Masukตอนที่ 17 หยางซ่านเจี๋ย2
อ่อ...แล้วยังมีเรื่องหลานสาวคนเล็กของตระกูล ซึ่งเป็นหนึ่งในสตรีที่นายท่านใหญ่หยางหมายมั่นจะให้แต่งงานกับบุตรชาย ชื่ออะไรนะ ‘หูเจียอิง’ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นอีกคนอยู่ดี เรียกได้ว่าหูเจียอิงก็เป็นตัวประกอบเสียยิ่งกว่าเธอเสียอีก ไม่ได้ออกฉากด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่าหากเส้นเรื่องราวเปลี่ยนไปหญิงสาวอาจจะมีบทบาทขึ้นมาก็ได้
“ไม่มีครับ ตระกูลหูเป็นตระกูลที่ดีตระกูลหนึ่งในปักกิ่ง” หยางหลิงฉีหลบสายตา เนื่องจากเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พูดถึงหญิงสาวคนอื่นที่เกี่ยวข้องกับนายท่านรอง
“แค่นั้นก็พอ เรื่องอื่นฉันไม่สนใจ ยิ่งเป็นเรื่องรักๆใคร่ๆของใครก็ตาม” หลี่เลี่ยงหลิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวจนปลายเสียงสะบัด
ผู้ติดตามหนุ่มเกาหัวแกรกๆเมื่อว่าที่นายหญิงลุกขึ้นก้าวเดินฉับๆ ไปยังสถานีรถประจำทางโดยไม่พูดไม่จา ใบหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ผู้หญิงเป็นอะไรที่เข้าใจยากจริงๆ”
ขายาวของหยางหลิงฉีรีบตามไปอย่างรวดเร็ว เขาหอบของพะรุงพะรังขึ้นรถที่ออกพอดีจนเกือบล้มคะมำ แต่ก็ทำได้เพียงสบถในใจ พลางลอบมองไอ้คนขับรถที่มันบังอาจแกล้งเขา และทดเลขในใจว่าต้องหาทางจัดการมันให้ได้ ยิ่งเห็นสายตาของมันที่ลอบมองหน้าว่าที่นายหญิงน้อยทางกระจกหลัง
‘เรื่องนี้เขาต้องรายงานนายท่านรองแบบใส่สีตีไข่อย่างแน่นอน’
หลี่เลี่ยงหลิงยังคงใช้ชีวิตปกติของตัวเอง แต่กลับมีเงินรายได้เข้ากระเป๋าอยู่เรื่อยๆ จากการส่งสินค้ากล่องให้กับสำนักพิมพ์จางรีคอร์ด เมื่อสองสามวันก่อนเธอนัดเจอกับคุณลุงจางหลีไห่ที่โรงน้ำชาเพื่อขอเปลี่ยนแผนการผลิตไปตั้งเครื่องจักรที่สาขาปักกิ่งแทนที่เสฉวน เนื่องจากตัวเธอจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ปักกิ่งในเวลาไม่นานนี้ ทำให้สองสามีภรรยาดีใจเป็นอย่างมาก เพราะเดิมทีทั้งสองก็อาศัยอยู่ปักกิ่งแต่มีเหตุให้ต้องเดินทางมามณฑลเสฉวนแห่งนี้
“คงอีกไม่นานจะต้องย้ายแล้วสินะ” หญิงสาวกวาดสายตามองบ้านโดยรอบก็ใจหายเล็กน้อย ที่นี่นับว่าเป็นบ้านหลังแรกตั้งแต่ลืมตาในโลกใบนี้ และมีความทรงจำของเจ้าของร่างกับครอบครัวอีกด้วย
