Todos los capítulos de ทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน: Capítulo 1 - Capítulo 10

เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามล้ำเลิศ บุคลิกสง่าผ่องแผ้วสมกับเป็นนายน้อยตระกูลใหญ่ เพียงแค่นั่งจิบชาอยู่นิ่งๆ บนเก้าอี้ไม้ชิงชันในเรือนโถง ก็ส่งประกายความน่าเกรงขามและทรงอำนาจออกมา เขาอายุห่างจากข้าอยู่หลายปี ถึงแม้ช่วงวัยจะห่างกันพอสมควร แต่ในยามวัยเยาว์ เขาก็เคยคอยดูแลและเป็นเพื่อนเล่นแก้เหงาให้ข้าเสมอ ด้วยความที่ข้าเป็นเด็กที่ทะลุมิติมา และเขาก็เป็นบุตรคนเดียว ตอนเด็กๆ ข้าจึงมักจะเดินตามก้นติดเขาเป็นพรวน พอเห็นหน้าเขาในวันนี้ ข้าจึงดีใจเป็นล้นพ้น“คุณชายเหวินเซวียน! ท่านเดินทางกลับมาจากสำนักศึกษาต่างเมืองตั้งแต่เมื่อใดกันเจ้าคะ”“เมื่อยามโหย่ว (ช่วงเย็นย่ำ) ของเมื่อวานนี้เอง บัดนี้ข้าเรียนจบสำเร็จวิชาแล้ว จากนี้ไปจะกลับมาช่วยท่านพ่อดูแลกิจการและงานของตระกูลอย่างเต็มตัว”“ฮ่าๆ ยินดีด้วยเจ้าค่ะ คุณชายเหวินเซวียน!”ข้าโผเข้าไปกอดเรือนร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างลืมตัว เบียดเรือนร่างนุ่มนิ่มของสาววัยแรกแย้มแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งกว้างโดยไม่ทันระวังตัว ทางด้านคุณชายใหญ่ที่ไม่ได้พบหน้าข้ามาเกือบสามปี เมื่อได้เห็นหน้าข้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยเย็นชาก็พลันปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนดึงดูดใจขึ้นมาทันที“ไม่ได

“เหตุใดเยว่เอ๋อร์ต้องแต่งงานด้วยหรือเจ้าคะนายท่าน?”“เยว่เอ๋อร์!” ท่านแม่บุญธรรมเอ็ดเสียงเบา แต่ข้าอยากรู้นี่นา!ท่านพ่อและท่านแม่บุญธรรมถือว่าตระกูลหลี่ชุบเลี้ยงครอบครัวเรามา จึงไม่ยอมคิดค่าสินสอดเลยสักตำลึง เรียกว่ายกลูกสาวให้คุณชายเหวินเซวียนเลยก็ว่าได้ร่างสูงสง่าราวกับเทพบุตร สวมชุดคลุมยาวเนื้อผ้าแพรพรรณหรูหราภูมิฐาน ใบหน้าคมคร้ามมีรอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แกมเอ็นดู เขาคำนับผู้เป็นบิดา ก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มหวานดึงดูดใจมาให้ข้า“เมื่อครู่พูดคุยอันใดกันอยู่หรือขอรับท่านพ่อ ท่าทางน่าสนุกเชียว”“หนูเยว่เอ๋อร์เขาอยากรู้ว่าเหตุใดต้องแต่งงาน เจ้าก็ตอบนางเองก็แล้วกัน”เขายิ้มขำก่อนจะเอื้อมมือมาบีบแก้มใสของข้าเบาๆ แล้วจัดปิ่นปักผมนกยูงตรงเกล้าผมของข้าให้เข้าที่ ปลายนิ้วร้อนผ่าวลากผ่านขมับและหลังใบหู ไล่ลงไปจนถึงต้นคอขาวผ่องอย่างแผ่วเบาปานขนนก สายตาคมกริบจ้องมองข้าด้วยแววตาเป็นประกายลึกซึ้ง“พวกเราเคยให้สัญญาว่าจะแต่งงานกันทันทีที่ข้าเรียนจบ... จำไม่ได้หรือ ‘แม่หมูอ้วน’ ของข้า?” ข้านิ่งคิด...ข้าไปสัญญากับเขาตอนไหนกันหว่า... "หรือว่า... จะเป็นตอนที่เยว่เอ๋อร์ไปส่งคุณชายหน้าประตูเมือง แล้ว

