บทที่ ๒/๒ สตรีต่ำช้า

หัวใจของหานลั่วอิงเหมือนกับถูกมือยักษ์บีบรัดจนแน่น ลมหายใจนางเริ่มติดขัดด้วยความโกรธ เรื่องของถานอวิ๋นซีนั้นสร้างความบาดหมางให้สองพี่น้องมาเนิ่นนาน จากที่ไม่ถูกกันอยู่แล้ว ตอนนี้พวกนางก็แทบจะฆ่ากันด้วยคำพูดทุกครั้งเมื่อได้พบหน้ากันทุกครั้งไป

“เป็นเพราะเจ้าและมารดาใช้เล่ห์เหลี่ยมไปหลอกมารดาของพี่อวิ๋นซีต่างหาก ท่านป้าที่จากไปแล้วถึงยอมให้พี่อวินซีหมั้นกับเจ้า!”

“อุ้ย! พี่ใหญ่จำไม่ได้หรือเจ้าคะ ว่ามารดาข้าและท่านป้าเป็นสหายสนิทกัน เรื่องการผูกสัมพันธ์รุ่นลูก ย่อมเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง”

หานหนิงอันก้าวมายืนประจันหน้าพี่สาว ซึ่งกำลังออกอาการโมโหสุดขีด และนี่คือข้อเสียของหานลั่วอิงคือการไม่ยอมเก็บอารมณ์ใดๆ ไว้ในใจ ทุกอย่างล้วนแสดงออกผ่านสีหน้าและแววตาจนหมดสิ้น “โชคร้ายหน่อยนะเจ้าคะ เพราะพี่ใหญ่ไม่มีมารดามาตั้งแต่เด็ก จึงไม่มีใครคอยอบรมกิริยาให้สมกับเป็นบุตรสาวขุนนาง ตอนนี้ไม่รู้ว่าฮูหยินใหญ่จะเสียใจมากเพียงใดที่เห็นบุตรสาวเป็นเช่นนี้ แต่เอาเถิด...เสียใจอย่างไรก็คงไม่เกิดประโยชน์อันใด เพราะยามนี้คนกลายเป็นดินไปเสียแล้ว”

เป็นเช่นนี้เป็นเช่นไรหานลั่วอิงหาได้สนใจไม่ หากว่าหานหนิงอันล่วงเกินเพียงนาง มากหน่อยก็โต้ตอบกันพอให้เจ็บคัน แต่นี่หานหนิงอันกล้าลามปามไปถึงมารดาของนาง ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป หานลั่วอิงยกฝ่ามือขึ้นทันที หานหนิงอันก็ใจกล้ายื่นหน้ามาเช่นกัน

“พี่ใหญ่ตบข้าสิ! ตบเลย ข้าจะได้เอารอยแผลไปบอกพี่อวิ๋นซี!”

หานลั่วอิงกัดฟัน นางพยายามสะกดอารมณ์โกรธเอาไว้ อย่างไรนางก็รู้ว่าการลงมือครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่กับพี่อวิ๋นซี แต่ยังรวมถึงผู้อื่นที่รู้เรื่องนี้อีก ไม่ว่าใครก็ตาม ย่อมมองนางร้ายมากกว่าดี ถ้านางลงมือไปตามคำยั่วยุของหานหนิงอัน สุดท้ายหานลั่วอิงก็ลดมือลง ไฉ่หงรีบเดินมาคล้องแขนเจ้านายของตนเอง แล้วพาเดินเข้างานเลี้ยงไปทันที

หานหนิงอันหันไปมองซินอี๋แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาด้วยความสะใจโดยไม่ได้คิดว่าการระงับอารมณ์ได้ของหานลั่วอิงไม่ดีต่อพวกนางสักเท่าไหร่

งานเลี้ยงของอำมาตย์หานจงผ่านไปด้วยดี วันนี้หานลั่วอิงสงบเสงี่ยมเจียมตัวเป็นพิเศษ ทำให้บิดาได้รับคำชมอย่างมากมายว่าบุตรสาวคนโตนั้นงามพร้อมทั้งหน้าตาและกิริยา แม้ทุกคนจะรู้ว่าประโยคหลังนั้นไม่เป็นความจริงเลยสักนิด แต่ก็กล่าวออกมาเพราะเห็นแก่หน้าเจ้าภาพหวังเอาใจเสียมากกว่า

สายตาของหานลั่วอิงเฝ้ามองถานอวิ๋นซี เขาเหลือบแลมาทางนางเพียงครั้งเดียวโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็ไม่หันกลับมามองอีกเลย แต่หานลั่วอิงไม่ได้นึกน้อยใจ เพราะนางมีงานสำคัญรออยู่เบื้องหน้า!

