ตอนที่ 12 การสอบ

ตอนที่ 12  การสอบ

     ในที่สุดก็ถึงเวลาสอบ เทียนเซิงตั้งใจอ่านหัวข้อสอบ อย่างละเอียด โชคดีที่เขาจับได้ห้องที่อยู่ส่วนกลางมิใช่ห้องที่อยู่ส่วนท้าย เพราะอยู่ติดกับห้องสุขามิเช่นนั้นเขาคงไม่มีสมาธิในการสอบเป็นแน่

เขาค่อย ๆ บรรจงตอบคำถามอย่างระมัดระวังและตอบอย่างถีถ้วน ระหว่างนั่งสอบใบหน้าของอวิ๋นหลิงได้แวบเข้ามา ทำให้เขามีกำลังใจสอบมากกว่าเดิม หากครั้งนี้เขาสอบผ่านนางจะดีใจสักเพียงใดกันนะ เมื่อคิดอย่างนั้นเทียนเซิงก็ตั้งใจทำข้อสอบต่อไปอย่างไม่รอช้า อีกทั้งเมื่อไหร่ที่ท้องหิวก็มีอาหารที่อวิ๋นหลิงลงมือทำด้วยตัวเองแม้หน้าตาจะแปลก รูปร่างคล้ายข้าวปั้นทว่าด้านในมีไส้สอดแทรกอยู่ เนื้อหมูย่างแห้ง ๆ มีผักและยังมีน้ำซอสรสชาติกลมกล่อม และยังมีแตงกวาหั่นเป็นแท่งเล็ก ๆ แทรกมาด้านใน ทำให้รับรู้ถึงความสดชื่น ช่างเป็นอาหารที่ง่ายต่อการกินยังประหยัดเวลาอีกด้วย รสชาติอร่อยอย่างบอกไม่ถูกทำให้เทียนเซิงไม่มีอุปสรรคในการสอบครั้งนี้เลย

การสอบผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เมื่อเวลาผ่านพ้นไปสองวัน เทียนเซิงทำข้อสอบเสร็จนำไปส่งให้ผู้คุมสอบ ผู้ใดที่สอบเสร็จแล้วจะต้องออกไปจากจวนเจียนหนาน และรอฟังผลประกาศในอีก 10 วัน เขาจึงเดินทางไปที่โรงเตี๊ยม แม้จะมีผู้มาเข้าสอบจำนวนมากแต่เมืองหลวงก็มีโรงเตี๊ยมหลายที่ เขามาถึงห้องก็ทรุดตัวลงนอนอย่างอ่อนล้า ยังไม่ได้คิดจะกลับเรือนในทันที เขาอยากลุ้นผลสอบและเดินทางเข้าหาผู้สอบคนอื่น ๆ การมีสหายเป็นบัณฑิตด้วยกัน หากวันข้างหน้าได้รับตำแหน่งขุนนางจะได้ยื่นมือช่วยเหลือกันในอนาคต

   เรือนตระกูลหวังทุกคนต่างพากันตื่นเต้น นางอวี่เฉินนั่งไม่ติดเฝ้าเอาแต่คิดถึงเทียนเซิง

“ท่านแม่นั่งลงก่อนเถอะเจ้าค่ะ หากท่านพี่สอบผ่านคงมีคนเดินทางมาแจ้งมาก่อนที่ท่านพี่จะกลับมาเรือนเสียอีก อย่างไรข้ามั่นใจว่าท่านพี่จะต้องสอบผ่าน นี่คือน้ำชาดอกเหมยฮวาดื่มสักนิดร่างกายจะได้ผ่อนคลายและสดชื่นเจ้าค่ะ” อวิ๋นหลิงวางกาน้ำชาลงเมื่อรินให้แม่สามี ชานี้นางได้ปรุงรสชาติเพิ่มเล็กน้อยให้มีรสชาติหวานและสดชื่น นางอวี่เฉินนั่งลงจิบชาที่ลูกสะใภ้นำมาให้ เป็นอย่างที่นางกล่าวเมื่อยกน้ำชาขึ้นมาดื่ม ร่างกายของนางผ่อนปรนขึ้นมาไม่น้อย

