บทที่ 2 เข้าห้องหอ 2

“อ๊ะ... อ๊า... อย่านะเจ้าคะคุณชาย อย่า... เยว่เอ๋อร์จะตายอยู่แล้ว พอก่อน... ซี้ดดด อาส์...”

ยามดึกสงัด นอกจากแสงไฟจากโคมระเบียงในรั้วคฤหาสน์ตระกูลหลี่แล้ว ทุกห้องต่างปิดไฟเงียบเชียบเข้าสู่ห้วงนิทรา มีเพียงเรือนหอของคุณชายใหญ่ที่ยังคงเปิดโคมไฟสว่างไสว เสียงร้องครวญครางของข้าดังลอดประตูห้องของนายน้อยตระกูลใหญ่เป็นระยะ

“นี่แน่ะๆ เป็นอย่างไรเล่า! โดนต้อนแค่นี้ก็ดิ้นพราดๆ เชียวนะ!”

“อ๊ะๆๆ โอยๆๆ คุณชายอย่าแกล้งข้าสิเจ้าคะ!”

“จะให้หยุดได้อย่างไรกันเล่าเยว่เอ๋อร์ ข้ารอเวลาจัดการเจ้าแบบนี้มานานแล้ว ฮ่าๆๆ เป็นอย่างไรล่ะ...  เป็นไงล่ะ น้ำออกเยอะเลยนะ!”

“หะ... หยุดดด หยุดก่อนเจ้าค่ะ! เยว่เอ๋อร์จะตายอยู่แล้ว ไม่ไหวแล้ว!”

ข้าร้องจ๊าก ดิ้นกุ๊กๆ ไปมาอยู่บนฟูกเตียง ส่วนร่างกำยำเปลือยท่อนบนของคุณชายเหวินเซวียนกำลังนั่งทอดกายสบายๆ อยู่บนตั่งไม้ข้างเตียง พวกเรากำลังกุม 'ตัวหมากรุก' ในมือ กระหน่ำดิ่งหมากจู่โจมกันอย่างดุเดือด ทว่าดูเหมือนข้าจะเป็นฝ่ายถูกไล่อัดเดินหมากจนมุมอยู่ฝ่ายเดียว! ข้าแทบจะม้วนตัวล้มตึงลงจากเตียงยามเมื่อตัวหมากฝั่งขวาของข้าโดนกินจนพ่ายแพ้ราบคาบ!

“พอแล้ว! ไม่เล่นหมากรุกแล้วเจ้าค่ะ!”

ข้าทิ้งตัวลงนอนหงายผึ่งบนเตียงกว้าง ชุดนอนตัวยาวแผ่กว้าง เรือนผมยุ่งเหยิงหลุดลุ่ยพอๆ กับใบหน้าขาววอก

ร่างกำยำล่ำสันค่อยๆ ลุกขึ้น และก้าวเดินจากตั่งไม้อย่างเชื่องช้าเงียบเชียบ เพียงพริบตาเดียว เขาก็ลงมานอนเบียดอยู่ข้างกายข้า!

ข้าสังเกตเห็นสันกรามเขียวครึ้มซึ่งกำลังจะมีตอหนวดเคราขึ้นยุ่บยั่บ ริมฝีปากหยักโค้งได้รูป สันจมูกโด่งคมราวกับสันเขา และดวงตาดำขลับล้ำลึกเหมือนมีดวงดาวนับพันระยิบระยับอยู่ภายในนั้น... หล่อเหลาเกรียงไกรจริงๆ พ่อคุณ!

“เหตุใดคุณชายเหวินเซวียนถึงอยากแต่งงานกับเยว่เอ๋อร์หรือเจ้าคะ”

“จำสัญญาที่เราคุยกันไว้ไม่ได้จริงๆ หรือ... เด็กโง่”

“จำไม่ได้เลยสักนิดเจ้าค่ะ”

“อีกเดี๋ยวเจ้าก็จำได้เอง... ข้าตั้งตารออยากกลับมาหาเจ้าทุกวันเลยนะ พวกเราไม่ได้พบกันตั้งสามปี คิดถึงข้าบ้างหรือไม่”

เขากระซิบถาม นอนประสานสายตากับข้า สีหน้าเหมือนกำลังกลั้นขำเพราะเห็นข้าทำปากยื่นเบ้ปากใส่

“ไม่คิดถึงเลยสักนิดเจ้าค่ะ! เยว่เอ๋อร์งานยุ่งมากกก!”

“บอกข้าหน่อยไม่ได้หรือ... คิดถึงข้าบ้างหรือไม่” เขาเซ้าซี้ไม่เลิก ราวีไม่หยุด มือหนาร้อนผ่าวและหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามท่อนแขนเรียบเนียนของข้าไปมา ข้ากลอกตาไปมาก่อนจะพยักหน้ารับ ตอบเสียงอ้อมแอ้มในคอ

“ก็... ก็คิดถึงเจ้าค่ะ... นิดนึง”

“ชื่นใจยิ่งนัก...”

เขายิ้มกว้างพลางนอนตะแคงข้าง ใช้ฝ่ามือยันศีรษะขึ้นมาเพื่อจ้องมองชุดนอนผ้าแพรเรียบลื่นที่ทิ้งตัวแนบชิดเรือนร่าง ทรวดทรงองค์เอวและส่วนโค้งเว้าอวบอัดของสาวแรกแย้ม เห็นเงาจะงอยหัวนมล้อแสงไฟโคม แผงอกกำยำของเขาจึงสะท้อนขึ้นลงแรงขึ้นด้วยความปรารถนาที่เริ่มก่อตัว

“ข้า... ขอจูบเยว่เอ๋อร์หน่อยจะได้หรือไม่”

“ก็... ก็ได้เจ้าค่ะ”

หัวใจของข้าเต้นตึกตักสะท้านอก ไม่กล้าประสานสายตากับเขาเลยแม้แต่น้อย ข้าจึงได้แต่นั่งก้มหน้างุดๆ ด้วยความเขินอาย

ร่างกำยำสูงใหญ่จึงขยับเข้ามาเบียดชิดกายข้าอีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมา... ทว่าเขากลับประทับจูบลงบนหัวนมกผ่านเนื้อผ้าเอี๊ยมปานบางเบาๆ ดัง ‘จุ๊บ!’

ข้าสะดุ้งโหยงเฮือกใหญ่ เงยหน้ามองเขาตาเลิ่กลั่กทันที!

“อุ๊ย! คุณชายเหวินเซวียน... ท่านลามกยิ่งนัก!”

“ก็ข้าขอจูบเจ้าแล้วอย่างไรเล่า... แต่ข้ามิได้บอกเสียหน่อยว่าจะจูบตรงจุดใด”

เขาหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเกลือกหน้าลงไปจุ๊บๆ เฟ้นคลึงหัวนมข้าผ่านเนื้อผ้าไม่หยุด ข้ารู้สึกจั๊กจี้และสยิวจนอดหัวเราะคิกออกมาไม่ได้ คุณชายเหวินเซวียนทั้งซุกไซ้ทั้งหอมแก้ม ริมฝีปากอุ่นร้อนผ่าวและคแท่งลึงค์ขึงขึงขังจนรวดร้าว ปลายนิ้วหยาบกร้านที่กำลังไล้ไปมาบนต้นแขนเนียนนุ่มของข้า ก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้โนมเนื้อคู่สวยชูชันน่าดูดกลืน

“เยว่เอ๋อร์ของข้า... ข้าอยากจะกินเจ้าเข้าไปทั้งตัวแล้วนะ”