พ่ายรักฮูหยินเชลย

ท่ามกลางสายลมปลายเหมันตฤดูที่กำลังพัดใบไม้ให้ร่วงหล่นไปตามทาง ขบวนทหารจำนวนมากกว่าสิบนายกำลังควบม้าไปยังจวนของนายอำเภอแห่งเมืองตงเสวียด้วยอาวุธที่ครบมือและใบหน้าของทหารทุกคนที่จริงจัง

ชุดเกราะแม่ทัพประดับด้วยแผ่นเหล็กที่เย็บติดกับชุดเกราะและมีฝักดาบที่ประดับด้วยอัญมณีสีแดงเหน็บอยู่ข้างกาย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราอย่างคนที่อยู่ในสนามรบมานาน ทำให้ชายที่นำขบวนทหารนั้นดูเด่นและน่าเกรงขามกว่าผู้ใด

เขาคือ ‘โจวจื่อรั่ว’ แม่ทัพใหญ่วัยยี่สิบหกที่มุ่งสนใจแต่การออกศึกและผดุงความยุติธรรม เป็นแม่ทัพที่ข้าศึกเกรงกลัวและเป็นพระสหายสนิทของไท่จื่อองค์ปัจจุบันที่มีอำนาจทหารในมือ

สายตาคมกริบมองไปยังจวนของซุนต้านแววตาดูกระหายที่จะจับกุมคนที่อยู่ด้านใน จนผู้ติดตามคนสนิททั้งสองมองหน้ากันด้วยความกังวลกับภารกิจในครั้งนี้ที่นายของตนบุ่มบ่ามรวบรวมกำลังทหารมาอย่างร้อนใจโดยไม่ได้บอกแผนการแก่พวกตน

“ซุนฮูหยินเป็นหลานของท่านอ๋องเสิ่น หากเราบุ่มบ่ามเข้าไปก่อนที่หมายจับจะมาถึงข้าว่าเรื่องนี้อาจจะไม่เป็นการดีนัก” ต้าเซ่อทหารมือขวาที่เงียบมานานตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลเมื่อใกล้ถึงที่หมาย

“ข้าก็คิดว่าเรารอจนถึงพรุ่งนี้น่าจะเป็นการดีกว่า ท่านแม่ทัพโปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วน” ซูเยี่ยคนสนิทอีกคนที่เปรียบเสมือนมือซ้ายก็เห็นด้วยกับต้าเซ่อ

“ข้าเป็นคนโง่ขนาดนั้นเลยหรือจึงต้องให้พวกเจ้าชี้แนะ” แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงเรียบ เขาจะกล้าทำหรือหากว่าองค์ไท่จื่อมิได้เห็นด้วยและสั่งให้เขารีบลงมือด้วยวิธีของตนเอง

ในขณะเดียวกันภายในจวนของนายอำเภอซุนต้าน ตอนนี้เขากำลังนั่งฟังบุตรีคนเล็กบรรเลงกู่เจิงอยู่อย่างสบายอารมณ์

‘ซุนลี่หรู’ ในวัยสิบแปดแต่งกายด้วยผ้าชั้นดี ใบหน้าสวยงดงามราวกับเทพธิดาถูกแต่งแต้มให้งดงามและมีปิ่นประดับผมที่ทำมาจากหยกชิ้นงามที่มารดาให้ไว้ต่างหน้าก่อนจากไป

“ไพเราะมากโยวโยวเข้ามารับรางวัลจากข้าสิ” นายอำเภอวัยสี่สิบกล่าวกับบุตรีด้วยความเอ็นดู

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” น้ำเสียงที่อ่อนหวานกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พยุงร่างอรชรงดงามของตนลุกขึ้นเดินไปรับรางวัลจากบิดาด้วยกิริยาอันเรียบร้อยจนซุนต้านมิอาจหุบยิ้มได้เมื่อเห็นนางเติบโตมาเป็นอย่างดี