“ข้าไม่หวังหรอกว่าเทียนเซิงจะสอบผ่านหรือไม่ ข้ากลัวเสียมากกว่าว่าเขาจะคิดถึงช่วงที่บิดาของเขาเสียต่างหาก หากเป็นเช่นนั้นจะทำให้เขาทำข้อสอบไม่ได้” อวิ๋นหลิงยื่นมือไปจับมือของนางอวี่เฉิน

“ท่านแม่อย่าคิดมากเจ้าค่ะ อย่างไรพี่เทียนเซิงจะต้องผ่านพ้นมันไปได้”

    ทั้งสองนั่งคุยกันมากมายหลายเรื่อง ช่วงนี้อวิ๋นหลิงช่วยงานในเรือนหลายอย่างทำให้ฮูหยินอวี่เฉินมีเวลามากกว่าเดิม นางเดินทางไปที่วัดเฝ้าไหว้พระขอพรทวยพร ให้ช่วยบุตรชายของตนก้าวผ่านความทรงจำที่เจ็บปวดไปให้ได้ และไม่ลืมที่จะไปที่ป้ายชื่อบรรพบุรุษตระกูลหวัง นำของไปไหว้หวังเสวี่ยฟง บิดาของหวังเทียนเซิงให้เขาปกปักรักษาบุตรชายและช่วยให้เขาสอบผ่านในครั้งนี้

10 วันผ่านไปผลสอบฮุ่ยชื่อได้ประกาศชื่อของบัณฑิตที่สอบผ่าน ใบหน้าของเทียนเซิงเต็มไปด้วยความสุขและดีใจเขาสอบผ่านเลื่อนขั้นเป็นก้งชื่อได้แล้ว วันนี้เขาจึงจะเดินทางกลับเรือนพร้อมกับข่าวดีนี้

“ท่านพ่อ ท่านแม่ยามนี้ข้าทำสำเร็จแล้วขอรับ ข้าทำมันได้แล้ว ท่านพ่อเห็นหรือไม่ขอรับบุตรชายของท่านไม่ทำให้ท่านผิดหวังแล้วขอรับ” เทียนเซิงพึมพำในใจก้าวเท้าไปหาสารถีพากันเดินทางกลับเรือนตระกูลหวัง การที่เขาสอบผ่านฮุ่ยชื่อเป็นเรื่องยินดีมากมาย มีเบี้ยหวัดและสิทธิ์พิเศษในการยกเว้นภาษี ไม่ใช่เพียงแค่เขาแต่ทุกคนในตระกูลหวังก็ถูกละเว้นทั้งหมด เทียนเซิงคิดเอาไว้แล้วแม้ว่ายามนี้จะสามารถเสนอชื่อตนเข้ารับราชการ ทว่าก็ได้เป็นเพียงใต้เท้าชั้นผู้น้อยอยู่ตามอำเภอหรือตำบลเท่านั้น แต่เขาอยากเป็นขุนนางในราชสำนักมากกว่า เขาจึงจะฝึกฝนอ่านตำราและสอบเตี้ยนชื่อ การสอบระดับราชสำนักรอบสูงสุดจัดขึ้นในราชวังควบคุมโดยจักรพรรดิ หากรอบหน้าไม่สำเร็จเขาค่อยเสนอชื่อเป็นราชการชั้นผู้น้อย และมีอีกทางคือเปิดโรงเรียนสอนหนังสือให้แก่เหล่าบัณฑิตรุ่นต่อไป

ฝั่งด้านอวิ๋นหลิง

ตั้งแต่มานางมาอยู่ในร่างนี้ไม่เคยได้หยุดนิ่งสักวันแม้จะมีเงินทองจากครอบครัวสามี แม่สามีรักและเอ็นดู ทว่านั้นก็ไม่สามารถให้นางหยุดนิ่งได้ เพราะนางเป็นคนชอบทำงาน นางจึงเดินทางออกไปเลือกซื้อผ้ากับสาวใช้ที่นางอวี่เฉินส่งมาคอยดูแลและเฟยเฟยสาวรับใช้ข้างกาย 

