LOGINคนในตระกูลหวังต่างพากันส่งเสียงกรู่ร้องด้วยความยินดี ใบหน้าของฮูหยินอวี่เฉินเต็มไปด้วยความปรี่ดา
"อวิ๋นหลิงเรื่องนี้ช่างเป็นเรื่องที่ดีแก่ตระกูลเราเสียจริง เมื่อไหร่ที่เทียนเซิงกลับมาถึงเราจะจัดงานเลี้ยงฉลองและไหว้บรรพบุรุษกัน"
"เจ้าค่ะท่านแม่ ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ เจ้าค่ะ" อวิ๋นหลิงเองก็ยิ้มแก้มปริออกมาไม่ต่างจาก เรือนตระกูลหวังจัดเตรียมวัตถุดิบมากมาย สุราเลิศรสไว้คอยต้อนรับผู้ที่มาร่วมแสดงความยินดี หนึ่งวันต่อมาเทียนเซิงกลับมาถึงเรือน ทุกคนยืนต้อนรับเขาหน้าเรือน นางอวี่เฉินวิ่งเข้าไปกอดบุตรชายน้ำตาเอ่อล้นออกมา
"เทียนเซิงเจ้าทำได้แล้ว ข้าดีใจเหลือเกิน"
"ท่านแม่ ข้านำความสำเร็จอีกขั้นมาฝากท่านแล้ว ตอนนี้ข้าสอบผ่านฮุ่ยชื่อแล้วขอรับ"
"ท่านพ่อ ท่านพ่อจะเป็นขุนนางแล้วใช่หรือไม่ขอรับ เช่นนั้นข้าก็จะได้เป็นคุณชายน้อยบุตรชายของท่านใต้เท้าสินะขอรับ" อี้เฟิงยืนอยู่กับอวิ๋นหลิงเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น เทียนเซิงออกจากอ้อมกอดมารดา ย่อตัวนั่งลงยกมือลูบศีรษะของบุตรชายเบา ๆ
"ทุกวันนี้เจ้าก็เป็นคุณชายน้อยตระกูลหวัง เจ้าลืมแล้วหรือ ? วันนี้คือผลสำเร็จของข้า สักวันจะเป็นความสำเร็จของเจ้า คงเป็นเพราะคำอวยพรของเจ้าที่ทำให้ข้าสอบผ่านในครั้งนี้ " อี้เฟิงดีใจกระโดดกอดบิดาแน่น เขาอุ้มลูกชายขึ้นแขนแกร่ง พลางลุกขึ้นจ้องมองไปยังทุก ๆ คนและเอ่ยออกมาเสียงดัง
"วันนี้ที่เรือนตระกูลหวังจะจัดงานเลี้ยง ให้ทุกคนในเรือนไปป่าวประกาศ ชาวบ้านผู้ใดเข้ามาร่วมแสดงความยินดีให้แจกข้าวต้มคนละถ้วย หากเป็นคนใหญ่คนโตเชิญเข้ามาในเรือน จัดเตรียมอาหารและสุราอย่าได้ขาดตกบกพร่อง"
"ขอรับคุณชาย" บ่าวรับใช้ในเรือนตอบรับคำสั่งและพากันแยกย้ายไปทำงานของตนเอง อวิ๋นหลิงกับแม่บ้านโม่ชิง จัดเตรียมวัตถุดิบเอาไว้แล้ว งานในครัวนางจะคอยดูแล จึงจะเดินไปกับ
แม่บ้านโม่ชิง เทียนเซิงไม่ทันได้เอ่ยขอบคุณที่นางคอยเคียงข้างเขาเสมอมา และนางที่ทำให้เขาตัดสินก้าวผ่านความทรงจำที่เจ็บปวดและสอบผ่านฮุ่ยชื่อในครั้งนี้ จึงคิดว่าเอาไว้ขอบคุณนางเมื่อหลังงานเลี้ยงฉลองจบลง
เรือนตระกูลหวังจัดงานเลี้ยงครึกครื้น ผู้คนต่างหลั่งไหลมาร่วมแสดงความยินดี ผู้ใหญ่บ้าน นายอำเภอ ก็เดินทางมามอบสุราและของมากมาย เสมือนมาผูกมิตรหากวันข้างหน้าเทียนเซิงได้รับตำแหน่งใหญ่โตต้องพึงพาอาศัยกัน
