บทที่ ๑/๑ หานลั่วอิง

ผืนปฐพีกว้างใหญ่ สายนทีหลั่งไหลไม่เคยหยุดนิ่ง ตะวันขึ้นตรงดิ่งทำหน้าที่อยู่ไม่รู้วาย จันทร์สกาวส่องแสงล้อดาวกลางเมืองไม่ซ่อนเร้นจางหาย

เมืองหลวงอันกว้างใหญ่และหรูหรามั่งคั่งของแคว้นจิ่นซู บนถนนทุกสายยามนี้คลาคล่ำเต็มไปด้วยฝูงชน ถนนเส้นใหญ่ใจกลางเมืองหลวงนั้นเป็นแหล่งรวมของร้านค้ามากมาย

ดังเช่นร้านเครื่องทองหย่งชิน ที่สตรีในสกุลชนชั้นสูงจะต้องมาสั่งทำเครื่องประดับกันไม่เว้นแต่ละวัน แม้ราคาจะสูง แต่สตรีทั้งหลายกลับกัดฟันทำใจกล้าควักเงินก้อนโตจ่ายโดยไม่เสียดาย เพราะต้องการเครื่องประดับคุณภาพชั้นหนึ่ง ที่ลวดลายต้องออกแบบไม่ซ้ำใคร

ขอเพียงตนโดดเด่นกว่าใคร มากเท่าใดก็ยอมจ่ายจริงแท้

ถัดไปไม่ไกลเป็นร้านเสื้อสกุลเหลา ซึ่งมีแพรพรรณคุณภาพดีจากทั่วแคว้นมารวมกันอยู่ที่นี่ ร้านเสื้อสกุลเหลาไม่ใช่ร้านที่ชาวบ้านทั่วไปจะกล้าก้าวขาเข้าไป เพราะแม้ผ้าคุณภาพด้อยที่สุดเพียงหนึ่งฉื่อ [1] ก็มีราคามากถึง 2 ตำลึงเสียแล้ว

ด้วยเงินจำนวนนี้สำหรับชาวบ้านทั่วไป ก็สามารถใช้กินอยู่ได้นานถึงสองเดือน เพราะฉะนั้นผู้ที่จะเข้าไปร้านเสื้อสกุลเหลาได้ ก็จะเป็นผู้มีฐานะขั้นต้นอย่างน้อยคือเศรษฐีไปถึงบรรดาขุนนางชั้นสูง

ตอนนี้แคว้นจิ่นซูสงบรุ่งเรืองมาหลายสิบปี ไร้วี่แววจะเกิดสงคราม ในตอนที่ปฐมฮ่องเต้พระองค์แรกขึ้นครองราชย์ ผู้คนทุกหมู่เหล่าจึงมีคำกล่าวติดปากกันว่า ‘ผืนปฐพีกว้างใหญ่ สายนทีหลั่งไหลไม่เคยหยุดนิ่ง ตะวันขึ้นตรงดิ่งทำหน้าที่อยู่ไม่รู้วาย จันทร์สกาวส่องแสงล้อดาวกลางเมืองไม่ซ่อนเร้นจางหาย’

ซึ่งหมายถึงองค์ปฐมฮ่องเต้ที่ทรงปกครองบ้านเมืองแคว้นจิ่นซูให้ประชาชนอยู่อย่างผาสุก ความเจริญรุ่งเรืองของแคว้นนั้นราวกับดวงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่กลางท้องฟ้า ทั้งการค้าก็เฟื่องฟู เหล่านักปราชญ์หลั่งไหลเข้าสู่เมืองหลวง สร้างความเจริญให้แคว้นจิ่นซูไม่หยุดนิ่งดั่งสายน้ำที่กำลังไหลไป ทุกฝ่ายร่วมมือร่วมใจทำหน้าที่แข็งขันประหนึ่งดวงตะวัน

‘หอชมจันทร์’นั้นเป็นร้านอาหารเลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง เหล่าผู้มีฐานะต่างแวะเวียนเข้าออกกันไม่ขาดสาย เพื่อลิ้มลองอาหารเลิศรสจากพ่อครัวฝีมือดี ที่ร่ำลือกันว่าเมื่อเทียบชั้นกับพ่อครัวในวังหลวงแล้ว รสชาติไม่ได้ด้อยกว่าเลยสักนิด

แน่นอนว่าเมื่อวัตถุดิบชั้นเลิศมารวมกันอยู่ที่นี่ ราคาอาหารแต่ละจานจึงไม่ธรรมดา แต่เก้าอี้ของหอชมจันทร์ก็ไม่เคยว่างได้นาน เพราะมีลูกค้าเข้าร้านอยู่เสมอ จนหลงจู๊เจ้าของกิจการยิ้มไม่หุบ