“เจ้าช่างเหมือนแม่นัก หากแม่เจ้ายังอยู่นางคงภูมิใจในตัวเจ้ามาก” นายอำเภอแห่งตงเสวียกล่าวชมบุตรีแล้วลูบเคราหัวเราะอย่างพอใจ

เขาตบแต่งมารดาของนางเข้ามาเป็นอนุทั้งๆ ที่รักกันมาก่อนหน้านี้ ทำให้นางกลายเป็นบุตรีที่ไม่ค่อยมีใครกล่าวถึงนัก แต่ภายในจวนต่างรู้ดีว่าซุนลี่หรูเป็นที่รักใคร่ของบิดามากเพียงไร

ซุนฮูหยินยืนมองอยู่ไกลๆ ด้วยแววตาที่เย็นชา เมื่อสิบแปดปีก่อนนางให้คนจัดการเสี้ยนหนามหัวใจไปให้พ้นทางมารดาของซุนลี่หรูเสียชีวิตแต่ว่าทารกน้อยอย่างนางกลับรอดมาได้ราวกับปาฏิหาริย์และมากอบโกยเอาความรักทั้งหมดจากซุนต้านไปจากตนและลูกๆ ทั้งสอง

“ฮูหยินขอรับ แม่ทัพโจวมาที่หน้าจวน ตอนนี้กำลังจะเข้ามาแล้ว” พ่อบ้านวัยกลางคนรีบรายงานด้วยความร้อนใจ

“แม่ทัพโจว โจวจื่อรั่วงั้นหรือ” นางพูดทวนชื่อนั้นด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก พอจะรู้ถึงจุดประสงค์ของการมาเยือนในครั้งนี้

“เชิญเขาไปที่ห้องโถงข้าจะไปบอกเรื่องนี้แก่ท่านพี่เอง” ซุนเพ่ยหลินบอกด้วย

สตรีวัยสามสิบเจ็ดเดินตรงไปยังศาลาริมสระน้ำที่สามีของตนอยู่กับบุตรีที่เกิดจากอนุด้วยสีหน้าที่ร้อนใจ

“ท่านพี่” นางเรียกสามีด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก

“คารวะท่านแม่ใหญ่” ซุนลี่หรูย่อกายคารวะอีกฝ่ายด้วยกิริยาที่เรียบร้อยแล้วก้มหน้าลงด้วยความเจียมตัวเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ค่อยชอบตนนัก

“มีอะไรหรือฮูหยินเหตุใดน้ำเสียงดูเป็นกังวลเช่นนั้น” ซุนต้านหันไปถามภรรยาที่ตนตบแต่งเป็นภรรยาเอกด้วยเหตุจำเป็น

“แม่ทัพโจวมาที่จวนของเรา ตอนนี้กำลังจะเข้ามาแล้ว จะทำอย่างไรดี” น้ำเสียงที่ร้อนใจทำให้หญิงสาวลอบมองบิดาและซุนฮูหยินด้วยความงุนงงไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

“เจ้าพาโยวโยวกลับเข้าไปในห้อง แล้วไม่ต้องออกมา” ซุนต้านหันไปบอกสาวใช้คนสนิทของบุตรีคนเล็ก

ซุนลี่หรูย่อกายส่งบิดาและซุนเพ่ยหลินแล้วมองตามท่านไปด้วยแววตาที่เป็นกังวล “แม่ทัพโจวจื่อรั่วเป็นคนอย่างไรกันนะ แล้วเหตุใดท่านพ่อจึงมีความเป็นกังวลขนาดนั้น”

ภายในห้องโถงใหญ่ โจวจื่อรั่วยืนอยู่กลางห้องอย่างเป็นสง่า แล้วแสดงการคารวะตามมารยาทอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“ท่านแม่ทัพให้เกียรติมาที่จวนของข้า ไม่ทราบว่ามีอันใดให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่”

“ข้าเพียงผ่านมาแล้วจะขอพักที่นี่สักคืน ไม่ทราบว่าใต้เท้าซุนจะสะดวกหรือไม่” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แววตาไร้ความรู้สึกจนซุนต้านรู้สึกว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงต้องไม่ใช่เรื่องนี้แน่ไม่เช่นนั้นหน้าจวนคงไม่มีทหารรออยู่เป็นสิบนายแน่

“ข้าเกรงว่าจะ...”