-----

ถานอวิ๋นซีเดินไปบนทางเดินของจวนตระกูลหาน แม้เขาจะรู้สึกมึนเมาอยู่บ้าง แต่สติยังอยู่ครบถ้วนทุกประการ บ่าวชายที่เดินถือโคมนำหน้าพาเขาเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง เสียงคนในงานเลี้ยงห่างออกไปจากประสาทการรับรู้เรื่อย ๆ

“ใต้เท้าหานให้ข้ามารอเพียงคนเดียวหรือ” ถานอวิ๋นซีถามถึงเหตุผลที่บ่าวชายผู้นี้ไปเชิญเขาแยกตัวออกมาจากงานเลี้ยง

“ขอรับท่านแม่ทัพ บ่าวเพียงแค่รับคำสั่งมา จึงไม่รู้ว่าเป็นธุระในข้อใดขอรับ”

“อืม ข้ารู้แล้ว นำทางไปเถิด”

ในที่สุดบ่าวรับใช้ก็พาแม่ทัพหนุ่มมาถึงสุดทางเดินซึ่งเป็นที่นัดหมาย ผลักประตูห้องเปิดอำนวยความสะดวกให้ แล้วค้อมกายลงอย่างนอบน้อม “เชิญท่านแม่ทัพเข้าไปรอข้างในก่อนขอรับ บ่าวจะไปยกน้ำชามาให้”

เมื่อถานอวิ๋นซีก้าวเข้าไป บ่าวชายก็ปิดประตูตามหลังในทันใด ภายในห้องนั้นมีตะเกียงให้แสงสว่างเพียงดวงเดียว เขาจึงเห็นสิ่งของภายในห้องไม่ชัดเจนนัก แต่กลิ่นหอมบางอย่างกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นานนักถานอวิ๋นซีก็รู้สึกว่าเลือดลมภายในกายเขาเริ่มพลุ่งพล่าน และมันรุนแรงมากขึ้นจนเขาทนไม่ไหว จึงนั่งลงที่เก้าอี้เพื่อระงับเอาไว้และหาสาเหตุว่าเกิดจากอะไร สองมือที่จับโต๊ะไว้สั่นเทาไม่หยุด

‘ยาปลุกกำหนัด!’

เมื่อรู้ตัวแล้วเขาจึงรีบโคจรลมปราณเพื่อสลายฤทธิ์ยา แต่กลายเป็นว่ายิ่งทำให้ความต้องการทางราคะเพิ่มมากขึ้นเสียอย่างนั้น แม้จะสมองจะเริ่มมึนงง แต่สติส่วนหนึ่งบอกว่ากลิ่นหอมในห้องนี้ต้องเป็นตัวช่วยกระตุ้นยาปลุกกำหนัดในตัวเขาให้ออกฤทธิ์

แล้วยามาจากที่ใดเล่า ในเมื่อเขาดื่มแค่...

สุรา!

ตอนนั้นเองร่างหนึ่ง ก็ก้าวจากเงามืดมายืนตรงหน้าเขา เป็นเรือนร่างและใบหน้าที่เห็นจนชินตามาหลายปี หานลั่วอิง!

“เจ้า...จะทำอะไร”

“ข้าใช้ธูปราคะกับท่าน”

หานลั่วอิงตอบตามตรง แววตาสงบนิ่งอย่างคนคิดมาดีแล้ว

“เลวทรามเหลือเกิน! สตรีอย่างเจ้าไม่สมควร...เกิดมาในตระกูลสูงจริง ๆ การกระทำต่ำช้าสวนทางกับชาติกำเนิดนัก”

ถานอวิ๋นซีพยายามไม่หันไปมองสตรีที่เขาเกลียดชัง แต่นิ้วมือเรียวของหานลั่วอิงกลับจับปลายคางคมสันให้หันมาอย่างช้า ๆ หากเป็นก่อนหน้านี้ หานลั่วอิงไม่มีทางเข้าใกล้ถานอวิ๋นซีได้เด็ดขาด แต่ตอนนี้นางใช้แค่เพียงฝ่ามือเดียว ร่างกายของเขาก็พลันอ่อนแรงแล้ว

“ข้าเลวแล้วอย่างไร ใช่...ข้าทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ท่านเป็นของใคร”

“หานลั่วอิง เจ้าคือสตรีที่น่ารังเกียจที่สุด ข้าขอยอมตายดีกว่าต้องสัมผัสเจ้า จำเอาไว้ว่าเจ้าจะไม่มีวันได้หัวใจของข้าไป!”

ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้หานลั่วอิงเจ็บปวดไม่น้อย แต่ในเมื่อนางไม่มีทางให้เดินกลับแล้ว อย่างไรก็ต้องเดินไปให้สุดทาง!

มือเรียวปลดชุดผ้าไหมออกอย่างช้า ๆ ขณะที่สายตาของถานอวิ๋นซีมองด้วยความตกตะลึง เมื่อเอี๊ยมชุดในปราการด่านสุดท้ายบนเรือนร่างหล่นลงบนพื้น ผิวขาวนวลผุดผ่องก็ปรากฏสู่สายตา

ร่างเปลือยเปล่าของหานลั่วอิงนั่งลงบนตักของถานอวิ๋นซี นางใช้แขนคล้องคอของเขาไว้ ริมฝีปากบางกระซิบข้างหู

“ข้ารักท่าน...พี่อวิ๋นซี”

สติสัมปชัญญะสุดท้ายของถานอวิ๋นซีขาดสะบั้นลง เมื่อได้กลิ่นหอมจากเรือนร่างของหญิงสาว ความเนียมนุ่มที่สัมผัสกับแผ่นอก ทำให้ใบหน้าของเขาโน้มต่ำมาที่ซอกคอหอมกรุ่น แล้วไล่จูบบนบ่าเนียนมาถึงทรวงอกอวบอิ่ม ถานอวิ๋นซีที่กำลังมัวเมาอยู่กับรสสัมผัสของกายสตรี ไม่ทันได้มองประตูที่กำลังเปิดออก! 

แม่ทัพหนุ่มตกหลุมพรางและอยู่ท่ามกลางหมอกควันแห่งราคะของบุตรสาวเสนาบดีเสียแล้ว

“ว้าย! พวกเจ้าทำอะไรกันนี่”