใจ

 ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ มาจากทางเดินในสวน เอเดรียนหันกลับไปเห็นมินตราเดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่ดูไม่ยอมแพ้

 “ท่านเอเดรียน ข้าพบตัวท่านแล้ว” มินตรายิ้มอย่างมีความหวัง

 เอเดรียนรู้สึกถึงความรำคาญที่ทวีขึ้นในใจ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย 

 “เจ้าอีกแล้วเหรอ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเบื่อหน่าย

 มินตรายังคงยิ้มไม่หุบ “ฉันแค่อยากให้ท่านรู้ว่าท่านไม่ได้อยู่คนเดียว ท่านไม่ต้องกังวล ฉันแค่อยากจะทำให้ท่านมีความสุขเท่านั้น”

 เอเดรียนถอนหายใจและมองเธออย่างเย็นชา “เจ้าช่างไม่ยอมฟังคำพูดข้าเลยจริง ๆ” เขาหันหลังและเริ่มเดินหนีไปทางอื่น

 มินตราตัดสินใจเดินตามเขาไป “ท่านจะไปไหนคะ ฉันจะไปด้วย”

 เอเดรียนหันกลับมา สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความรำคาญ 

 “เจ้าจะตามข้าไปถึงไหน ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตข้า”

 แต่แทนที่จะหยุด มินตรากลับเดินเข้าใกล้เขา “ฉันรู้ว่าท่านอาจไม่เข้าใจในตอนนี้ แต่ฉันเชื่อว่าท่านสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ฉันจะไม่หยุดพยายามค่ะ”

 เอเดรียนจ้องมินตราด้วยความไม่พอใจ เขารู้สึกว่าเธอเป็นเหมือนแมลงวันตัวจิ๋วที่บินวุ่นวายรอบตัวเขาไม่หยุดหย่อน ความรำคาญทวีขึ้นทุกวินาที 

 “ถ้าเจ้าต้องการตามข้ามากขนาดนั้น เจ้าก็ตามข้ามา แต่ข้าจะไม่รับผิดชอบต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้น”

 วันถัดมาเอเดรียนเริ่มหลบเลี่ยงมินตราทุกครั้งที่มีโอกาส เขาเปลี่ยนเส้นทางเดินในสวน เลี่ยงห้องอาหาร และแม้กระทั่งย้ายโต๊ะทำงานไปที่ห้องสมุดเพื่อไม่ให้เธอหาเจอ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน มินตราก็ยังคงหาทางเข้ามาใกล้เขาได้เสมอ

 “ข้าต้องทำยังไงเธอถึงจะเลิกตามข้า” เอเดรียนพึมพำกับตัวเองขณะนั่งอยู่ในห้องสมุด เขาหวังว่ามินตราจะยอมแพ้ในที่สุด แต่เธอกลับดูเหมือนจะไม่ลดละเลยแม้แต่น้อย

 เสียงเคาะประตูดังขึ้น เอเดรียนถอนหายใจหนักและเหลือบตาไปมองทางประตู 

 “ใครอีกล่ะ”

 “ท่านเอเดรียนคะ ฉันนำชาอุ่น ๆ มาให้ค่ะ” เสียงของมินตราดังขึ้นจากนอกประตู

 “ให้ตายเถอะ” เอเดรียนสบถเบา ๆ ในใจ เขารีบลุกขึ้นและเดินไปทางหน้าต่าง เปิดมันออกแล้วกระโดดลงไปยังระเบียงด้าน ใครจะไปเชื่อว่า เอเดรียน ดยุกแห่งเวสตัน หนึ่งในแคว้นที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลมากที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ ผู้ปกครองที่เย็นชาและเด็ดขาดจะต้องมากระโดดระเบียงของปราสาทหนีผู้หญิง