ทะลุมิติทวงรักคืนใจ 1 (2)

‘แม่... หนูยังอยู่’

ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในอกของสาวโสดที่ไม่เคยคิดจะมีลูก

น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่ความเสียใจของเธอ แต่มันคงเป็นความโล่งใจของเจ้าของร่างเดิม หรือไม่ก็สัญชาตญาณความเป็นแม่ที่ยังตกค้างอยู่

“โอเค... โอเค...”

น้ำอุ่นสูดหายใจเข้าลึก ปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวก ๆ แววตาที่เคยสับสนเริ่มเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นตามนิสัยเดิม

“ในเมื่อตายแล้วเกิดใหม่ ฉันก็จะไม่ยอมตายซ้ำสองเพราะความโง่เรื่องผู้ชายแน่ ฟังนะเจ้าหนู... แม่คนใหม่ของเธอ ไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้ใครมาโขกสับอีกแล้ว”

แอด...

เสียงประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออก ตามด้วยร่างของพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ

“เอ่อ... คุณเพียงรัก ฟื้นแล้วเหรอคะ?” ท่าทีของพยาบาลดูหวาดระแวง ราวกับกลัวว่าคนไข้จะลุกขึ้นมาอาละวาด

น้ำอุ่นปรับสีหน้าทันที เข้าใจว่าเพียงรักคนเก่ามีนิสัยยังไง แต่ตอนนี้เธอคือน้ำอุ่น การควบคุมอารมณ์คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด

“ค่ะ ขอน้ำหน่อยได้ไหมคะ” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

พยาบาลดูประหลาดใจกับความสงบเสงี่ยมนี้ แต่ก็รีบส่งแก้วน้ำให้ หลังจากจิบน้ำจนชุ่มคอ พยาบาลก็แจ้งข่าวที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

“คุณสิบทิศกำลังเดินทางมานะคะ คงใกล้ถึงแล้ว”

ทันทีที่ได้ยินชื่อ สิบทิศ ความทรงจำของเพียงรักก็ส่งผ่านความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวเข้ามา

แต่น้ำอุ่นกลับปัดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือภาพจำของผู้ชายเห็นแก่ตัว ปากร้าย และใจดำอำมหิต

‘ผู้ชายพรรค์นี้เหรอที่เธอยอมแลกชีวิตด้วย ไร้สาระสิ้นดี’

น้ำอุ่นยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นหน้าห้อง ตามมาด้วยเสียงประตูที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายคุกคามและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันทีที่ปรากฏตัว

สิบทิศ เกื้อสกุล ตัวจริงดูดีกว่าในความทรงจำเสียอีก รูปร่างสูงใหญ่สมส่วนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักรูปงูที่พันรอบแขนแกร่ง

ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาราวกับเทพบุตรปีศาจ แต่สิ่งที่ทำลายความดูดีนั้นจนหมดสิ้น คือแววตาที่มองมาที่เธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยง

“ตื่นแล้วเหรอ? นึกว่าจะตายคาอ่างน้ำไปแล้วซะอีก!”

ประโยคแรกที่ทักทายช่างระคายหูจนน้ำอุ่นต้องลอบกลอกตา

สิบทิศเดินดุ่ม ๆ เข้ามาประชิดเตียง ค้ำมือลงกับขอบเตียง ก้มหน้าลงมาจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจกรุ่นกลิ่นมิ้นต์ผสมบุหรี่จาง ๆ

“เรียกร้องความสนใจเก่งเหลือเกินนะเพียงรัก คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะสงสารเหรอ? คิดว่าฉันจะรีบแจ้นมาโอ๋เธอหรือไง!”

เขาตะคอกใส่หน้าเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นไปด้วยโทสะ

“จำใส่สมองกลวง ๆ ของเธอไว้ซะ ว่าต่อให้เธอตายไปจริง ๆ ฉันก็จะไม่เสียน้ำตาให้เธอแม้แต่หยดเดียว! ผู้หญิงสกปรกอย่างเธอ แค่ให้ใช้นามสกุลร่วมกับฉันก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว!”

คำด่าทอที่สาดซัดเข้ามาเหมือนน้ำกรด ถ้าเป็นเพียงรักคนเดิมคงร้องไห้คร่ำครวญ กอดขาอ้อนวอนขอความเมตตา

สำหรับน้ำอุ่น เธอนั่งนิ่ง หลังตรงพิงหัวเตียง ประสานสายตากับเขาอย่างไม่ลดละ

จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้น พลางวิเคราะห์ผู้ชายตรงหน้าอย่างรวดเร็ว...

‘หล่อ... รวย... แต่ EQ ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทัศนคติเข้าขั้นติดลบ’

ความเงียบที่ผิดปกตินี้ทำให้สิบทิศเริ่มชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขาคิดว่าจะได้เสียงร้องไห้ ทุบตีตัวเอง

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความนิ่งสงบ และรอยยิ้มมุมปากที่ดูแคลนเขาอย่างปิดไม่มิด

ใช่... เธอกำลังยิ้มเยาะเขา

น้ำอุ่นขยับริมฝีปากแห้งผากเอื้อนเอ่ยวาจาที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบ

“ด่าจบหรือยังคะ?”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นสันหลัง

“ถ้าจบแล้ว... ก็เชิญไสหัวออกไปได้เลยค่ะ ฉันเหม็นขี้หน้าคุณ จะอ้วก!”

สิบทิศเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป เหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่กลางสี่แยกไฟแดง

คำพูดที่สวนกลับมาไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยได้ยินจากปากผู้หญิงคนนี้

น้ำอุ่นเชิดหน้าขึ้น แววตาพราวระยับด้วยความท้าทาย

“อ้อ... แล้วช่วยกรุณาจำใส่สมองของคุณด้วยเหมือนกัน ว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันกับลูกไม่ต้องการความสงสาร หรือแม้แต่เศษเงินของคุณ เชิญคุณกลับไปกอดทิฐิของคุณให้ตายคาอกเถอะค่ะ... เชิญ!”

เธอผายมือไปทางประตู ราวกับไล่สุนัขจรจัด

สิบทิศยืนนิ่งงัน ทำอะไรไม่ถูกเป็นครั้งแรกในชีวิต

ผู้หญิงตรงหน้า... ใช่เพียงรักคนเดิมแน่หรือ?

ทำไมแววตาคู่นั้น ถึงได้ดูน่ากลัวและทรงอำนาจกว่าเขาเสียอีก!