บทที่ 9 สูตรลับของตระกูล

“มังกรเร้นกาย”

เมื่อได้ยินชื่ออาหารจากปากหญิงสาว คิ้วหนาของเสี่ยวเอ้อร์ก็พลันขมวดเข้าหากัน ที่ร้านอาหารเฟิ่งหวงของเขามีอาหารมากมายจากหลากหลายท้องถิ่น แต่กลับไม่เคยได้ยินชื่ออาหารชนิดนี้ หญิงสาวผู้นี้แม้แต่ใบหน้าก็ไม่กล้าเปิดเผย บางทีอาจเป็นพวกที่จงใจมาก่อกวนร้านของเขา

“ขออภัยแม่นาง ไม่ทราบว่าอาหารนี้เป็นของพื้นที่เขตใด และมีวิธีการทำอย่างไรหรือขอรับ”

“เจ้ากำลังสงสัยคนของข้าหรือ”

เซิ่นชิงหยวนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์นั้นกลับแข็งกร้าวดุดัน ชัดเจนถึงความไม่พอใจ

“ขอคุณชายเซิ่นโปรดอภัย ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“แล้วเจ้าหมายความเช่นไร”

ใบหน้าของเสี่ยวเอ้อร์พลันซีดเซียว แม้ว่าคุณชายเซิ่นจะเป็นคนมีหน้ามีตาและเป็นที่รู้จักของผู้คน ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่าหญิงสาวผู้นี้จะไว้ใจได้ เพียงแต่ด้วยสถานะของเขาย่อมไม่อาจจะล่วงเกินคุณชายเซิ่นโดยตรง ขณะเดียวกันก็ไม่อาจปล่อยให้ผู้อื่นมาทำลายชื่อเสียงของร้าน

ช่างเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากจริงๆ

หลิ่งฟางเซียงไม่ใช่คนโง่ย่อมรับรู้ได้ถึงการกระทำที่พยายามปกป้องของเซิ่นชิงหยวน ในใจของเธอจึงรู้สึกขอบคุณเขาเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะส่งยิ้มไปทางเสี่ยวเอ้อร์ที่ตอนนี้หน้าซีดตัวสั่นจนดูน่าสงสาร

“มังกรเร้นกาย เป็นอาหารจากทางเขตทางใต้บ้านเกิดของข้า เพียงแต่ต่างพื้นที่อาจมีชื่อเรียกต่างกัน วันนี้ข้ามีวัตถุดิบหลักมาพอดี หากทางร้านเฟิ่งหวงไม่รังเกียจข้าขอยืมครัวทำอาหารนี้ได้หรือไม่ บางทีทำเสร็จแล้วอาจจะเป็นอาหารที่เดิมทีร้านของท่านก็มีอยู่แล้ว เพียงแค่เรียกขานต่างกันเท่านั้น”

“ในเมื่อแม่นางกล่าวเช่นนี้ก็รบกวนแม่นางแล้ว”

ชายหนุ่มรู้สึกขอบคุณหญิงสาวตรงหน้าเป็นอย่างยิ่งที่ช่วยแก้ไขสถานการณ์ให้เขา ในขณะที่เซิ่นชิงหยวนแสร้งยกชาขึ้นดื่มแล้วลอบยกยิ้มมุมปาก เขาอยู่ในวงการค้าขายมาตั้งแต่เกิด ย่อมมองแผนการของหญิงสาวตรงหน้าออก ดูเหมือนว่าตั้งแต่แรกนางก็ไม่ได้ต้องการมากินข้าวร่วมกับเขา แต่ต้องการมาเจรจาขายของเท่านั้น

หลิ่งฟางเซียงเดินตามเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มมาที่ห้องครัวด้านหลัง ดวงตากลมเปล่งประกายยิ้มกว้าง ก่อนหน้านี้ตัวเธอยังกังวลว่าวัตถุดิบในคลังมิติที่มีไม่ครบอาจจะทำให้รสชาติของอาหารผิดเพี้ยนจนไม่เป็นที่ถูกปากของผู้คน ทว่าเมื่อได้เห็นวัตถุดิบที่หลากหลายในห้องครัวความกังวลก่อนหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจถึง 9 ส่วน หันไปทางพ่อครัวใหญ่แล้วย่อตัวลงด้วยความนอบน้อม

“ข้าน้อยฟางเซียงขอเสียมารยาท แม้มังกรเร้นกายนี้จะเป็นอาหารท้องถิ่นที่สามารถหากินได้ทั่วไป ทว่าสูตรในการปรุงนี้เป็นสูตรลับของตระกูลข้า จึงขอท่านพ่อครัวอย่าถือสาหากข้าจะขอกั้นม่านระหว่างทำอาหาร”

“ไม่มีปัญหา”

หวงตง เป็นคนจากตระกูลพ่อครัวมาสามรุ่น ย่อมเข้าใจดีว่าสิ่งล้ำค่าของพ่อครัวก็คือสูตรลับของตระกูล ดังนั้นเขาจึงออกคำสั่งให้คนตั้งม่านบังตาให้กับหญิงสาว หลิ่งฟางเซียงย่อตัวพร้อมเอ่ยคำขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเริ่มลงมือ

