ตอนที่ 3 เกมแมวจับหนู

หลังจากหลายวันของความพยายามอย่างไม่ลดละ มินตรายังคงไม่สามารถเข้าใกล้เอเดรียนได้อย่างที่ตั้งใจ แม้ว่าเธอจะทำอาหาร นำชามาให้ หรือหาหนทางเจอเขาในปราสาท ทุกครั้งที่เธอปรากฏตัว เอเดรียนก็ดูจะยิ่งพยายามหลบเลี่ยงเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ มันกลายเป็นเกมแมวจับหนูที่ไม่สิ้นสุดสำหรับทั้งสองคน 

เช้าวันใหม่ในปราสาทเวสตัน มินตรายืนอยู่ที่ระเบียงห้องพักของเธอ มองออกไปยังท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอก เธอคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เธอพยายามเข้าหาเอเดรียน เขาก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว หรือไม่ก็พูดจาไล่เธอด้วยคำพูดเชือดเฉือน เธอรู้ว่าเขารำคาญเธอ แต่เธอก็ยังคงยืนยันในความตั้งใจของเธอที่จะทำให้เขาเปลี่ยนแปลง

“ฉันต้องหาวิธีใหม่ที่ได้ผลกว่านี้” มินตราพูดกับตัวเอง ขณะที่เธอกำลังคิดแผนการ เธอเห็นเอเดรียนเดินอยู่ไกล ๆ ในสวนกุหลาบ มินตรารีบคว้าตะกร้าขนมปังที่เธอเตรียมไว้และรีบวิ่งตามเขาไป

เอเดรียนเดินอยู่ท่ามกลางต้นกุหลาบที่ปลูกอย่างเป็นระเบียบ เขามักมาหลบอยู่ที่นี่เวลาที่ต้องการความเงียบสงบ สวนกุหลาบแห่งนี้เป็นที่ ๆ เขาสามารถคิดและวางแผนได้โดยไม่ถูกรบกวน แต่วันนี้เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาเหลือบมองไปทางด้านหลังและเห็นมินตราวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางร่าเริง

“ท่านเอเดรียน ข้านำขนมปังอบมาให้ท่านค่ะ” มินตราตะโกนพร้อมยิ้มกว้าง

เอเดรียนหันกลับมาหรี่ตาและยืนทื่ออยู่กับที่ 

“เจ้าอีกแล้วหรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

"ข้าคิดว่าเจ้าเข้าใจเมื่อข้าบอกว่าไม่ต้องการอะไรจากเจ้า"

มินตรายังคงยิ้ม แม้ว่าเธอจะรู้สึกได้ถึงความเย็นชาในคำพูดของเขา 

“ฉันแค่คิดว่า ถ้าท่านลองทานขนมปังอบนี้ บางทีท่านอาจจะรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยก็ได้ค่ะ” เธอพูดพลางยื่นตะกร้าให้เขา

เอเดรียนมองขนมปังอบในตะกร้า แล้วเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและรำคาญ

 “เจ้าคิดว่าอาหารจะทำให้ข้าใจอ่อนหรือ” เขาหัวเราะเสียงต่ำ

“เจ้านี่ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ”

“ฉันไม่ได้หวังจะทำให้ท่านใจอ่อน ฉันแค่อยากให้ท่านรู้ว่ามีคนห่วงใยท่านจริง ๆ” มินตราตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 “ฉันไม่รู้ว่าท่านเจออะไรมาบ้าง แต่ฉันเชื่อว่าท่านไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่คนอื่นพูด”

เอเดรียนยิ้มเยาะ “เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าได้ทำอะไรลงไปบ้าง และข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะเข้าใจอะไร”

ก่อนที่มินตราจะได้ตอบอะไร เอเดรียนก็หมุนตัวและเดินออกไปจากสวนกุหลาบ ทิ้งเธอไว้คนเดียวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มินตราไม่ยอมแพ้ เธอเดินตามเขาไปอย่างไม่ลดละ

เอเดรียนรีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องสมุดส่วนตัว เขาต้องการความสงบในการคิดแผนการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับราชสำนักและการปกครองแคว้นของเขา แต่ทันทีที่เขานั่งลงที่โต๊ะ เสียงฝีเท้าที่ตามมาติด ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ท่านเอเดรียน ท่านอยู่ที่นี่เอง” มินตราเดินเข้ามาในห้องสมุดพร้อมกับถาดขนมปังที่ยังถืออยู่

เอเดรียนมองเธอด้วยความหงุดหงิดที่ทวีขึ้น “เจ้าไม่รู้หรือว่าห้องนี้เป็นห้องส่วนตัว”

“ขอโทษค่ะ” มินตรากล่าวพร้อมโค้งตัวอย่างสุภาพ

 “แต่ฉันแค่อยากให้ท่านลองขนมปังนี้จริง ๆ”

เอเดรียนถอนหายใจ “ข้าไม่มีเวลามาเล่นเกมกับเจ้า ออกไปจากที่นี่เสียเถอะ”

มินตราไม่ยอมถอย “ฉันจะไม่ไปไหนจนกว่าท่านจะลองขนมปังนี้ค่ะ”

เอเดรียนลุกขึ้นยืนและมองเธออย่างเย็นชา “เจ้าดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์ เจ้ากำลังทำให้ข้าเสียเวลาและอดทนของข้ากำลังจะหมดลงแล้ว”

มินตราถอนหายใจ เธอรู้ว่าเอเดรียนเริ่มจะหมดความอดทน แต่เธอไม่ต้องการยอมแพ้ “ฉันเพียงแค่ต้องการให้ท่านได้รู้สึกถึงสิ่งที่ดี ๆ บ้าง ไม่ใช่แค่ความโดดเดี่ยว”

เอเดรียนจ้องเธออยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจลึกและนั่งลงอีกครั้ง 

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย 

“หรือเจ้าแค่อยากจะกวนประสาทข้า”

มินตราส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากท่านเลย ฉันแค่อยากให้ท่านเห็นว่ามีคนที่อยากอยู่เคียงข้างท่าน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”

ภายในห้องสมุดที่เงียบสงบ เอเดรียนเริ่มมองมินตราด้วยสายตาที่ต่างออกไปเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอถึงยังพยายามเข้าหาเขา แต่เขาก็เริ่มสงสัยถึงเจตนาที่แท้จริงของเธอ เขายังไม่ไว้ใจเธอ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธอแตกต่างจากคนอื่น ๆ ที่เขาเคยพบ

“เจ้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ ข้ามีงานต้องทำ” เขาพูดขึ้นในที่สุด พลางหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน

มินตรายิ้มเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนี้ค่ะ ถ้าท่านต้องการอะไรจากฉัน ท่านก็แค่บอกฉัน”

เอเดรียนรู้สึกเหนื่อยใจกับความดื้อรั้นของเธอ แต่เขาก็ไม่ได้ผลักไสเธอออกไปอีก ความรู้สึกที่ปะปนระหว่างความรำคาญและความสงสัยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขา ขณะที่เขาพยายามจะหาคำตอบว่าแท้จริงแล้วมินตราเป็นใคร และเหตุใด