นางอวี่เฉินต้อนรับแขกเหลือกับเทียนเซิงอยู่หน้าเรือน หน้าที่ในครัวเป็นหน้าที่ของอวิ๋นหลิงกับแม่บ้านโม่ชิง ชาวบ้านที่ได้รู้ข่าวดีต่างก็พากันเข้ามารับข้าวต้มที่ตระกูลหวังแจกจ่าย อีกทั้งยังมีสุรามากมายให้เลือกดื่ม
จนกระทั่งยามไห่(22.00 )คนเริ่มบางตายังมีเพียงบ่าวรับใช้ในเรือนกับสาวใช้ที่พึ่งได้พักและดื่มกินกัน อวิ๋นหลิงนั่งพักเหนื่อยอยู่ตั่งกลางสวนเมื่อเห็นทุกคนทยอยกลับ
“อาหารวันนี้อร่อยมากจริง ๆ เพียงข้ากินก็จำได้ว่าเป็นฝีมือของ
ของเจ้า ก่อนหน้านี้เจ้าคงเหน็ดเหนื่อยมากสินะ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเปิดร้านขายน้ำชา ขนมและยังเย็บผ้าขายอีก เหตุใดต้องดิ้นรนไม่อยู่นิ่ง ๆ เหมือนเมื่อก่อนกัน หรือว่าเจ้ามีแผนที่จะหาลู่ทาง เก็บเงินเพื่อหนีไปจากตระกูลหวัง” เทียนเซิงนั่งลงข้างกายนาง พลางเอ่ยถามหลังจากรู้เรื่องนี้จากใต้เท้าหลาย ๆ ท่านที่พูดถึงน้ำชากับขนมของอวิ๋นหลิง แถมยังมีอาภรณ์ที่สามารถสวมใส่สบายไม่ยุ่งยากนั่นอีก เวลาเพียง 10 กว่าวันนางสามารถทำอะไรหลายอย่างได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ?
“หากท่านจะมาพูดใส่ร้ายข้า ไม่ต้องมาพูดคุยกันจะดีกว่าเจ้าค่ะ ข้านะไม่ได้มีแผนจะหนีไปที่ใด แต่ข้าไม่อยากใช้ชีวิตไปวัน ๆ เหมือนเมื่อก่อน แม้ว่าท่านจะสอบผ่านมีเบี้ยหวัดและยังมีเงินสมบัติจากตระกูล ทว่านั้นก็ไม่ยั่งยืนเท่ามีกิจการเป็นของตนเองเจ้าค่ะ วันข้างหน้าหากอี้เฟิงไม่สามารถสอบได้เหมือนท่าน เขาจะมีโรงน้ำชา มีร้านขายผ้าที่สามารถสืบทอดต่อจากข้าได้” เทียนเซิงจ้องมองหน้าของนางแววตาเต็มไปด้วยความทึ่งเมื่อได้ยินความคิดของนางยามนี้ สตรีที่ขี้เกียจและไม่เอาไหนคนก่อนได้จากไปแล้วจริง ๆ นะหรือ ยามนี้นางไม่ได้คิดถึงตนเองเหมือนเมื่อ
ก่อน แต่นางคิดถึงอนาคตของอี้เฟิง เทียนเซิงขยับกายไปนั่งใกล้ ๆ นางยื่นมือโอบไหล่ของนางให้มาใกล้ชิดเขามากกว่าเดิม จนนางสะดุ้งตกใจ
“ทะ...ท่านจะทำอันใดเจ้าคะ ปล่อยข้านะเจ้าคะ”
“ทำเป็นเขินอาย ข้าจำได้ว่าเจ้าเองมิใช่หรือที่เป็นคนกระโจนเข้ามาโอบกอดข้า และยังบอกอีกว่าสามีภรรยากอดกันไม่ใช่เรื่องน่าแปลก อวิ๋นหลิงข้าขอบใจเจ้ามากนะหากไม่ได้เจ้าข้าเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะกล้าไปสอบฮุ่ยชื่อหรือไม่ และเป็นเพราะเจ้าทำให้ข้าสามารถทำข้อสอบได้อย่างเต็มที่” อวิ๋นหลิงซบลงบนอกแกร่งของเขา มันช่างอบอุ่นเหลือเกินแววตาของเขาไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิมแม้แต่น้อย แววตาที่จ้องมองอวิ๋นหลิงตั้งแต่คราแรกที่พบเจอเป็นเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น จนเจียงซีในร่างของอวิ๋นหลิงเริ่มอิจฉา เหตุใดนางไม่พบเจอความรักดี ๆ อย่างนี้บ้าง