“หลี่เลี่ยงหลิง...ฉันสัญญาว่าจะกลับมาไหว้คุณพ่อคุณแม่ของเธอทุกปี หากมีที่อยู่หลักแหล่งแน่นอนแล้ว เราจะไปอยู่ด้วยกัน ดีมั้ย” เธอคล้ายกับฝากสายลมไปบอกกล่าวดวงวิญญาณของครอบครัวหลี่ที่อาจจะยังคงไม่ไปไหน
สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านจนร่างบางต้องห่อไหล่ ราวกับมันคือคำตอบรับจากพวกเขา และเฝ้ารอวันที่สัญญานั้นจะเป็นจริง
“คุณหลี่คุยกับใครกัน” หยางหลิงฉีมองจากไกลๆ ก็เห็นร่างบอบบางของเจ้าของบ้านที่ยืนอยู่แนวชายป่า เรียวปากขยับคล้ายกำลังพูดคุย แต่โดยรอบกลับไม่มีใคร เขาจึงได้แต่มองด้วยความสงสัยเท่านั้น
หยางจางเหว่ยมองออกไปออกฐานลับที่คร่ำคร่าไปด้วยผู้คน เขาเช่าบ้านในเมืองหลังนี้เอาไว้สำหรับประชุมลับเพียงเท่านั้น ที่อันตรายที่สุดคือที่ปลอดภัยที่สุด ยังคงใช้ได้ในสถานการณ์ตอนนี้ นับว่าบ้านเช่าหลังนี้เป็นมาตุภูมิที่ดีเพราะมีรั้วรอบขอบชิด และยังอยู่ใกล้กับตรอกสามกับโรงสุราหมิ่นฉายเพียงแค่ 500 เมตรเท่านั้น
เขาดำเนินแผนการของตัวเองอย่างเงียบเชียบเหลือเพียงเข้าทลายฐานที่มั่นของพวกมันเท่านั้น ซึ่งฐานลับของพวกมันที่ตรอกสามก็เชื่อมต่อกับภูเขาหลังบ้านของหลี่เลี่ยงหลิงจริงๆ เห็นทีว่าการจู่โจมภาคพื้นดินอย่างเดียวคงไม่เพียงพอ
“เราคงต้องร่วมมือกับกองทัพอากาศเตรียมตัวให้พร้อม พวกเขาจะเดินทางมาถึงพรุ่งนี้” หยางจางเหว่ยที่ติดต่อไปยังกองทัพอากาศซึ่งคนที่จะมาในครั้งนี้เขาก็รู้จักเป็นอย่างดี แต่ก็คงมีความยุ่งยากส่วนตัวตามมาด้วย
“คุณชายรองจะมาเองหรือครับ” หยางถิงเฟิงถามขึ้น เมื่อเห็นสีหน้ายุ่งยากของนายท่านรองยามพูดถึงกองทัพอากาศที่ยื่นเรื่องร้องขอกำลังพลไปหลายวันก่อนและได้รับการตอบรับกลับมาช่วงเช้านี้
“อืม...บอกเรื่องนี้กับหลิงฉีด้วย ห้ามให้สองคนนั้นปะทะกันเด็ดขาด” หยางจางเหว่ยกังวลว่าน้องชายของเขาจะมาวุ่นวายกับหลี่เลี่ยงหลิงเข้า ฝ่ายหญิงสาวเองก็ไม่ใช่น้อยเช่นกัน
“ครับ แล้วจะแจ้งคุณหลี่ล่วงหน้าไว้หรือเปล่า”
“ฉันจะบอกเอง”
แต่สุดท้ายชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมก็ลืมจนได้ ด้วยภารกิจที่รัดตัวแม้แต่กลับไปที่บ้านบนเขายังแทบจะไม่มีเวลา เขาจึงลืมบอกเรื่องการมาของน้องชายแท้ๆจองตัวเองเสียสนิท และแล้วมันก็เกิดเรื่อง!!!