แท้จริงแล้วมังกรเร้นกายนี้ก็คือก๋วยเตี๋ยวหลอดเจนั่นเอง เพียงแต่หากไม่ตั้งชื่อให้สูงส่งชวนสงสัยสักหน่อยจะทำให้พวกเขาสนใจได้อย่างไร 

มือเรียวหยิบถั่วงอกในตะกร้าออกมาล้างแล้วนำไปลวกให้พอสุก ก่อนจะหยิบเห็ดหอม เต้าหู้ และถั่วงอกลวกมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ  จากนั้นจึงนำเห็ดหอมลงผัดในน้ำมันจนหอมฟุ้ง ตามด้วยวัตถุดิบอื่นๆ ปรุงรสจนกลมกล่อมได้ที่ จึงนำมาห่อม้วนเป็นแท่งด้วยแผ่นฟองเต้าหู้ที่แช่น้ำจนนิ่ม และวางนึ่งบนเตาอีกรอบ

กลิ่นหอมของเห็ดหอมที่ผ่านการปรุงรสผสมผสานกับกลิ่นเฉพาะของถั่วงอกคละคลุ้งไปทั่วห้องครัวจนแม้แต่หวงตงก็ยังอดที่จะชะเง้อมองดูไม่ได้ ดวงตาคมจดจ้องความคล่องแคล่วของคนหลังม่านด้วยความชื่นชม 

ดูจากท่าทางของนางแล้ว ต้องเป็นหญิงสาวที่มีฝีมืองานครัวไม่น้อยจริงๆ

ผ่านไปราวสองเค่อ หลิ่งฟางเซียงก็ยกแผ่นฟองเต้าหู้ม้วนลงจากเตานึ่ง จัดวางลงในจานขนาดกลาง ใบละหนึ่งแท่ง หั่นแต่ละแท่งออกเป็นสามชิ้น โรยหน้าด้วยหัวไชโป๊เจียว วางคู่กับซีอิ๊วดำถ้วยเล็ก 

แน่นอนว่าเพียงแค่ได้ลิ้มรส พ่อครัวมือหนึ่งก็คงสามารถทำมังกรเร้นกายหรือก๋วยเตี๋ยวหลอดเจนี้ได้ เพียงแต่ซีอิ๊วดำนี้คาดว่าในยุคนี้คงยังไม่มีแน่นอน

หวงตงเป็นทายาทของพ่อครัวชีวิตของเขาคลั่งไคล้มากที่สุดก็คือการทำอาหารเมื่อได้เห็นมังกรเร้นกายของหลิ่งฟางเซียง ก็เกิดความรู้สึกต้องการลิ้มลองอยากศึกษาในทันที

“แม่นางฟางอาหารจานนี้ของท่าน ข้าขอชิมสักหน่อยได้หรือไม่”

“ย่อมได้อยู่แล้ว”

พูดจบก็ยกมังกรเร้นกายจานหนึ่งส่งให้หวงตง อีกทั้งยังผายมือไปยังอีกร่วมสิบจานที่เหลือแล้วพูดด้วยท่าทางสดใสจริงใจ

“เมื่อครู่ข้าพลั้งเผลอทำมังกรเร้นกายเสียหลายจาน เช่นนั้นก็รบกวนท่านพ่อครัวนำไปแจกจ่ายให้กับลูกค้าในร้านเถิดเจ้าค่ะ จะได้ไม่เป็นการเสียของ ส่วนนี่เป็นค่าวัตถุดิบที่ข้าใช้ไปเมื่อครู่”

มือเรียวส่งเงินหนึ่งตำลึงเงินให้กับเสี่ยวเอ้อร์ ก่อนจะหยิบมังกรเร้นกายจานหนึ่งเดินกลับไปยังชั้นบน

“ให้คุณชายเซิ่นรอนานต้องขออภัยด้วย”

“ธุระของเจ้าสำเร็จแล้วหรือ”

เมื่อถูกรู้ทันหลิ่งฟางเซียงก็ไม่คิดปกปิดอีก ริมฝีปากบางยิ้มกว้างวางอาหารในมือลงตรงหน้าเขา

“ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณชายเซิ่นที่ร่วมมือ ตัวข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทนนอกจากอาหารจานนี้เท่านั้น”

หึ!  เซิ่นชิงหยวนแค่นเสียงขบขันในลำคอ ก่อนจะใช้ตะเกียบในมือคีบอาหารตรงหน้า 

รสชาติกลมกล่อมแฝงกลิ่นหอมของเห็ดหอมและบางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย เมื่อลองเขี่ยดูก็พบผักรูปร่างประหลาดหน้าตาไม่น่ากินซ่อนอยู่ภายใน

“สิ่งประหลาดนี้คือ”

“คือถั่ว...”

หลิ่งฟางเซียงยังไม่ทันอธิบายประตูห้องก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มที่พรวดพราดพุ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยท่าทางร้อนรน

“แม่นางฟางได้โปรดช่วยเหลือด้วย!!!”

............................................................