บทที่ 8 สหายออกนอกกำแพง

หลิ่งฟางเซียงเดินมาหยุดที่ริมกำแพงด้านหลังตำหนักมองความสูงของกำแพงตรงหน้าแล้วยกยิ้มกว้าง ก่อนจะเหวี่ยงเชือกปีนเขาในมือขึ้นไปบนขอบกำแพง ทดสอบดึงรั้งความมั่นคงของตะขอเกี่ยวแล้วค่อยๆ โหนตัวไต่ปีนขึ้นไปทีละขั้นด้วยความมั่นคง 

“พระชายา จะทรงทำอะไรเพคะ!!!”

ไป๋เหลียนฮวาร้องเสียงดังลั่น พร้อมกับอ้าแขนกว้างเตรียมรับร่างของผู้เป็นนายหากอีกฝ่ายพลาดพลั้งร่วงหล่นลงมา 

“พระชายา ระวังเพคะ พระชายา!!!”

เสียงร้องดังก้องของไป๋เหลียนฮวาทำให้ หลิ่งฟางเซียงหยุดชะงักถอนหายใจยาวก่อนจะหันมาพูดเสียงดุ

“เหลียนฮวา หากเจ้ายังไม่หยุดโวยวาย ก็เตรียมรับศพของข้าข้อหาขัดพระบัญชาหนีออกไปได้เลย”

ได้ยินคำขู่ของผู้เป็นนาย สาวใช้ตัวน้อยก็รีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากของตนเอง หลิ่งฟางเซียงมองท่าทางราวกับจะร้องไห้ของอีกฝ่ายแล้วก็อดที่จะสงสารไม่ได้ เพียงแต่ในชีวิตนี้ของนางยังต้องทำเรื่องราวอีกหลายอย่าง หากคนที่อยู่ข้างกายไม่มีความมั่นคงทางอารมณ์เช่นนี้อนาคตจะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน ใช้เวลาไม่นานหลิ่งฟางเซียงก็ปีนข้ามกำแพงออกมาได้สำเร็จ และเพราะตำหนักของเธอนั้นอยู่ท้ายวัง ดังนั้นพื้นที่ด้านหลังกำแพงจึงเป็นเพียงพงหญ้ารกร้าง หลังจากสำรวจจนมั่นใจว่าไร้คน หลิ่งฟางเซียงก็เหวี่ยงเชือกปีนกำแพงชั้นนอกของวังอ๋องเฉินออกไปอีกชั้น

“ที่แท้ความอิสระนอกกำแพงก็โล่งสบายเช่นนี้เอง”

ใบหน้าหวานที่ยามนี้ใช้ผ้าโปร่งปิดอำพรางเอ่ยด้วยท่าทางสดใส เริ่มคิดวางแผนทำภารกิจของตน 

ในเมื่อถั่วงอกเป็นสินค้าที่ผู้คนไม่รู้จัก แน่นอนว่าหากคิดจะทำการค้าโดยตรงคงเป็นเรื่องยาก ดังนั้นต้องเริ่มจากการทำให้คนรู้จักเสียก่อน หลิ่งฟางเซียงหยิบปิ่นปักผมเล่มหนึ่งออกมาจากคลังเก็บของในมิติเวลา จากนั้นก็ตรงไปที่ร้านขายเครื่องประดับ

“แม่นางน้อยต้องการซื้อสินค้าตัวไหนหรือขอรับ ปิ่น กำไล สร้อยคอ ต่างหู หรือแม้แต่แผ่นหยก พวกเราก็มีหมดทุกอย่าง”

แม้หลิ่งฟางเซียงจะแต่งกายเรียบง่าย แต่เพราะผ้าที่ตัดเย็บเป็นผ้าไหมชั้นดี หลงจู๊เจ้าของร้านจึงเดินออกมาต้อนรับนางด้วยตนเอง

“พูดตามตรงข้าไม่ได้มาซื้อแต่มาขาย”

เมื่อได้ยินว่าคนตรงหน้าจะมาขายของท่าทางของหลงจู๊หนุ่มก็เปลี่ยนไปในทันที เพียงแต่เมื่อเห็นปิ่นหยกที่หลิ่งฟางเซียงยื่นให้ดูดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเปล่งประกายในพริบตา

“แม่นางน้อยนี่มันปิ่นหยกหิมะ!!!”

หลิ่งฟางเซียงเดิมทีไม่รู้ว่าปิ่นหยกนี้มีค่ามากแค่ไหน แต่เมื่อเห็นสีหน้าของหลงจู๊หนุ่มก็พอจะคาดเดาได้ว่าราคาของปิ่นนี้ต้องสูงมากอย่างแน่นอน ดังนั้นยามที่เขายื่นเสนอราคาแรกมาเธอจึงส่ายหน้าแล้วหมุนตัวเดินจากไป

“ห้าสิบตำลึงเงิน! แม่นางน้อยข้าให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว”

มุมปากของหลิ่งฟางเซียงยกขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ว่าเขาเสนอราคาแรกมาที่สามสิบตำลึงเงินหรอกหรือ ดังนั้นหลิ่งฟางเซียงจึงก้าวเดินอีกหนึ่งก้าว

“แปดสิบ! แปดสิบตำลึงเงิน”