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ข้าทำเพราะต้องการให้ท่านก้าวผ่านสิ่งที่ค้างคาใจของท่านและอยากให้ท่านเผชิญหน้ากับความจริงเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ช่วยอะไรท่านเลยที่ท่านสอบผ่านเพราะความฉลาด
ของตัวท่านเอง บิดาของท่านคงเฝ้ามองท่านอยู่บนท้องฟ้าดูสิเจ้าคะดวงดาวดวงนั้นส่องสว่างคงเป็นบิดาของท่านมาร่วมแสดงความยินดีในครั้งนี้” อวิ๋นหลิงชี้นิ้วไปข้างบน เทียนเซิงเงยหน้าจ้องมองท้องฟ้าก่อนจะก้มมามองหน้านวลของนาง
“งดงามจริง ๆ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็งดงามอยู่เสมอ”
“ท่านคิดเหมือนข้าใช่มั้ยเจ้าคะ ดวงดาวช่างงดงามจริง ๆ” อวิ๋นหลิงยังคงคิดว่าเขาชื่นชมดวงดาวบนฟากฟ้า ทว่าเทียนเซิงเอ่ยออกมานั้นหมายถึงนางต่างหาก เขากระซิบข้างหูของนางน้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา
“ข้าหมายถึงเจ้าต่างหากจางอวิ๋นหลิง” นางขยับกายเงยหน้าจ้องมองเขาดวงตาส่องประกายหัวใจเต้นตึกตัก เขาสบตากับนางครู่หนึ่งก่อนจะหลับตาลงช้าๆ มือหนาเลื่อนขึ้นประคองข้างแก้มอย่างทะนุถนอม ปลายจมูกชนกันเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะทาบทับลงมาอย่างเชื่องช้าและอ่อนหวาน มันไม่ใช่จูบที่เร่งรีบ หากแต่เป็นการสัมผัสที่แฝงไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี หัวใจของนางเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมา ในขณะที่เรียวปาก
ของเขาละเลียดชิมความหวานอย่างแผ่วเบา ความคุ้นเคยและนุ่มนวล ลมหายใจอุ่นประสานกันจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน เรียวปากของเขาหยอกเย้าอย่างใจเย็น ไม่รุกล้ำ แต่เต็มไปด้วยความรักและความหมายที่ลึกซึ้ง ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความละมุนละไมราวกับต้องการหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้
ลมหายใจของนางเริ่มติดขัดส่งเสียงร้องประท้วงผ่านลำคอ ทำให้ร่างใหญ่ผ่อนปรน ค่อย ๆ ถอดริมฝีปากออกมาด้วยความเสียดาย ดวงตาแสดงถึงความรัก จ้องมองนางอ่อนโยน
