ทะลุมิติทวงรักคืนใจ 2 (1)

ความเงียบงันที่โรยตัวลงมาปกคลุมห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพีนั้นหนาหนักและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ราวกับว่าอากาศภายในห้องถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นทันทีที่สิ้นเสียงประกาศกร้าวของร่างบางบนเตียง

สิบทิศยืนนิ่งงัน ร่างสูงใหญ่ประหนึ่งกำแพงหินผาแข็งทื่อไปชั่วขณะ ด้วยความคาดไม่ถึง

วาจาขับไล่ไสส่งที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวที่เคยศิโรราบให้เขามาตลอด เปรียบเสมือนหมัดหนัก ๆ ที่สวนเข้าปลายคางจนเขาตั้งตัวไม่ติด

แต่นั่นเป็นเพียงอาการชะงักงันชั่ววูบ ก่อนที่พายุโทสะลูกใหม่จะก่อตัวขึ้นรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม

“หึ...”

เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้น เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน หากแต่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

มุมปากหยักลึกของชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาประชิดขอบเตียงอีกครั้ง คราวนี้รัศมีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารุนแรงจนพยาบาลสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้องต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา

“เล่นละครบทใหม่เหรอ เพียงรัก?”

สิบทิศเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดลึก ร่างสูงโน้มลงมา ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างคร่อมร่างของคนป่วยไว้ กักขังเธอให้อยู่ในอาณาเขตของเขา

ดวงตาคมวาวโรจน์จ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่สวยอย่างจับผิด

“คราวก่อนแกล้งล้ม คราวนี้แกล้งจมน้ำเพื่อเรียกร้องความสนใจ พอไม่ได้ผลก็เปลี่ยนมาเล่นบทนางเอกผู้หยิ่งผยองงั้นสิ? คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะสนใจ? คิดว่าฉันจะมองว่าเธอมีค่าขึ้นมาหรือไง!”

ถ้อยคำบริภาษที่สาดซัดใส่หน้าไม่ได้ทำให้แววตาของน้ำอุ่นสั่นไหวแม้แต่น้อย

เธอมองการข่มขู่ของเขาด้วยสายตาว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนน่าใจหาย

สำหรับน้ำอุ่น ผู้ชายตรงหน้าไม่ได้น่าเกรงขามเลยสักนิด เขาก็แค่หมาบ้าที่เห่าเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ในใจ

เธอยกมือขึ้นกอดอก ปกป้องหน้าท้องนูน ๆ ของตัวเองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ ริมฝีปากอิ่มสวยคลี่ยิ้มจาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

“คุณดูมั่นใจในตัวเองจังเลยนะคะ คุณสิบทิศ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่สะทกสะท้าน “คิดว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวคุณหรือไง? คิดว่าผู้หญิงทุกคนบนโลกต้องยอมตายเพื่อขอความรักจากคุณงั้นเหรอ?”

“ปากเก่งขึ้นเยอะนี่” สิบทิศกัดฟันกรอด นิ้วแกร่งเชยคางมนของเธอขึ้นมาบีบแน่น บังคับให้แหงนหน้ามองเขา “แต่เสียใจด้วยนะ ที่ฉันไม่ได้โง่พอจะหลงกลตื้น ๆ ของเธออีก ยิ่งเธอทำแบบนี้ ฉันยิ่งขยะแขยง!”

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่ปลายคาง แต่น้ำอุ่นไม่ร้องสักแอะ เธอใช้มือปัดมือของเขาออกอย่างไม่ไยดี การกระทำที่แสนจะอุกอาจนั้นทำให้สิบทิศผงะไปอีกครั้ง

“ถ้าขยะแขยงมาก... ก็ปล่อยสิคะ”

น้ำอุ่นเอ่ยเสียงเรียบ ขยับตัวจัดท่าทางให้นั่งสบายขึ้น ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน หนักแน่น และเด็ดขาดที่สุดเท่าที่ร่างนี้เคยพูดมา

“เราหย่ากันเถอะ”

คำว่า ‘หย่า’ ดังก้องสะท้อนไปมาในความเงียบราวกับเสียงระเบิด

สิบทิศนิ่งค้างไปอีกครั้ง คราวนี้เขาตกตะลึงอย่างแท้จริง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เขาหูฝาดไปหรือเปล่า?

ผู้หญิงที่วางยามอมเหล้าเขา ยอมเอาตัวเข้าแลก ยอมโดนตราหน้าว่าเป็นเมียแต่งที่ไร้ค่า เพียงเพื่อจะได้ใช้นามสกุล ‘เกื้อสกุล’ ของเขา

วันนี้กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าเอง?

“เธอว่าอะไรนะ?” เขาถามย้ำ เสียงลอดไรฟัน

“ฉันบอกว่า หย่า-กัน-เถอะ ค่ะ” น้ำอุ่นเน้นทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่สวยฉายแววเบื่อหน่ายเต็มทน “ในเมื่อคุณก็เกลียดฉันเข้าไส้ ส่วนฉันเอง...”

เธอเว้นจังหวะ กวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาตั้งแต่หน้าผากจรดปลายคาง ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก

“...ฉันเองตอนนี้ ก็ไม่ได้รู้สึกพิศวาสอะไรในตัวคุณอีกแล้ว ออกจะรำคาญด้วยซ้ำที่ต้องมาทนฟังคุณเห่า เอ๊ย! บ่นด่าอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน สู้ต่างคนต่างอยู่ ให้มันจบ ๆ กันไปไม่ดีกว่าเหรอคะ?”

“นี่เธอ...”

สิบทิศชี้หน้าเธอด้วยความโกรธจัดที่ถูกเปรียบเปรยเหมือนสุนัข แต่ในความโกรธนั้นกลับมีความสับสนปะปนอยู่มหาศาล

เขาพยายามมองหาแววตาลอกแลกหรือท่าทีลังเลของเธอ แต่กลับพบเพียงความแน่วแน่ดุจหินผา

“จะมาไม้อะไรอีก? จะเรียกร้องเงินเพิ่มงั้นสิ?” เขาเหยียดยิ้มหยัน พยายามดึงเกมกลับมาเป็นของตัวเอง “คงกะจะฟันกำไรก้อนโตก่อนไปสินะ 50 ล้าน? หรือ 100 ล้าน? บอกตัวเลขมาเลยดีกว่า อย่ามาลีลาชักแม่น้ำทั้งห้า!”

น้ำอุ่นถอนหายใจยาวพรืดอย่างสุดจะทน กลอกตามองบนอย่างไม่รักษาภาพพจน์กุลสตรี ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอือมระอา

“เก็บเงินของคุณไว้รักษาอาการหลงตัวเองเถอะค่ะ ฉันไม่ต้องการ”

“ว่าไงนะ?”

“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอคะ? ฉันบอกว่า ฉัน-ไม่-เอา-เงิน” น้ำอุ่นย้ำเสียงแข็ง แววตาแข็งกร้าวขึ้น “ฉันขอแค่เซ็นใบหย่า แล้วต่างคนต่างไป ฉันจะออกจากคอนโดของคุณ ส่วนลูก...”