บทที่ ๓/๑ เรื่องที่ไม่อาจรับไหว

หานลั่วอิงทำทีผละออกจากอ้อมกอดของถานอวิ๋นซีด้วยท่าทางตื่นตกใจ นางรวบเสื้อผ้าตนเองขึ้นมากอดไว้ พยายามซุกกายเข้าไปในความมืดที่แสงตะเกียงส่องเข้าไปไม่ถึง แล้วเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา

ไฉ่หงปราดเข้ามาหาคุณหนูของตนทันที ทั้งนายและบ่าวตระเตรียมทุกอย่างมาล่วงหน้า ในใจยังนึกหวาดหวั่นจากการกระทำนี้ กระนั้นก็กล่าวได้ว่าพวกนางไม่มีพิรุธใด และแสดงได้สมบทบาทจนไร้คนสงสัย

“ท่านแม่ทัพถาน ท่าน...ท่านล่วงเกินคุณหนูใหญ่!”

เป็นไฉหงที่ร้องประนามเสียงดังอย่างจงใจ สาวใช้มีน้ำตาไม่ต่างจากผู้เป็นนายสักเท่าไหร่ แน่นอนว่าเสียงประนามของไฉหงช่วยส่งข่าวลือฉาวโฉ่ของบุตรีคนโตมหาเสนาบดีหานออกไปนอกห้องเสียแล้ว

ถานอวิ๋นซีแทบจะฟื้นคืนสติกลับมาได้จากอารมณ์มึนเมาในรสสวาททันที เขายกกาน้ำชาขึ้นมากรอกปากพลางใช้น้ำชาล้างใบหน้า

ขณะที่บรรดาฮูหยินของขุนนางที่มาร่วมงานวันนี้ค่อย ๆ ทยอยก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่เข้าใจนัก ก่อนที่สีหน้าของแต่ละคนจะตกตะลึงไปไม่ต่างกัน เมื่อเห็นว่าตนกำลังเป็นพยานในเหตุการณ์เสื่อมเสีย

แม้จะรู้ว่าหานลั่วอิงไม่ใช่สตรีในห้องหอ แต่อย่างไรนางก็ไม่ควรถูกดูหมิ่นเกียรติแล้วไม่ได้รับการชดใช้เช่นนี้ ความเห็นใจของสตรีที่มีต่อกันทำให้มีฮูหยินสองคนเข้าไปช่วยกอดปลอบใจหานลั่วอิง โดยไม่ได้พูดอะไรให้นางบอบช้ำไปมากกว่าเดิม

โคมไฟที่บ่าวไพร่ส่องเข้ามาเผยให้เห็นใบหน้าแดงก่ำของถานอวิ๋นซี เขาดูเกรี้ยวกราด ตรงข้ามกับหานลั่วอิงที่ดูน่าสงสาร ภาพความขัดแย้งทางอารมณ์นี้ยิ่งทำให้เหล่าฮูหยินสับสนระคนไม่เข้าใจ

เป็นเรื่องบังเอิญที่เกิดจากความตั้งใจ ในขบวนของเหล่าฮูหยินนั้นมีฮูหยินของเจ้ากรมพิธีการเดินนำหัวขบวนมา หัวไม่ต่างจากหาง อุดมการณ์ของสามีเป็นอย่างไร ภรรยาย่อมยึดถือเช่นนั้น นางรีบแก้ไขสถานการณ์ด้วยการสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด

“ให้บ่าวสตรีมาช่วยคุณหนูใหญ่สกุลหานแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วให้คนไปแจ้งแก่ใต้เท้าหานอย่างลับ ๆ ว่าให้มาที่นี่ด่วนที่สุด!

-----

แสงไฟในห้องไม่มืดสลัวอีกแล้ว สติของถานอวิ๋นซีก็เช่นกัน เมื่อได้ดื่มน้ำสะอาดไปหลายอึกเขาก็ระงับอารมณ์จากยาปลุกกำหนัดได้ ความจริงต่อให้ไม่ดื่มอะไรเข้าไปเพิ่ม ถานอวิ๋นซีก็ไม่มีอารณ์ใดอื่นอีกทั้งสิ้น นอกจากคำสาปแช่งก่นด่า และสายตาอาฆาตที่ประกาศความเกลียดชังของเขา

ยามนี้ภายในห้องมีคนมาไม่น้อย คนสำคัญเป็นมหาเสนาบดีหานจงที่นั่งหน้าขรึม และเจ้ากรมพิธีการกับฮูหยินนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง หานลั่วอิงที่กำลังร้องไห้นั่งอยู่ด้านในสุดของห้อง ทางด้านประตูทางออกมีหานหนิงอันยืนอยู่กับเถียนซื่อผู้เป็นมารดา สีหน้าของสตรีทั้งสองนางซีดขาว