“นานมากแล้วที่ข้าไม่ได้กลับห้องนอนของเรา ค่ำคืนนี้คงถึงเวลาแล้ว ภรรยาของข้าเหน็ดเหนื่อยมามาก ถึงเวลาที่ข้าจะตอบแทนเสียที” เทียนเซิงพูดจบลุกขึ้นพรวดอุ้มร่างบางขึ้นไปอย่างง่ายดาย ราวกับนางเบาเหมือนนุ่น อวิ๋นหลิงโอบกอดคล้องคอของเขากลัวว่าจะหล่นจากอ้อมแขน เขาก้าวเท้ายาว ๆ กลับห้องนอนอย่างเร่งรีบ อวิ๋นหลิงใบหน้าแดงระเรื่อหัวใจเต้นโครมคราม ตอนนี้นางทำสำเร็จแล้วจริง ๆ ที่สามารถทำให้ครอบครัวมีความสุข รักใคร่ปองดองหวังว่าความสุขนี้จะอยู่กับนางยั่งยืน
ตอนที่ 34 ตามง้อภรรยาเทียนเซิงเริ่มมองเห็นแสงสว่างเมื่อได้ยินคำพูดออกมาจากสตรีตัวน้อย หากมองดี ๆ นางน่าจะมีอายุมากกว่าอี้เฟิงเพียงไม่กี่ปี“ข้าขอบใจเจ้ามาก”วันนั้นเทียนเซิงไม่ได้กินอาหารที่ร้านน้ำชาของอวิ๋นหลิงเขากลับไปที่เรือนตั้งหลัก คิดแผนการเข้าหาอวิ๋นหลิงอีกครั้ง เขาจึงสั่งให้ชิงชิงปิดร้านน้ำชาในวันนี้เขาจะพาขุนนางไปกินอาหารช่วงเย็น เลี้ยงฉลองที่ตนได้มารับตำแหน่งที่นี่ ทำให้ร้านน้ำชาที่ขายดีอยู่แล้ว กลับครึ้กครื้นมากกว่าเดิม ขุนนางท้องถิ่นได้ลิ้มรสชาติอาหารของอวิ๋นหลิง ต่างพากันเอาไปพูดต่อเป็นทอด ๆ ทำให้เหล่าฮูหยินของพวกเขาอยากลิ้มลอง อี้เฟิงมาช่วยดูแลอี้ซินให้ท่านแม่กับชิงชิงช่วยกันต้อนรับแขกเหลือ ว่างเว้นช่วงนั้นเขาก็อ่านตำราเพื่อเตรียมสอบ ขออาศัยอยู่ที่เรือนของอวิ๋นหลิง ในยามที่ลูกค้าเข้ามามาก ๆ เขาจะได้ช่วยอีกแรง อวิ๋นหลิงรู้เรื่องที่เขาสอบผ่านเสี้ยนชื่อได้ตั้งแต่อายุ ไม่ถึง10 ขวบ นางดีใจจริง ๆ จนเผลอปากหากนางอวี่เฉินยังอยู่ อี้เฟิงคงได้รับรางวัลใหญ่แน่ ๆ ทุกครั้งที่นางคิดถึงนางอวี่เฉินจะไปไหว้พระและนำของไปไหว้ที่ป้ายชื่อที่นางแกะสลักเอาไว้ไหว้เพื่อระรึกถึงนางอวี่เฉิน“เดิ
ตอนที่ 33 พบเจ้าจนได้ฝั่งด้านอวิ๋นหลิงนางได้รับรู้ว่าอี้เฟิงมาที่นี่ได้อย่างไร เขาเดินทางมากับเทียนเซิง เทียนเซิงถูกย้ายให้มาเป็นนายอำเภอที่นี่ หัวใจของอวิ๋นหลิงสั่นไหวอีกครั้ง ยังคิดไม่ออกเช่นกันหากพบหน้าเขาอีก นางจะใจสั่นกับเขาอยู่หรือไม่ หากถามหาความโกรธและความเจ็บปวดที่เขาทำให้นางนั้น บัดนี้นางได้สะลัดทิ้งไปจนหมด นางอยากให้ชีวิตทุกวันนี้ให้มีความสุข ดีกว่าทนทุกข์อยู่กับความเจ็บปวดเสียใจครั้งนี้อีก เพราะครั้งเมื่อเป็นเจียงซี นางถูกคนรักกระทำให้เจ็บปวดมากกว่าที่เทียนเซิงทำเสียอีก“อี้เฟิงเจ้ามาที่นี่กินอาหารเย็นก่อนนะค่อยกลับ”“ไม่ขอรับ ข้าจะไม่ไปที่ใด ข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านแม่และอี้ซิน