นางคิดว่าในเมืองแห่งนี้มีเสื้อผ้ามากมายก็จริงทว่าหากนางตัดชุดที่เหมือนยุคสมัยใหม่ ผ้าน้อยชิ้นไม่ต้องใส่ให้ยุ่งยากเหมือนตอนนี้ ราคาย่อมเยาว์เหมาะสำหรับชาวบ้านที่ไม่ค่อยมีฐานะ น่าจะทำให้นางขายผ้าได้ดี อีกทั้งยังคิดจะทำซาลาเปาขาย นางจึงเริ่มเรียนรู้แล้วฝึกฝนทำหลาย ๆ ไส้ และทำน้ำชาที่รสชาติมีเพียงที่นี่ที่เดียวเท่านั้น นางอวี่เฉินไม่เคยขัดใจสนับสนุนนางทุกอย่าง จนกระทั่งซื้อร้านเล็ก ๆ ในตลาดให้นางเปิดร้านน้ำชาและขนมอีกด้วย อวิ๋นหลิงทุ่มเทสอนการปั้นซาลาเปาและการทำไส้ให้แม่บ้านโม่ชิง จะได้ให้แม่บ้านโม่ชิงช่วยงานอีกแรงและให้เฝ้าสาวใช้ในครัว การมีเงินอยู่ก็ใช่ว่าจะหมดไม่เป็นการเพิ่มพูนเงินต่างหากที่ยั่งยืน คำนี้ของอวิ๋นหลิงทำให้นางอวี่เฉินภูมิใจกับนางจริง ๆ ที่คิดได้และเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ตึง ตึง ตึง เสียงกลองเล็ก ๆ ดังอยู่หน้าประตูเรือนช่วงเช้าตรู่ ตอนนั้นเองอวิ๋นหลิงกำลังจะเดินทางไปเปิดร้านค้าที่ตลาด เมื่อนึ่งซาลาเปาเสร็จแล้วหนึ่งชุด ได้ยินเสียงกล่องจึงเดินออกไปถามบ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูหน้าเรือนอยู่

“เสียงดังใดเอะอะโวยวายแต่เช้า หรือว่าละแวกเรือนมีงานอะไรหรือ”

“ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบขอรับ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมาหยุดอยู่หน้าเรือนตระกูลหวัง” อวิ๋นหลิงคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยก่อนจะฉุดคิดขึ้นมาได้ว่า นี่ก็ 10 กว่าวันแล้วที่เทียนเซิงไปสอบ หรือว่าคนรับจ้างแจ้งข่าวดีเรื่องการสอบจะมาแจ้งถึงหน้าเรือน นางรีบออกไปข้างนอกด้วยความตื่นเต้นมองดูเห็นบุรุษสี่ห้าคนกำลังขับร้องแสดงความยินดีตีกลอง นางจึงเอ่ยถามให้หายสงสัย

“พวกเรามาแจ้งข่าวดีขอรับ บัณฑิตหวังเทียนเซิงได้สอบผ่านฮุ่ยชื่ออันดับที่ 15 ขอรับ” ดวงตาของอวิ๋นหลิงเบิกโพลงโต มิใช่เพียงแค่เขาสอบผ่านทว่าเขากลับมีคะแนนสอบอยู่ในอันดับที่ 15 ในหมื่นคน ช่างเป็นเรื่องราวที่น่ายินดีในเช้านี้จริง ๆ

“สิ่งที่พวกเจ้าเอ่ยมาคือความจริงหรือ? บุตรชายของข้าสอบผ่านแล้วอย่างนั้นหรือ” เสียงนางอวี่เฉินดังขึ้นรีบก้าวเท้าออกมาหาบุรุษที่มาแจ้งข่าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“ขอรับ ยามนี้บัณฑิตหวังเทียนเซิงสอบผ่านแล้วขอรับ” หลังจากได้ยินนางอวี่เฉินรีบดึงถุงเงินออกมาแจกจ่ายให้ผู้แจ้งข่าวทันที ถือว่าเป็นค่าเหนื่อยของพวกเขาที่นำเรื่องราวดี ๆ มาแจ้ง มีคนจำนวนหนึ่งที่คอยรับจ้างแจ้งข่าวดีอยู่ในทุกแคว้น