“กรี๊ด!!! พลั่ก!!!” หลี่เลี่ยงหลิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นชายหนุ่มสูงโปร่งผิวขาวหน้าตาดีถึงขั้นหล่อเหลากำลังนอนอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ และที่สำคัญหันหน้าแทบจะชนกับเธออยู่รอมร่อ
“โอ๊ย!!! ใครถีบ!!!” หยางซ่านเจี๋ยที่เพิ่งได้นอนไปไม่ถึงสามชั่วโมง แต่ราวกับตกสวรรค์เมื่อมีคนเขี่ยเขาลงจากเตียงด้วยอวัยวะที่น่าจะต่ำกว่าขาลงไป
“คุณเป็นใคร เข้ามานอนบนเตียงของฉันได้ยังไง” หญิงสาวตะโกนอย่างฉุนเฉียวที่จู่ๆก็มีคนแปลกหน้าในห้องของเธอ
เสียงก้องกังวานของสตรีทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งลูบบั้นท้ายอยู่บนพื้นต้องเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง ปลายมีดแหลมคือสิ่งที่เขาเห็นเป็นอย่างแรก และคนที่กำลังถือมันคือเด็กสาวผมยาวหน้าตาผ่องใส คิ้ว ตา จมูก ปากรับกันอย่างเหมาะเจาะ
“สวย น่ารัก...” ชายหนุ่มเผลอพูดออกมา
ตอนพิเศษ7(ขอต่ออีกนิด) มณฑลเจ้อเจียง เมืองหูโจว ร่างสูงกำลังเดินทอดน่องมองธรรมชาติของแม่น้ำแยงซี มองจุดกำเนิดของวัฒนธรรมมากมายของประเทศ และสินค้ามากมายที่ส่งขายไปทั่ว ทั้งข้าวปลาอาหารของเจ้อเจียงล้วนแต่ผลิตขึ้นที่นี่ เลขาหวังชุนเทียนแต่งตัวเป็นชายธรรมดาคนหนึ่งปั่นจักรยานมองความเป็นไปของประชาชน ทั้งเด็ก คนแก่ บุรุษสตรีวัยทำงาน รวมถึงหนุ่มสาวที่กำลังเกี้ยวพากัน “เฮ้อ...ที่ไหนมีรัก ที่นั่นมีทุกข์” เลขาหวังชุนเทียนที่กว่าจะได้ลางานมาเดินเรื่อยเปื่อยแบบนี้ก็ใช้เวลานานหลายเดือนในการสะสางงาน และไหนจะต้องร่วมงานของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ย ที่แต่งงานสายฟ้าแล่บกับหญิงสาวตระกูลเหลียงสายรอง ซึ่งเขาไม่ทราบรายละเอียดมากนัก ต่อจากนั้นก็เป็นพลเอกหยางจางเหว่ยที่
ตอนพิเศษ6 งานเลี้ยงเล็กๆในครอบครัวถูกจัดขึ้นโดยมีสองแฝดหัวเราะเอิ้กอ้ากกันใหญ่ที่ได้เล่นน้ำทะเล แม้หยางลู่เหอจะไม่ค่อยชอบใจที่บิดามักจะมาอุ้มเขา แต่ก็รู้สึกดีนิดๆที่ชายคนนั้นโอบอุ้มและสอนเขาว่ายน้ำในทะเล แล้วตอนนี้ยังย่างปลาตัวโตให้เขากินอีกด้วย ‘ก็นับว่าเป็นพ่อที่ดีเหมือนกัน’ คลื่นลมของทะเลปั๋วไห่นับว่าสงบมาก อาจจะด้วยเป็นทะเลสาบจึงไม่ค่อยมีคลื่นสูงนัก เหมาะกับการเล่นน้ำพอสมควร รุ่งเช้าของอีกวันทั้งหมดพากันไปที่ตลาดเมืองท่าที่มีเรือสินค้าเข้ามาจอด แต่กลับมีตรอกหนึ่งที่มีร้านพนันหินซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของร้านลู่หลิ่ง ผู้คนมากมายต่างตบเท้าเข้ามา และกลุ่มคนจำนวนมากจากตระกูลหยาง ตระกูลหวงก็ตบเท้าเข้ามาเสี่ยงโชคเช่นกัน ซึ่งทำเอาหลี่เลี่ยงหลิงตาเป็นประกายอย่างชอบใจ
