ทะลุมิติมารักษาเพื่อหย่าขาด

ตอนนี้หานลั่วอิงที่แต่งกายอย่างงดงาม สมกับเป็นบุตรีตระกูลสูง กำลังถือโถน้ำแกงใบหนึ่งซึ่งด้านนอกห่อด้วยถุงผ้าฝ้าย เพื่อรักษาความร้อนของน้ำแกงเอาไว้ น้ำแกงไก่โถนี้นางขอให้แม่ครัวของจวนสอนวิธีการปรุงให้ แม้จะถูกมีดบาด มือโดนน้ำร้อนลวก จนไฉ่หงบ่าวรับใช้คนสนิทเห็นแล้วปวดใจกระนั้นถึงจะยากลำบากสักเท่าใด แต่ผลของความพยายามนั้นก็ออกมาคุ้มค่า ตอนนี้แม้ยังไม่ได้เปิดฝาออก ยังได้กลิ่นน้ำแกงหอมกรุ่นลอยออกมา หลงจู๊ที่รับเงินห้าสิบตำลึงจากไฉ่หงมาแล้ว ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสีย เมื่อหญิงสาวทั้งสองเดินขึ้นมาห้องพิเศษลำดับที่สองสองนายบ่าวสบตากัน เป็นไฉ่หงที่ผลักประตูให้นายสาวเดินเข้าไป เสียงพูดคุยที่ได้ยินก่อนหน้าเงียบกริบลงทันที โดยเฉพาะเป้าหมายของวันนี้อย่างถานอวิ๋นซีที่คิ้วขมวดมุ่น แววตากรุ่นโกรธ ใบหน้าหล่อเหลากระด้างเย็นชาขึ้นมาทันตา แทบจะเผยคำว่าชิงชังรังเกียจออกมาโดยไม่คิดจะปิดบังแต่นั่นเป็นใบหน้าที่หานลั่วอิงเห็นทุกครายามที่ได้พบหน้ากันอยู่แล้ว นางจึงไม่ใส่ใจ เดินอ้อมไปยังข้างกายของบุรุษหนุ่มผู้มีเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบดุจหยกสลัก แล้ววางโถน้ำแกงลงตรงหน้าเขา พูดโดยไม่สนใจตาหลายคู่ของผู้นั่งร่วมโต๊

หัวใจของหานลั่วอิงเหมือนกับถูกมือยักษ์บีบรัดจนแน่น ลมหายใจนางเริ่มติดขัดด้วยความโกรธ เรื่องของถานอวิ๋นซีนั้นสร้างความบาดหมางให้สองพี่น้องมาเนิ่นนาน จากที่ไม่ถูกกันอยู่แล้ว ตอนนี้พวกนางก็แทบจะฆ่ากันด้วยคำพูดทุกครั้งเมื่อได้พบหน้ากันทุกครั้งไป“เป็นเพราะเจ้าและมารดาใช้เล่ห์เหลี่ยมไปหลอกมารดาของพี่อวิ๋นซีต่างหาก ท่านป้าที่จากไปแล้วถึงยอมให้พี่อวินซีหมั้นกับเจ้า!”“อุ้ย! พี่ใหญ่จำไม่ได้หรือเจ้าคะ ว่ามารดาข้าและท่านป้าเป็นสหายสนิทกัน เรื่องการผูกสัมพันธ์รุ่นลูก ย่อมเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง”หานหนิงอันก้าวมายืนประจันหน้าพี่สาว ซึ่งกำลังออกอาการโมโหสุดขีด และนี่คือข้อเสียของหานลั่วอิงคือการไม่ยอมเก็บอารมณ์ใดๆ ไว้ในใจ ทุกอย่างล้วนแสดงออกผ่านสีหน้าและแววตาจนหมดสิ้น “โชคร้ายหน่อยนะเจ้าคะ เพราะพี่ใหญ่ไม่มีมารดามาตั้งแต่เด็ก จึงไม่มีใครคอยอบรมกิริยาให้สมกับเป็นบุตรสาวขุนนาง ตอนนี้ไม่รู้ว่าฮูหยินใหญ่จะเสียใจมากเพียงใดที่เห็นบุตรสาวเป็นเช่นนี้ แต่เอาเถิด...เสียใจอย่างไรก็คงไม่เกิดประโยชน์อันใด เพราะยามนี้คนกลายเป็นดินไปเสียแล้ว”เป็นเช่นนี้เป็นเช่นไรหานลั่วอิงหาได้สนใจไม่ หากว่าหานหนิงอันล่วงเกินเพียงน

