บทที่ ๑/๒ หานลั่วอิง

ตอนนี้หานลั่วอิงที่แต่งกายอย่างงดงาม สมกับเป็นบุตรีตระกูลสูง กำลังถือโถน้ำแกงใบหนึ่งซึ่งด้านนอกห่อด้วยถุงผ้าฝ้าย เพื่อรักษาความร้อนของน้ำแกงเอาไว้ น้ำแกงไก่โถนี้นางขอให้แม่ครัวของจวนสอนวิธีการปรุงให้ แม้จะถูกมีดบาด มือโดนน้ำร้อนลวก จนไฉ่หงบ่าวรับใช้คนสนิทเห็นแล้วปวดใจ

กระนั้นถึงจะยากลำบากสักเท่าใด แต่ผลของความพยายามนั้นก็ออกมาคุ้มค่า ตอนนี้แม้ยังไม่ได้เปิดฝาออก ยังได้กลิ่นน้ำแกงหอมกรุ่นลอยออกมา หลงจู๊ที่รับเงินห้าสิบตำลึงจากไฉ่หงมาแล้ว ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสีย เมื่อหญิงสาวทั้งสองเดินขึ้นมาห้องพิเศษลำดับที่สอง

สองนายบ่าวสบตากัน เป็นไฉ่หงที่ผลักประตูให้นายสาวเดินเข้าไป เสียงพูดคุยที่ได้ยินก่อนหน้าเงียบกริบลงทันที โดยเฉพาะเป้าหมายของวันนี้อย่างถานอวิ๋นซีที่คิ้วขมวดมุ่น แววตากรุ่นโกรธ ใบหน้าหล่อเหลากระด้างเย็นชาขึ้นมาทันตา แทบจะเผยคำว่าชิงชังรังเกียจออกมาโดยไม่คิดจะปิดบัง

แต่นั่นเป็นใบหน้าที่หานลั่วอิงเห็นทุกครายามที่ได้พบหน้ากันอยู่แล้ว นางจึงไม่ใส่ใจ เดินอ้อมไปยังข้างกายของบุรุษหนุ่มผู้มีเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบดุจหยกสลัก แล้ววางโถน้ำแกงลงตรงหน้าเขา พูดโดยไม่สนใจตาหลายคู่ของผู้นั่งร่วมโต๊ะที่มองมาเลยแม้แต่น้อย

“พี่อวิ๋นซี อิงอิงตุ๋นน้ำแกงไก่มาให้ท่าน ยามนี้เพิ่งเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศจึงยังหนาวเย็น น้ำแกงโถนี้ข้าใส่สมุนไพรช่วยให้เลือดลมของท่านไหลเวียน...”

ปึก...

โถน้ำแกงถูกปัดลงจากโต๊ะอย่างไม่ไว้หน้า เจ้าของมือทำด้วยเหตุผลที่ว่าในเมื่อหานลั่วอิงไม่ไว้หน้าเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจหน้านาง โถน้ำแกงกลิ้งลงพื้นไปหลายตลบแล้วหยุดนิ่ง แต่มันไม่แตกเพราะถูกรองด้วยถุงผ้าฝ้ายอย่างหนา ทว่าน้ำแกงกลับหกออกมาจนหมด

คราวนี้เป็นฝ่ายคนใต้ปกครองของถานอวิ๋นซีทำตัวไม่ถูก ทหารหาญชายฉกรรจ์ทำทีมีเรื่องอื่นให้ต้องสนใจ บ้างก็หันไปกระซิบ บ้างก็รินสุราให้ตนเอง ไม่มีใครกล้ามองใบหน้าของท่านแม่ทัพตรง ๆ ได้แต่แอบเหลือบมองและไม่พูดอะไรออกมา เพราะเหตุการณ์เช่นนี้...ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

“เจ้าออกไป! ข้าไม่ได้เชิญเจ้ามาร่วมวงด้วย หน้าหนาเกินไปแล้ว” แรกเริ่มเขายังเก็บงำท่าทีได้ แต่ผ่านมาหลายปีหานลั่วอิงก็ไม่มีแม้แต่ความละอายพกติดตัวเอาไว้ ถานอวิ๋นซีจึงไม่คิดจะทน

หากไม่ใช่ว่าบิดาของหานลั่วอิงเป็นมหาเสนาบดี ถานอวิ๋นซีคงลงดาบที่คอขาว ๆ ของนางตัดความรำคาญแล้ว!

หานลั่วอิงยืนมองโถน้ำแกงที่ถูกปัดตกลงจนหล่นบนพื้นอย่างไม่ไยดีด้วยแววตาสั่นไหว นางกลั้นใจถามไปว่า “หรือว่าพี่อวิ๋นซีไม่ชอบน้ำแกงไก่ เช่นนั้นน้ำแกงปลาดีหรือไม่”

ถานอวิ๋นซีพยายามสะกดความหงุดหงิดและความโมโหที่กำลังผุดขึ้นมาไม่หยุด หลายปีมานี้เขาถูกหานลั่วอิงตามติดมาโดยตลอด เขาพบหน้านางมากกว่าหานหนิงอันซึ่งเป็นคู่หมั้นเสียอีก หานลั่วอิงได้กระทำสิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุด นั่นคือการตามพัวพันบุรุษโดยไม่มียางอายเลยสักนิด!

เดิมทีถานอวิ๋นซีคิดว่าเมื่อมีการหมั้นหมายเกิดขึ้น หานลั่วอิงจะยอมตัดใจจากเขา แต่กลายเป็นว่ายังดึงดันไม่ยอมหยุดเสียอย่างนั้น ส่งผลให้เมื่อเขาได้เห็นหน้านางครั้งใด ความโกรธเกรี้ยวก็จะเกิดขึ้นทุกทีอยู่ร่ำไป

“ข้าจะไม่กินของที่เจ้าทำทุกอย่าง ต่อไปหนิงอันจะดูแลเรื่องอาหารของข้าเอง ต่อไปเจ้าไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าเลยจะดีกว่า เห็นหน้าเจ้าแล้ว...ข้าพาลกินอะไรไม่ลง”

ชื่อของน้องสาวเหมือนหนามตำใจใหเจ็บของหานลั่วอิงมาโดยตลอด นางพยายามอดทนเอาไว้ สองมือที่รวบเข้าหากันเกร็งแน่น

“ต่อไปลั่วอิงจะพยายามเป็นสตรีที่ดียิ่งกว่านี้เจ้าค่ะ ลั่วอิงมาที่นี่ก็เพราะพี่อวิ๋นซีเอาแต่หลบหน้า ลั่วอิงคิดถึงพี่อวิ๋นซีมากจริงๆ นะเจ้าคะ”

ถานอวิ๋นซีลุกขึ้นยืนโดยไม่ยอมหน้าหานลั่วอิงสักนิด เขาถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

“คนอย่างเจ้าต่อให้พยายามอีกกี่สิบชาติ...ข้าก็ไม่มีวันมอบหัวใจให้เด็ดขาด จำใส่สมองแสนกลวงของเจ้าไว้ด้วย ช่างหน้าหนาหน้าทน ไม่มีใครเกินจริง ๆ”

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทันที ทหารใต้ปกครองที่เหลือก็รีบลุกตามไป ขณะที่ถานอวิ๋นซีเดินลงบันไดหูก็ได้ยินเสียงจานชามหล่นลงพื้น เหมือนกับว่าพวกมันถูกกวาดลงจากโต๊ะภายในคราวเดียว

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!

ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา แล้วเร่งฝีเท้าลงไปที่ชั้นล่างทันที

ภายในห้องรับรอง เป็นสาวใช้ที่มีความห่วงใย ไฉ่หงรีบพลิกดูมือเจ้านาย เมื่อไม่เห็นร่องรอยอะไรก็โล่งใจ หันมองสีหน้าของหานลั่วอิงที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยแรงโทสะ จึงกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้

“คุณหนูเจ้าคะ ได้โปรดระงับอารมณ์ด้วย”

“ไฉ่หง จำคำข้าไว้ ไม่ว่าอย่างไร...ข้าจะไม่ยกพี่อวินซีให้นางมารร้ายอย่างหนิงอันเป็นอันขาด!”