ตอนพิเศษ5 วันรุ่งขึ้นที่เด็กทั้งสองต่างรอคอยจนนอนไม่หลับ กว่าจะหลับลงได้ก็เกือบครึ่งค่อนคืน วันนี้ไม่ได้มีเฉพาะคนจากหยางกวางที่จะเดินทางไปมณฑลเหลียวหนิง มณฑลซึ่งติดทะเลปั๋วไห่ แต่บ้านใหญ่อย่างหยางจง หยางชุน และหยางจิ่วก็ร่วมเดินทางไปครั้งนี้ เรียกได้ว่าครบทั้งครอบครัว โดยเฉพาะคฤหาสน์หยางชุนของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ยที่อยากพาภรรยารักไปเปิดหูเปิดตาสูดอากาศบริสุทธิ์ในระหว่างที่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรก ทางด้านตระกูลหวงก็ไม่พลาดเช่นกัน โดยเฉพาะนายท่านหวงเซิ่งหง ที่แม้จะดีอกดีใจที่กำลังจะมีทายาทตระกูลหวงรุ่นที่สามเกิดขึ้นในตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ด้วยความรักและเอ็นดูต่อเหลนอย่างลู่เหอ อ้ายลี่ ก็ไม่อยากพลาดภาพที่เหลนทั้งสองได้เห็นทะเลครั้งแรก เครื่องบินลำใหญ่ของตระกูลหยางทะยานขึ้นฟ้าอย่างปลอดภัย โดยภายในมีเรื่องวุ่นวายพอสมควร เมื่อเด็กๆทั้งสองต่างตื่นเต้นจนส่งเสียงหวีดดัง
ตอนพิเศษ4 “งานแต่งของถิงเฟิงกับหลิงฉีก็เพิ่งเสร็จไป ตอนนี้ได้ข่าวว่าลู่ฟางหนิงกำลังตั้งครรภ์แล้ว คุณอย่าลืมเอาของขวัญไปส่งให้ทั้งคู่ด้วยนะคะ” หลี่เลี่ยงหลิงเอ่ยถึงคนสนิทของท่านนายพลหยางที่เพิ่งแต่งงานกันไปไม่ถึงสามเดือนก่อนที่เธอจะคลอดลูก “ได้ครับ...ตามภรรยาว่าเลยครับ” นายพลหยางจางเหว่ยเข้ามาคลอเคลียภรรยารัก ที่เพิ่งให้นมลูกเสร็จใหม่ๆ เขารอเวลาได้กอดภรรยามานานแล้ว แต่หยางลู่เหอกลับไม่ยอมปล่อยเสียที เจ้าลูกคนนี้ตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาจริงๆ “นี่งอน...ลู่เหออีกแล้วเหรอคะ” หลี่เลี่ยงหลิงแอนหลังพิงกับอกสามีพลางถามเขาเบาๆ “เจ้าเด็กคนนี้ขี้หวงเสียจริง ไม่เหมือนอ้ายลี่...น่ารักน่าชังขี้อ้อนเสียเหลือเกิน” หยางจางเหว่ยเมื่อนึกถึงบุตรสาวก็ยิ้มกว้างออกมากับความขี้อ้อนนั้น เวลาเขาอุ้มก็คลอเคลียไม่ห่าง ไม่เหมือนเจ้าลูกชาย...ไม่รู้ได้นิสัยใครมา &n
ตอนพิเศษ3หลี่เลี่ยงหลิงที่ยังเหนื่อยอ่อนแรงจากคนแรกเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มออกมา หลี่ลู่เหอ....