“อ๊ะ... อ๊า... อย่านะเจ้าคะคุณชาย อย่า... เยว่เอ๋อร์จะตายอยู่แล้ว พอก่อน... ซี้ดดด อาส์...”ยามดึกสงัด นอกจากแสงไฟจากโคมระเบียงในรั้วคฤหาสน์ตระกูลหลี่แล้ว ทุกห้องต่างปิดไฟเงียบเชียบเข้าสู่ห้วงนิทรา มีเพียงเรือนหอของคุณชายใหญ่ที่ยังคงเปิดโคมไฟสว่างไสว เสียงร้องครวญครางของข้าดังลอดประตูห้องของนายน้อยตระกูลใหญ่เป็นระยะ“นี่แน่ะๆ เป็นอย่างไรเล่า! โดนต้อนแค่นี้ก็ดิ้นพราดๆ เชียวนะ!”“อ๊ะๆๆ โอยๆๆ คุณชายอย่าแกล้งข้าสิเจ้าคะ!”“จะให้หยุดได้อย่างไรกันเล่าเยว่เอ๋อร์ ข้ารอเวลาจัดการเจ้าแบบนี้มานานแล้ว ฮ่าๆๆ เป็นอย่างไรล่ะ... เป็นไงล่ะ น้ำออกเยอะเลยนะ!”“หะ... หยุดดด หยุดก่อนเจ้าค่ะ! เยว่เอ๋อร์จะตายอยู่แล้ว ไม่ไหวแล้ว!”ข้าร้องจ๊าก ดิ้นกุ๊กๆ ไปมาอยู่บนฟูกเตียง ส่วนร่างกำยำเปลือยท่อนบนของคุณชายเหวินเซวียนกำลังนั่งทอดกายสบายๆ อยู่บนตั่งไม้ข้างเตียง พวกเรากำลังกุม 'ตัวหมากรุก' ในมือ กระหน่ำดิ่งหมากจู่โจมกันอย่างดุเดือด ทว่าดูเหมือนข้าจะเป็นฝ่ายถูกไล่อัดเดินหมากจนมุมอยู่ฝ่ายเดียว! ข้าแทบจะม้วนตัวล้มตึงลงจากเตียงยามเมื่อตัวหมากฝั่งขวาของข้าโดนกินจนพ่ายแพ้ราบคาบ!“พอแล้ว! ไม่เล่นหมากรุกแล้วเจ้าค่ะ!”ข้

บทที่ 3 เสียวยามแรกอรุณ ข้าดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำภาพความทรงจำในชาติก่อนแจ่มชัดขึ้นมา ข้านั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในออฟฟิศยามดึกสงัด แสงไฟนีออนส่องสว่างกระทบใบหน้าที่อิดโรย ข้ากำลังปั่นงานเอกสารโต้รุ่งอย่างงกๆ เสียงแป้นพิมพ์ดัง ก๊อกแก๊กๆ ไม่หยุดยั้ง แต่ไม่ว่าข้าจะเร่งสปีดทำงานเคลียร์กองเอกสารบนโต๊ะมากเท่าใด รายงานชิ้นใหม่ก็ถูกนำมาตั้งกองพะเนินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด!‘โอย... งานส้นตีนอันใดวะเนี่ย! ทำไมมันไม่ลดลงเลยสักนิด!’ ข้าบ่นอุบในใจ ตาเริ่มปรือ ร่างกายอ่อนล้าจนอยากจะทิ้งหัวลงหมอนเสียให้รู้แล้วรู้รอดทว่าในระหว่างที่ข้ากำลังนั่งปั่นงานอย่างงกๆ อยู่นั้น ข้ากลับรู้สึกเหมือนมีสัมผัสประหลาดบางอย่างคอยรบกวน...มันเป็นความรู้สึกอบอุ่น ทว่าร้อนผ่าวและหยาบกร้านเล็กน้อย สัมผัสคลานเกาะเกาะกุมไปตามต้นแขน ลูบไล้ผ่านเอวสอบ ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนสูงขึ้นมาตะปบคว้าบีบเฟ้นสองเต้างามของข้าอย่างถือดี!‘อือ... งานกูก็ยังไม่

“อ๊ะ... อ๊า! อ๊าาา!! คุณชายทำสิ่งใดเจ้าคะ! อย่าเจ้าค่ะ... ปล่อยเยว่เอ๋อร์ก่อน!”“ไม่ต้องหวาดกลัวไป ข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องชอบ... ร่องกลีบของเจ้าตอดรัดนิ้วข้าแน่นตุบๆ เชียวนะ น้ำหวานไหลทะลักออกมาง่ายดายยิ่งนัก เดี๋ยวข้าจะใช้ลิ้นเลียชิมความหวานให้เจ้านะ...”“อย่านะเจ้าคะ... ไม่เอา!”“อย่าดื้อสิเด็กดี... พวกเราแต่งงานกันแล้ว อย่าลืมสิ”“อะ... อืมม์...”ข้าหายใจหอบกระหืดกระหอบจนเนื้อตัวสั่นสะท้านไปหมด และยิ่งหลุดร้องซ่านเสียวหนักยิ่งขึ้น เมื่อเขาขยับตัวขึ้นนั่ง แล้วดันยกสะโพกงอนงามของข้าให้ลอยสูงขึ้นมา จนพอดีกับริมฝีปากหยักโค้งของเขาโดยไม่ต้องก้มตัวเลยแม้แต่น้อย!ข้าหน้าแดงก่ำร้อนผ่าวไปถึงใบหู... ยามเมื่อเห็นคุณชายเหวินเซวียนใช้นิ้วมือแหวกกลีบคับแน่นออก แล้วส่งลิ้นร้อนระอุเลียโลมสอดแทรกเข้าไป รุกรานแข่งกับนิ้วมือของเขาอย่างเร่าร้อนซาบซ่าน!“อ๊ะ อ๊าาา...”แจะๆๆๆๆๆๆๆ“ซู้ดด จ๊วบบ แผล่บๆ”“ซี้ดด อา... อูยย ลิ้นแหย่รูแบบนั้นเสียวอ่า&r