บทที่ 2 เข้าห้องหอ 2

บทที่ 2 เข้าห้องหอ

ขณะทำพิธีและร่วมดื่มฉลองยินดี ยามเมื่อได้อยู่กันตามลำพังชั่วครู่ ข้าถึงได้มีโอกาสพิศมองเขาอย่างชัดๆ เต็มสองตา...

คุณชายเหวินเซวียนตัวสูงใหญ่กว่าที่ข้าเคยจำได้ในอดีตเสียอีก! แถมเรือนร่างยังกำยำแน่นหนาไปเสียทุกส่วน โดยเฉพาะช่วงต้นขาแกร่งแน่นและบั้นท้ายที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ยิ่งข้าเพ่งมองเห็นเส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือหนาของเขา ข้าก็ยิ่งจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ... อืมหือ งานดีสุดๆ!

“เยว่เอ๋อร์ของข้า... เจ้าผุดผ่องน่าเอ็นดูยิ่งนัก”

“เยว่เอ๋อร์รู้สึกแปลกๆ มากกว่าเจ้าค่ะ...”

ร่างสูงกำยำขยับเข้ามาซ้อนชิดด้านหลังของข้า ก่อนจะโน้มกายลงมาแนบชิดแล้วสวมกอดรัดเรือนร่างข้าไว้แน่น ข้าไม่ทันได้ระมัดระวังตัวว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ทั้งแข็งขึงและร้อนผ่าว กำลังบดเบียดเสียดสีเข้ากับบั้นท้ายงอนงามของข้าอย่างรุ่มร้อน!

ข้าเอี้ยวตัวขยับหนีไปทางซ้าย เขาก็ขยับเบียดตามมา ข้าขยับไปทางขวา เขาก็ยังคงดันทุรังตามมาเบียดแนบอีก จนข้าทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนเกร็งไปทั้งร่าง!

“อา...”

คุณชายเหวินเซวียนครางแผ่วต่ำในลำคอ เสียงลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู ข้ายืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขาขยับถูไถแก่นกายใหญ่โตผ่านเนื้อผ้าเข้ากับบั้นท้ายของข้าอยู่อย่างนั้น จนซับในตัวจิ๋วของข้าเริ่มเปียกชื้นแฉะด้วยความสยิว โหนกนูนเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา ต่างฝ่ายต่างเริ่มหายใจกระชั้นแรงด้วยไฟแห่งความปรารถนา

“ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก... เยว่เอ๋อร์ ค่ำคืนนี้พวกเรามาทำเรื่องอย่างว่ากันเหมือนเช่นเคยอีกนะ ข้าเตรียมการทุกอย่างเอาไว้พร้อมสรรพแล้ว”

“คุณชาย...”

ยามนี้ยามไห่ (ราวๆ สี่ทุ่ม) แล้ว ท่านแม่บุญธรรมเดินมากระซิบบอกข้าว่าได้ฤกษ์มงคลส่งตัวเข้าหอ ข้าจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน

“พรุ่งนี้เยว่เอ๋อร์ต้องช่วยท่านแม่เตรียมงานเซ่นไหว้บรรพบุรุษแต่เช้าตรู่ ค่ำคืนนี้คงต้องรีบเข้านอนเสียหน่อยนะเจ้าคะคุณชาย”

“ได้สิ... ไม่มีปัญหาอันใดหรอก” เขาตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าค่ะ งั้นเยว่เอ๋อร์ขอตัวนะเจ้าคะ”

ข้าทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับไปยังเรือนรับใช้หลังคฤหาสน์ตามความเคยชิน ทว่ามือหนาใหญ่ที่กุมมือข้าไว้ตลอดเวลานั้นกลับไม่ยอมปล่อย ข้าจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความงุนงง ก่อนจะร้อง “อ๋อ...”

“เจ้าลืมจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นลืมกันแน่เนี่ย... มาทางนี้ ต่อไปนี้เจ้าต้องย้ายมาพักที่เรือนของข้า จำไม่ได้หรืออย่างไร”

“เออเนอะ... เยว่เอ๋อร์ลืมไปเลยเจ้าค่ะ ไปก็ไป!”

ข้ายกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะยอมเดินจับมือเขาขึ้นไปยังเรือนใหญ่ จะให้ทำอย่างไรได้เล่า... ก็ข้ายังไม่ชินนี่นา จู่ๆ ก็โดนจับแต่งงานกะทันหันเช่นนี้!

อันที่จริงข้าเคยเข้าออกห้องนอนของคุณชายเหวินเซวียนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว จึงพอจะคุ้นเคยกับบรรยากาศอยู่บ้าง ทว่ายามนี้ห้องนอนกว้างขวางถูกตกแต่งประดับประดาขึ้นใหม่ทั้งหมด เพื่อต้อนรับการกลับมาของคุณชาย และเพื่อฉลองเรือนหอให้คู่แต่งงานใหม่...

โดยเฉพาะเตียงไม้สลักลายมังกรหงส์ขนาดใหญ่ยักษ์ ที่ปูฟูกหนานุ่มเด้งดึ๋ง สุดจะหรูหรา ข้าเห็นแล้วถึงกับตาโตทันที!

โอ้โห... มันน่าขึ้นไปกระโดดเล่นเสียจริงๆ!

คุณชายเหวินเซวียนย่างสามขุมเข้ามาหาข้าอย่างเชื่องช้า สายตาร้อนระอุแฝงความโหยหาและไฟปรารถนาพุ่งตรงมาที่ข้าจนแทบจะเผาผลาญ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงพร่าต่ำชวนขนลุกซู่

“ไปอาบน้ำชำระร่างกายเสียสิ แล้วพวกเราค่อยมาสนุกกัน... ข้ารอคอยที่จะบดขยี้เจ้าให้มาเนิ่นนานแล้ว!”

ข้าสบสายตาคมกริบของเขา ก่อนจะพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

“เจ้าค่ะ... คุณชายเหวินเซวียน”