นั่นลูกสินะ ช่างแสบจริงๆ ทำเอาแม่หมดแรงไปเลยความเจ็บปวดที่ทุเลาลงหลังจากทารกคนแรกออกไปกลับมาเจ็บรุนแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเป่าลมออกจากปาก พยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ แต่ความเจ็บนี้ไม่ปรานีกันบ้างเลย“ทารกอีกคนใกล้จะคลอดออกมาแล้วค่ะ เตรียมเบ่งนะคะ” คุณหมอที่ตอนนี้เหงื่อชุ่มเต็มใบหน้าเอ่ยบอกคนไข้สาวที่นอนอยู่ตรงหน้า“หนึ่ง สอง สาม เบ่ง!!!!!” ทุกคนในห้องคลอดทั้งหมอและพยาบาลเกือบ 10 คนต่างส่งเสียงช่วยเบ่งคลอดกันถ้วนหน้า ออกแรงเบ่งได้สามครั้งเจ้าทารกน้อยคนที่สองก็ออกมาดูโลกอย่างง่ายดายไม่นานเช่นหลี่ลู่เหอ“อุแว้ อุแว้ อุแว้ !!!!!” ทารกน้อยถูกส่งทำตามขั้นตอนจนครบเช่นคนแรก“เป็นผู้หญิงค่ะ” คุณหมอเอ่ยบอกเพศคนที่สองอย่างที่หลี่เลี่ยงหลิงทราบมาก่อนแล้ว หญิงสาวมองดูลูกทั้งสองที่ถูกทำความสะอาด แล
ตอนพิเศษ2 “คุณลุงกับคุณตาโกหกคุณแม่ทำไมละคะ เก่าอะไรกัน มันยังใหม่อยู่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงไม่พูดเปล่า เธอวาดมือออกไปข้างหน้า เป้าหมายคือข้างๆเครื่องบินที่จอดอยู่ เพียงฝ่ามือบางถูกถอนกลับมาข้างตัว เครื่องบินลำใหญ่ที่รอบตัวเครื่องยังถูกพันร้อยรัดด้วยเชือกเส้นใหญ่ก็ปรากฏขึ้น.... “เห็นมั้ยคะคุณแม่ มันยังใหญ่แล้วก็สวยเหมือนใหม่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงหันไปพูดกับมารดาที่กำลังอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างกับภาพเครื่องบิน ที่จู่ๆปรากฏขึ้นมากลางอากาศ และมันเกิดหลังจากฝ่ามือของบุตรสาววาดออกไป หรือนี่คือสิ่งที่คุณพ่อเคยบอกท่านกันนะ...มิติช่องว่างอะไรนั่น!!! “คุณพ่อครับ...เครื่องบินของเรา หลานเก็บมันมาได้ยังไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หวงเว่ยหงหัวเราะร่าอย่างดีใจ ไม่ต่างจากนายท่านหวงที่ลอบปาดน้ำตาเล็กน้อยเมื่อเห็นมันอีกครั้ง&nb
ตอนที่ 18 เปลี่ยนบทนางรองเป็นตัวประกอบ3 ปลายกระบอกปืนหันไปหาผู้มาใหม่ ในสายตาของเหล่าทหารคือหญิงสาวรับใช้ที่น้ำตานองหน้าออกมาด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นงกช่างน่าสงสาร ทหารคนหนึ่งเดินเข้าไปพาหญิงสาวมารวมกลุ่มกับคนที่
ตอนที่ 18 เปลี่ยนบทนางรองเป็นตัวประกอบ2 หลี่เลี่ยงหลิงในคราบคนงานหนุ่มพาถาดเดินไปตามเส้นทางที่พ่อครัวหน้าโหดบอก ดวงตากวาดเก็บรายละเอียดโดยรอบ แม้ว่าอีกไม่นานกองกำลังทหารจะเข้ามากวาดล้างแล้วก็ตาม หรือบางทีพวกเขาอาจจะมาถึ
ตอนที่ 18 เปลี่ยนบทนางรองเป็นตัวประกอบ1 วันนี้ท้องฟ้าค่อนข้างขมุกขมัวราวกับกำลังจะมีฝนตก นกหลากหลายชนิดต่างบินร่อนลมฝ่าก้อนเมฆมืดดำที่เคลื่อนต่ำ ดวงตากลมโตเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยสายตาเป็นกังวล ก่อนจะกวาด
ตอนที่ 17 หยางซ่านเจี๋ย3 “สวย น่ารัก...” ชายหนุ่มเผลอพูดออกมา “ฉันถามว่าคุณเป็นใครมาอยู่ในห้องนอนของฉันได้ยังไง!!!” เสียงขู่ราวกับแม