เท้าเล็กก้าวไปอีกก้าว ในจังหวะที่กำลังจะพ้นขอบประตูเบื้องหน้าก็ถูกชายแปลกหน้าจับเอาไว้

“หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงิน”

“ตกลง! รับเป็นเงินสดไม่รับตั๋วเงิน”

เพราะการแลกตั๋วเงินต้องมีการยืนยันตัวตนของผู้แลกเปลี่ยน เธอที่เป็นนักโทษของวังอ๋องเฉินย่อมไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยรับเป็นเงินสดย่อมเหมาะสมที่สุด

ดวงตาคมของชายแปลกหน้ามองหญิงสาวเจ้าของปิ่นด้วยความสงสัย เงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงินไม่ใช่จำนวนน้อยๆ หากนางถือออกไปแล้วถูกคนไม่หวังดีสังเกตเห็นไม่เท่ากับหาภัยให้ตนเองหรือ

“แม่นาง เจ้าพกเงินติดตัวข้าคิดว่าไม่ค่อยปลอดภัยนัก ไม่สู้เจ้ารับเป็นตั๋วเงิน!”

“ข้าย่อมมีวิธีการของข้า หากท่านตกลงก็แลกเปลี่ยนของได้เลย หากไม่ตกลง...”

“เสี่ยวติง ไปเตรียมเงิน”

“ขอรับนายน้อย”

สังเกตจากท่าทางของหลงจู๊หนุ่ม ดูแล้วชายแปลกหน้าผู้สง่างามตรงหน้าคนนี้คงเป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับแห่งนี้อย่างแน่นอน

“ขอบคุณ คุณชาย เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน”

“ไม่ทราบว่านามของแม่นางคือ...”

คิ้วเรียวของหลิ่งฟางเซียงขมวดเข้าหากันในทันที ท่าทางและสายตาที่หวาดระแวงไม่ไว้วางใจทำให้ชายหนุ่มรีบอธิบายเจตนาของตนในทันที

“แม่นางได้โปรดอย่าเข้าใจผิด ข้ามีนามว่า เซิ่นชิงหยวน รู้สึกชื่นชอบสินค้าของแม่นางเป็นอย่างยิ่ง จึงคิดว่าหากเป็นไปได้พวกเราสามารถร่วมทำกิจการกันได้หรือไม่”

“คุณชายหมายถึง?”

“หากแม่นางมีเครื่องประดับต้องการแลกเปลี่ยนในคราหน้า ขอให้มาที่ร้านของเรา ข้ารับรองว่าราคาที่จ่ายจะต้องเหมาะสมอย่างแน่นอน”

หลิ่งฟางเซียงเม้มริมฝีปากบาง ไม่ว่าในยุคไหน ชีวิตล้วนต้องขับเคลื่อนด้วยเงิน หากนางทำภารกิจสำเร็จแล้วแลกเปลี่ยนคะแนนเป็นเครื่องประดับมาขายเช่นนั้นในภายหน้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการใช้ชีวิตอีก

“คุณชายสามารถเรียกข้าว่าฟางเซียงก็ได้เจ้าค่ะ หากมีโอกาสข้าจะต้องนำสินค้ามาขายกับคุณชายอย่างแน่นอน”

“ขอบคุณแม่นางฟางที่ไว้วางใจร้านของข้า ไม่ทราบว่าวันนี้แม่นางฟางมีธุระที่อื่นอีกหรือไม่ หากไม่มีข้าอยากชวนแม่นางไปรับมื้อกลางวันด้วยกัน ถือว่าเป็นการฉลองความร่วมมือระหว่างเรา”

เดิมทีหลิ่งฟางเซียงคิดจะปฏิเสธแต่เมื่อคิดบางอย่างได้ก็ยกยิ้มกว้างพยักหน้าตอบตกลงในทันที โดยก่อนออกจากร้านได้ขอให้เขาช่วยหาตะกร้าสานให้หนึ่งใบเพื่อใส่ของส่วนตัว แน่นอนว่าเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เกินความสามารถของเซิ่นชิงหยวน

“แม่นางฟางเชิญ”

มือหนาข้างหนึ่งเปิดม่านรถม้า อีกข้างยื่นให้หลิ่งฟางเซียงใช้เป็นหลักก้าวประคองตนเองขึ้นรถม้า จากนั้นใช้เวลาราวครึ่งเค่อก็มาหยุดอยู่ที่หน้าภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง

“ที่นี่คือร้านเฟิ่งหวง เป็นภัตตาคารอันดับหนึ่งของแคว้นเซียว แม่นางฟางต้องการกินอะไรสามารถสั่งได้เลย”

“อืม... ความจริงแล้วข้ามีอาหารบ้านเกิดอย่างหนึ่งที่อยากกิน ไม่ทราบว่าที่ร้านเฟิ่งหวงแห่งนี้มีหรือไม่”

“เชิญแม่นางเอ่ยได้เลยขอรับ”

เสี่ยวเอ้อร์ผู้ดูแลรับรองเอ่ยบอกด้วยท่าทางสุภาพ หลิ่งฟางเซียงยกยิ้มพอใจที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่ตนเองคาดการณ์ จากนั้นก็บอกออกไปด้วยเสียงหนักแน่น

“มังกรเร้นกาย”

.........................................