ข้าไม่อยากกลับไปพบเจอบิดาใจร้ายเช่นท่านพ่อ” อี้เฟิงเอ่ยพลางหยอกล้ออี้ซิน“คนใจร้ายใช่ข้าจริง ๆ นะหรืออี้เฟิง หากบิดาเจ้าใจร้าย มารดาของเจ้าย่อมใจร้ายเสียมากกว่า” เสียงของเทียนเซิงดังขึ้น ชิงชิงตกใจคราแรกเขาเดินตามหลังนางมาติด ๆ ทว่าเมื่อเข้ามาใกล้นายหญิงเขารีบย่างเท้าแถมยังเดินนำหน้านางเข้าไปหานายหญิงก่อนที่นางจะบอกกล่าวเสียด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อได้ยินคำว่าบิดาของอี้เฟิง ชิงชิงก็ยืนอยู่หน้าห้องไม่กล้
ตอนที่ 32 ข้าไม่ใช่บุตรของท่านหรืออี้เฟิงเดินทางมาถึงไปรษณีย์ขุนอัน กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นผู้คนเดินเข้าออกมาร้านน้ำชา นั่นคงเป็นร้านน้ำชาของท่านแม่ เขาอยากจะพบท่านแม่เหลือเกิน ทว่าเมื่อมาถึงหน้าร้านสองเท้าของเขากลับไม่แม้แต่จะก้าวไปข้างหน้าได้ เขาเห็นเด็กหญิงตัวน้อยเดินเตาะแตะออกมานอกร้าน ไม่มีผู้ใหญ่เดินตามมา ใบหน้าของเด็กหญิงคล้ายท่านย่าของเขา ยามนั้นเองรถม้ากำลังมุ่งตรงมาด้านนี้เป็นเวลาเดียวกันกับเด็กหญิงกำลังวิ่งมาออกมาพอดี อี้เฟิงรีบวิ่งไปอุ้มเด็กหญิงให้พ้นจากรถม้ากลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บและไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ“กรี๊ด... คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ ขอบคุณคุณชายที่ช่วยคุณหนูของข้าเองไว้ หากไม่ได้คุณชายคุณหนูต้องได้รับบาดเจ็บ นายหญิงต้องว่าข้าเป็นแน่” ชิงชิงยื่นมือไปรับอี้ซินจากอี้เฟิง ทว่ายามนั้นเองเสียงของอวิ๋นหลิงได้ดังขึ้นด้านหลังของเด็กชายก็หช“เมื่อครู่เจ้าว่าอันใดนะ อี้ซินของข้าเกือบได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ?” อี้เฟิงสั่นเทาไปทั้งตัวเสียงที่เขาคุ้นเคยได้ดังอยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะห้ามน้ำตาเอาไว้ ชิงชิงก้มหน้าลงต่ำอุ้มอี้ซินไว้ในอ้อนแขน“เจ้าค่ะเมื่อครู่ในร้านคนเ
ตอนที่ 31 นายอำเภอคนใหม่2 ปีต่อมาอวิ๋นหลิงลงหลักปักฐานอยู่ที่หมู่บ้านเจียงชุ่ย ร้านน้ำชาของนางเลื่องชื่อ นางเลือกซื้อร้านขนาดใหญ่กว่าเดิมใกล้ ๆ สถานีไปรษณีย์ของหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดในอำเภอนี้ มีคนงานหลายคนที่นางว่าจ้างให้มาคอยช่วยเหลืองานในร้าน ตอนนี้อี้ซินตัวน้อยได้ลืมตาออกมาดูโลกภายนอก ใบหน้าของนางคล้ายนางอวี่เฉินยิ่งนัก“นายหญิงเจ้าคะ นี่คือสมุดบัญชีของร้านน้ำชาเจ้าค่ะ มีลูกค้าหลายคนต้องการซื้อสูตรของท่านเพื่อไปเปิดอีกแคว้น”“น้ำชาของข้าไม่เหมือนที่ใด คนค้าขายเมื่อเห็นข้าขายได้ดีจึงอยากเปิดขายเหมือนกับข้า แต่ว่าหากข้าขายสูตรร้านน้ำชาของข้ายังจะขายได้ดีอีกอย่างนั้นหรือ ? ชิงชิงเจ้าอยู่กับข้าตั้งแต่เริ่มเปิดร้านย่อมรู้ดีมิใช่หรือ”“เจ้าค่ะ ข้านั่นไม่ลืมอยู่แล้วเจ้าค่ะและไม่มีทางหักหลังผู้ที่มีพระคุณกับข้าเป็นแน่ จริงสิเจ้าคะหมาล่าขายดีมากกว่าเดิม นายหญิงต้องสั่งโต๊ะกับเก้าอี้อีกทั้งหม้อเพิ่มหลายชุดแน่ ๆ เจ้าค่ะ วันนี้ได้ยินว่ามีนายอำเภอย้ายมาประจำการที่นี่ ขุนนางที่เคยมากินที่ร้านเราบอกกล่าวถึงร้านของเรา ข้าเชื่อว่านายอำเภอต้องมาชิมเป็นแน่เจ้าค่ะ” ชิงชิงเอ่ยดวงตาเป็นประกาย นางคือสต
ตอนที่ 30 รับโทษ“นั่นถุงเงินของฮูหยินของข้าก็จริง แต่นางอาจจะมอบให้สาวใช้ก็ได้นี่ขอรับ ท่านกลับไปแจ้งนายอำเภอเถอะขอรับ นางไม่มีส่วนเกี่ยงข้องกับการตายของฮูหยินตระกูลหวังหรอกขอรับ”“ใต้เท้าซ่งข้ายังไม่ได้เอ่ยเลยนะขอรับว่าข้ามาในครั้งนี้ด้วยเรื่องอันใด ท่านรู้ได้อย่างไรขอรับว่าข้ามาในครั้งนี้เพราะเรื่องการตายของฮูหยินหวังอวี่เฉิน น่าแปลกเสียจริงทั้ง ๆ ที่เรือนของท่านก็อยู่ไกลกับเรือนตระกูลหวังแถมยังอยู่คนละหมู่บ้าน ตอนนี้ท่านอย่าได้เสแสร้งอีกเลยและยอมมอบตัวนางให้ทางเราเถอะขอรับ” ซ่งจ้าวเหวินใบหน้าซีดเซียวเพราะเขาเองแท้ ๆ ที่หลุดปากเอ่ยเรื่องนี้ออกไปและไม่รอบคอบ แต่ดูเหมือนนายอำเภอจะรู้จึงวางแผนไว้ก่อนที่จะให้ทหารเข้ามาในเรือนตระกูลซ่ง สอบถามกับลู่เอ๋อร์หากนางยอมบอกจะยอมลดโทษในครั้งนี้ นางจึงบอกทางออกที่คนนอกไม่ค่อยรู้ ทหารอีกกลุ่มหนึ่งจึงไปคอยอยู่ประตูหลัง จนกระทั่งยามนี้พวกเขาได้จับกุมตัวของซูหนานอวี้และบ่าวรับใช้โดยไม่สามารถต่อสู้กับคนของทางการได้ ทั้งสองถูกโยนเข้ามาในห้องโถงของเรือนตระกูลซ่ง“ในเมื่อไม่ใช่ความผิดของซูหนานอวี้เหตุใดต้องหลบหนีและท่านใต้เท้าต้องออกหน้ารับแสร้งโกหกหลอกล
ตอนที่ 29 คนร้ายตัวจริงหลังเอ่ยร่ำลา แม่บ้านโม่ชิงมอบเงินให้นางใช้เดินทาง อวิ๋นหลิงแม้ถูกปล่อยตัวแต่นายอำเภอกลัวว่านางจะไม่ปลอดภัยและยังไม่แน่ชัดหากนางเป็นคนร้ายจริง ๆ ก็กลัวนางหนี จึงได้จัดหาที่อยู่อาศัยและปิดบังมิให้ผู้ใดรู้ว่ายามนี้นางอยู่ที่ใด ก่อนจะตรวจสอบตามคำพูดของแม่บ้านโม่ชิงไปที่สำนักหมอ สืบเรื่องการป่วยของนางอวี่เฉิน