“ขอบคุณใต้เท้าซุนและซุนฮูหยิน” โจวจื่อรั่วรีบยกมือขึ้นคำนับแสดงความขอบคุณตัดบทก่อนที่ถูกปฏิเสธ

สองสามีภรรยามองหน้ากัน จากนั้นซุนฮูหยินก็ยิ้มด้วยท่าทีที่อ่อนโยนแล้วหันไปสั่งให้พ่อบ้านไปจัดการเรื่องที่พักให้กับแม่ทัพที่น่ายำเกรงตรงหน้า

“ถ้าเช่นนั้นเชิญท่านแม่ทัพไปพักผ่อนดื่มน้ำชาที่ศาลาด้านนอก หากเตรียมห้องเสร็จแล้วจะให้พ่อบ้านไปเชิญท่านเข้าไปพักผ่อนเช่นนี้ดีหรือไม่”

“ขอบคุณซุนฮูหยิน” เขากล่าวเสียงเรียบ

“ถ้าเช่นนั้นเชิญทางนี้เถิด” ซุนต้านเมื่อเห็นว่าไม่สามารถไล่ให้แม่ทัพหนุ่มกลับออกไปได้ จึงจำใจต้องต้อนรับแล้วพาไปที่ศาลาริมสระน้ำที่ตั้งอยู่ในสวนหย่อมข้างเรือนใหญ่

“พวกเจ้ารอที่นี่” โจวจื่อรั่วสั่งให้ผู้ติดตามคนสนิทรออยู่บริเวณนั้นแล้วเดินไปกับนายอำเภอซุนตามลำพัง

ต้าเซ่อและซูเยี่ยมองหน้ากันอย่างเป็นกังวล โดยปกติแล้วโจวจื่อรั่วเป็นคนที่รอบคอบและวางแผนการล่วงหน้าก่อนเสมอ แต่คราวนี้เขาบุ่มบ่ามมาที่จวนนายอำเภอตั้งแต่หมายจับยังมาไม่ถึงแสดงว่าต้องมีเรื่องด่วนอะไรเป็นแน่

“ท่านแม่ทัพกับใต้เท้าซุนคุยอะไรกัน”

“ข้าก็ยืนอยู่ข้างเจ้าแล้วจะรู้หรือไม่” ทั้งสองถกเถียงกันแล้วมองดูนายของตนอย่างเป็นกังวล โดยเฉพาะมือขวาอย่างต้าเซ่อที่ดูเหมือนจะกังวลมาก

ยิ่งเห็นว่าสีหน้าของโจวจื่อรั่วดูเคร่งเครียดและซุนต้านเองก็เหมือนจะพยายามปกปิดอะไรก็ยิ่งเกรงว่าอีกฝ่ายจะร้อนใจแล้วเผลอใช้ความรุนแรงในการคาดคั้นก่อนถึงเวลาที่สมควร

“ดูสีหน้าท่านมแม่ทัพสิ เหมือนว่ากำลังขุ่นเคืองใจอยู่ เราเข้าไปห้ามตอนนี้เลยดีหรือไม่”

“ยังก่อนต้าเซ่อ เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกอย่างไรท่านแม่ทัพก็ไม่ทำให้เสียงานแน่” ซูเยี่ยดึงแขนอีกฝ่ายเอาไว้ ได้แต่มองอยู่ห่างๆ และพร้อมเข้าไปทุกเมื่อหากเขาเรียกหา

**********************