วันมงคลของถานอวิ๋นซีและหานลั่วอิงถูกจัดขึ้นอย่างรวดเร็วในเดือนต่อมา มหาเสนาบดีหานจงจัดงานแต่งงานให้บุตรสาวอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติกลบคำครหาคำกล่าวที่ว่ามีเงินก็จ้างผีโม่แป้งได้แสดงออกมาก็คราวนี้ แม้เวลาจะกะทันหันตั้งตัวไม่ทัน แต่ด้วยเม็ดเงินมากมายที่ทุ่มลงไป ที่ว่าช้าก็กลายเป็นเร็วเสียแล้วภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้ม และปากที่กล่าวคำอวยพร ไหนเลยแขกทุกคนที่มาร่วมงานจะไม่รู้ถึงที่มาของมงคลครั้งนี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรมหาเสนาบดีหานจงเป็นขุนนางที่ฮ่องเต้ทรงให้ความสำคัญมากกว่าผู้ใด สถานะในราชสำนักของเขาซ่อนความยิ่งใหญ่เอาไว้ไม่มิด เส้นสายมักมาพร้อมอำนาจ แขกทุกคนจึงมาร่วมงานมงคลพร้อมด้วยของขวัญล้ำค่า ปัดเรื่องไม่ควรกล่าวถึงทิ้งให้ข่าวฉาวลอยอยู่ในอากาศเพียงชั่วคราวก่อนจะหายไป...ขบวนสินเดิมเรียงรายต่อท้ายกัน เตรียมขนย้ายไปบ้านเจ้าบ่าวของหานลั่วอิงนับได้ยี่สิบห้าคันรถม้า ความสนใจของผู้คนในงานเลี้ยงจึงถูกเบี่ยงเบนไป เกิดเป็นหัวข้อสนทนาใหม่ผู้คนต่างพูดถึงวาสนาของคุณหนูใหญ่ตระกูลหานผู้นี้อย่างอดไม่ได้ หานลั่วอิงทั้งเกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์และร่ำรวย ตอนนี้ก็ยังได้แต่งงานกับบุรุษที่โดดเด่นที่สุดขอ

ตกดึกค่ำคืนนั้น หานลั่วอิงนั่งเงียบอยู่ภายในห้องที่จัดเตรียมไว้สำหรับการรักษาตัวของถานอวิ๋นซี โดยมีไฉ่หงยืนอยู่ด้านข้างไม่ห่าง ดวงตาของหานลั่วอิงเหม่อลอย และยังมีหยาดน้ำตาหลั่งไหลลงมา นางหวนคิดไปถึงเหตุการณ์ในอดีตเมื่อครั้งนั้นตอนที่ถานอวิ๋นซีได้รับตำแหน่งแม่ทัพทิศอุดร เขาอายุได้สิบเจ็ดปี ฮ่องเต้พระราชทานบรรดาศักดิ์นี้ให้เขา เพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลหานและปลอมประโลมดวงวิญญาณของบิดาถานอวิ๋นซีที่เสียชีวิตในสนามรบ ผ่านมาไม่กี่เดือนหลังจากบิดาของเขาจากไป ชนเผ่าเร่ร่อนก็รุกคืบเข้ามาที่เขตชายแดนตะวันตกอีกครั้ง ถานอวิ๋นซีจึงนำกำลังพลออกไปต่อต้านข้าศึก และสุดท้ายเขาก็ได้ชัยชนะกลับมา แต่ระหว่างทางที่กลับสู่เมืองหลวง ก็ถูกสายลับของศัตรูที่แฝงกายอยู่ในแคว้นลอบโจมตี ม้าตัวที่เขาควบขี่อยู่ถูกอาวุธลับ มันวิ่งเตลิดหนีเข้าไปในป่าตามสัญชาติญาณ ส่วนถานอวิ๋นซีก็ถูกธนูปักที่ท้อง หานลั่วอิงนั้นเช้ามาลืมตาตื่นขึ้น นางไม่เคยคิดถึงคนอื่นนอกจากเขา อาศัยที่นางอยู่ใกล้ชิดท่านพ่อมาโดยตลอด จึงได้รับรู้เรื่องนี้ก่อนทุกคนที่อยู่ในเมืองหลวง แม้จะมีอายุเพียงแค่สิบสองปี แต่หานลั่วอิงก็ลอบออกจากจวนไปจนได้ ความรั

​หมอหลวงชุยจะเข้ามาที่จวนตระกูลถานในเช้าของทุกวัน เพื่อเปลี่ยนตัวยาสมุนไพรและตรวจดูบาดแผล เมื่อผ่านไปได้ราวสิบวัน สติของถานอวิ๋นซีก็กลับคืนมาอย่างเต็มที่ แม้จะมีอาการร้าวระบมจากบาดแผลก็ตาม ​แต่ความเจ็บปวดนั้นบางเบาเหลือเกิน เมื่อเทียบกับเรื่องที่ว่าร่างกายท่อนล่างของถานอวิ๋นซีนั้น...​ไม่อาจมีความรู้สึกได้อีกต่อไปแล้ว!​หลังจากที่เก็บความสงสัยเอาไว้ วันหนึ่งถานอวิ๋นซีก็ถามว่า​“ท่านหมอหลวงชุย...เหตุใดปลายเท้า