ไม่ได้เป็นคำกล่าวโกหกมีรายการเทียบยาและการรักษามาเนินนาน นายอำเภอจึงนำถุงเงินไปตรวจสอบว่าเป็นของตระกูลซูหรือไม่? เจอร้านปักเย็บพอดีในหมู่บ้านใกล้เคียงกับเรือนตระกูลซ่ง คือถุงเงินของซ่งหนานอวี้จริง ๆ เฝ้ามองการเคลื่อนไหว เห็นสาวใช้ของซูหนานอวี้แอบออกมากลางดึก จับกุมตัวของนางมาได้กับชายฉกรรจ์ที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ในมือของนางถือเงินจำนวนมาก เป็นเงินว่าจ้างอีกครึ่งเมื่อทำงานเสร็จ นายอำเภอจับตัวไปสอบถาม ทั้งคู่ไม่รับสารภาพจนต้องถูกทำร้ายบีบครั้นให้ยอมบอกความจริง ลู่เอ๋อร์มิอาจทนความเจ็บปวดได้ จึงยอมเอ่ยปากสารภาพผิดว่าทั้งหมดเป็นแผนของซูหนานอวี้เรือนตระกูลซ่งซูหนานอวี้ร้อนรนเดินไปเดินมาในห้อง ตั้งแต่เมื่อคืนนี้นางนอนไม่หลับเป็นห่วงลู่เอ๋อร์และเกิดความกังวลใจว่าจะเก
ตอนที่ 8 ปลุกใจ ไม่นานอี้เฟิงหลับปุ๋ยในอ้อมแขนของอวิ๋นหลิง นางค่อย ๆ จับศีรษะของเด็กชายในนอนหนุนหมอนอย่างเบามือ ดึงผ้าห่มมาห่มกาย ขยับกายลงจากเตียงช้า ๆ ดับเทียนในห้องมืดสนิท ย่างกรายออกมาปิดประตูและเดินจากมา พลางถอนหายใจทำไมสตรีอย่างอวิ๋นหลิงถึงได้เย็นชาไร้ใจกับลูกชายถึงเพียงนี้ เข้าใจว่าไม่ช
ตอนที่ 7 ก็เหมือนขนมทั่วไป"ท่านย่า นั่นคืออะไรหรือขอรับ หรือว่ามีไหว้เทพเจ้าถึงมีขนมในเรือนของเรา" อี้เฟิงวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้เล่นอยู่กับบิดาจมูกของเขาได้กลิ่นชวนหลงไหล ราวกับมีขนมและก็เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้ "อี้เฟิงเจ้ามาพอดีเลย แม่ว่าจะไปหาเจ้าที่ห้องในเมื่อเจ้ามาแล้วมานั่งลงส
ตอนที่ 6 ทำขนมเอาใจ“ท่านแม่บ้านโม่ชิง ข้าไม่ได้เข้ามาหาเรื่องต่อว่าอันใดเสียหน่อย ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้าต้องการเข้ามาทำของกินเล่นให้อี้เฟิงเท่านั้น ดูจากร่างกายแล้วเหมือนจะผอมแห้งไปสักนิด บุตรชายต้องอ้วนท้วนสมบูรณ์จะได้มีเรี่ยวแรงต่อสู้กับผู้อื่น” นางเอ่ยพลางลอบมองสิ่งของที่สามารถนำมาทำอาหารกิ
ตอนที่ 5 ข้าไม่หย่าเจ้าค่ะแต่นางได้กลับมาเพียงสายตาที่เย็นชาและใบหน้าบึ้งตึงอะไรกันความรู้สึกของเขาและแววตาเปลี่ยนไปไม่เหมือนในความทรงจำสักนิด แล้วอย่างนี้ฉันจะมีชีวิตที่สงบสุขได้มั้ยนะ ... อาหารมาวางอยู่บนโต๊ะกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วห้องโถง ดวงตาของเจียงซีเป็นประกายแวววาว หากเป็นเมื่อก่อนเธอได