บนชั้นสามของหอชมจันทร์ถูกจัดเป็นชั้นพิเศษ มีห้องรับรองลูกค้าแค่เพียงห้าห้องเท่านั้น เป็นที่นิยมสำหรับขุนนางหรือพ่อค้าระดับเศรษฐีที่ต้องการมาสังสรรค์กันที่นี่ เพราะแต่ละห้องนั้นถูกออกแบบให้สามารถเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี ราคาค่าเปิดห้องจึงเป็นเงินมากถึง 30 ตำลึง

แต่ไม่ว่าค่าใช้จ่ายในหอชมจันทร์จะแพงสักเท่าใด ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับบุตรีคนโตของ ‘มหาเสนาบดีหานจง’ อย่าง ‘หานลั่วอิง’ เลยแม้แต่น้อยเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีผู้นี้มีรูปโฉมงดงามโดดเด่นจนผู้คนที่มองเห็นนางครั้งแรก ต้องมองซ้ำอีกครั้ง ผิวขาวราวหิมะดูเนียนนุ่มไปทั่วร่าง เส้นผมยาวดำสลวย ริมฝีปากแดงเหมือนผลอิงเถา [2] ใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา นัยน์ตาวาวใสคู่นั้นมักจะปรากฏแววถือตัวอยู่จาง ๆ ยามเมื่อนางไม่แสดงความรู้สึกใดออกมา

แต่...นั่นคือความรู้สึกของคนที่พบนางในครั้งแรกเท่านั้น!

เพราะหากถามคนในเมืองหลวงแล้ว ผู้คนเกือบทั้งหมดล้วนส่ายหน้าในพฤติกรรมที่ไม่สมกับเป็นกุลสตรีของหานลั่วอิง เพราะนางสามารถควบอาชาได้องอาจเยี่ยงบุรุษ ยิงธนูได้แม่นยำ ส่วนนิสัยนั้นไม่มีความอ่อนหวานเลยสักนิด จึงมียอดบัณฑิตคนหนึ่งล้อเลียนว่า หากหานลั่วอิงได้เกิดเป็นบุรุษ มหาเสนาบดีหานจงคงจะผลักดันให้เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเป็นแน่

แต่ถึงแม้จะมีผู้คนดูแคลน และวิพากษ์วิจารณ์บุตรีของมหาเสนาบดีหานจงลับหลังเรื่องการไม่ปฏิบัติตัวตามจารีตอันควรทำของสตรีอย่างไร หานลั่วอิงก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด นางเป็นสตรีที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก เหตุเพราะว่าหานลั่วอิงได้รับการตามใจจากบิดามาตั้งแต่แต่เด็ก

ไม่ว่าบุตรสาวอยากทำสิ่งใดก็ตาม บิดาก็ไม่เคยขัดใจแม้เพียงสักครั้ง หานลั่วอิงคือบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกที่หานจงรักมากที่สุด เมื่อบุตรสาวมีอายุได้สองปี มารดาก็ตายจากไป ทิ้งความเศร้าไว้ในใจของหานจงอย่างไม่เสื่อมคลาย แม้เขาจะมีภรรยารองหลังจากนั้น แต่ก็แต่งโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อหามารดาที่จะมาคอยช่วยดูแลหานลั่วอิงให้เท่านั้น ส่วนบุตรสาวคนเล็กที่เกิดจากภรรยารองนามว่า‘หานหนิงอัน’ วัยสิบห้าปี กลับไม่ค่อยได้รับความสนใจจากบิดาเท่ากับพี่สาวคนโต

แม้หานลั่วอิงจะมีชื่อเสียงด้านความไม่เป็นกุลสตรีก็ตาม แต่อย่างไรนางก็เป็นสตรีนางหนึ่ง ทั้งยังมีบุรุษในดวงใจแล้วด้วย!

คนผู้นั้นคือ ‘ถานอวิ๋นซี’แม่ทัพทิศอุดรวัยยี่สิบสามปี ทว่าอนิจจาฟ้าดินไม่เห็นใจ ความรักนี้กลายเป็นรักเพียงข้างเดียว เพราะถานอวินซีได้หมั้นหมายกับหานหนิงอันไปเมื่อสามปีก่อนแล้ว

แต่คนอย่างหานลั่วอิงกลับไม่ยอมแพ้ ในเมื่อนางรักมั่นปักใจกับเขามาตั้งแต่เยาว์วัย เรื่องอะไรจะให้นางยอมยกเขาให้กับหญิงอื่น แม้ว่าจะต้องแย่งชิงถานอวิ๋นซีมาจากน้องสาวของตนก็ตาม หานลั่วอิงก็จะทำ!

---

[1] * ฉื่อ คือหน่วยวัดของจีนแบบโบราณ มีความยาวประมาณ 33.3 เซนติเมตร หรือประมาณ 1 ฟุต

[2] * อิงเถา คือ เชอร์รี่