มหาเสนาบดีหานจงเลือกที่จะเงียบเอาไว้ เพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี หานจงกำลังเสียใจในฐานะบิดา ทั้งในฐานะบิดาของหานลั่วอิงและหานหนิงอัน ด้วยว่าเรื่องเสื่อมเสียนี้เกิดขึ้นกับบุตรสาวสุดที่รักของเขา ส่วนคู่กรณีก็เป็นว่าที่ลูกเขยในภายภาคหน้าของเขาอีกด้วย

ฮูหยินของเจ้ากรมพิธีการประเมินสถานการณ์แล้ว ตัวนางก็นับได้ว่าเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ทั้งยังเป็นสตรีที่เคยรับมือกับเรื่องราวเสื่อมเสียมาไม่น้อยตามตำแหน่งของสามีที่เคร่งครัดพิธีการ จึงเป็นผู้เอ่ยปากก่อน

“ข้าและฮูหยินคนอื่น ๆ รู้สึกอยากรับลมจึงขอให้สาวใช้ในจวนของใต้เท้าพามาด้านนอกงานเลี้ยง พูดคุดคุยกันสักหน่อย ปล่อยให้บุรุษสังสรรค์กันไป แต่ในขณะที่พวกเราพูดคุยกันว่าอยากเข้าไปนั่งพักขา สาวใช้ก็เปิดประตูห้องนั้น แล้วก็...เป็นอย่างที่ใต้เท้าหานได้รับรู้”

ไม่สำคัญหรอกว่าหานลั่วอิงเป็นอย่างไร สำคัญที่ว่ามีคนร่วมรู้เห็นไปเสียแล้ว และความจริงไม่ว่าจะมีหรือไม่มี อย่างไรก็ต้องมีคนรับผิดชอบในเรื่องที่เกิดขึ้น แม้จะปักธงมั่นในใจแล้ว แต่ฮูหยินเจ้ากรมพิธีการก็ไม่กล้าแสดงออกมากนัก นางจึงเงียบไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพูดโน้มน้าวอย่างอดปากไม่ได้ “ในเมื่อเกิดเรื่องราวแล้ว จะเกิดขึ้นด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ อย่างไรก็ต้องทำสิ่งที่สมควรเพื่อรับผิดชอบการกระทำ”

ใบหน้าเคร่งเครียดของมหาเสนาบดีหานจงหันไปมองทางถานอวิ๋นซี เขาเข้าใจความหมายในวาจาของฮูหยินเจ้ากรมพิธีการ ท้ายที่สุดหานจงก็พูดประโยคที่ยากยิ่งออกมาได้ โดยไม่เหลือบมองบุตรสาวคนเล็กเลยสักนิด

“แม่ทัพถาน อย่างไรแซ่หานและแซ่ถานก็ไม่นับว่าเป็นคนอื่นคนไกล พวกเรามีสัมพันธ์ดีต่อกันยิ่งกว่าญาติสนิทด้วยซ้ำไป หากท่านเป็นลูกผู้ชาย ก็จงแสดงความผิดชอบด้วยการแต่งงานกับหานลั่วอิงเสีย ส่วนเรื่องหมั้นหมายระหว่างแม่ทัพถานกับหานหนิงอัน ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน”

หานหนิงอันเข่าทรุดลงทันที ใบหน้านางซีดเผือด เพราะนางหวังว่าต่อไปจะได้เชิดหน้าชูตาเป็นฮูหยินแม่ทัพ ไม่ต้องทนเป็นรองหานลั่วอิงอยู่ที่จวนนี้ต่อไป คู่หมั้นเป็นเพียงความหวังเดียวของนาง หากแต่ก็เป็นอีกครั้งที่หานลั่วอิงพรากจากไป

แต่ตอนนี้...

ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

หานหนิงอันคงไม่ใช่คนแซ่หานที่มีบิดาชื่อหานจงกระมัง บิดาจึงได้ทำราวกับว่าชิงชังนางออกคำสั่งประกาศิต ตัดสินชีวิตของหานหนิงอันเพื่อหานลั่วอิง!

ถานอวิ๋นซีก้มหน้าลง สองมือหยาบกร้านกำแน่น จำต้องจำยอมด้วยความแค้นใจ “ผลจากการกระทำเที่ยงธรรม ไม่อาจเมินเฉย กระทำสิ่งใดลงไปแล้วย่อมพร้อมที่จะรับผล”

หานลั่วอิงและสาวใช้แอบสบตากันแล้วเผลอยิ้มออกมา เสียงร้องไห้ก็เบาลงเรื่อย ๆ จังหวะนั้นเองที่สายตาของหานหนิงอันหันไปเห็นพอดี

‘หานลั่วอิง! ที่แท้นี่เป็นแผนการของเจ้า ข้าขอสาบานต่อฟ้าดินว่าจะตามจองล้างจองผลาญเจ้าตลอดไป!’

-----