INICIAR SESIÓNไนร่าก้มลงกอดลำคอหนาของอาเคลแน่น เพื่อประคองร่างให้มั่นคงในยามที่เขาเร่งความเร็วบินฝ่ากระแสลม ไม่นานนัก อาณาเขตของเผ่าอินทรีก็หดเล็กลงจนกลายเป็นเพียงกลุ่มจุดเล็กๆ ท่ามกลางหุบเขาสูงชันอาเคลเหลือบมองมัดถุงหนังสัตว์ที่ห้อยอยู่ใต้กรงเล็บ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอเขารู้ดีว่าคาเนียกำลังวางแผนอะไรอยู่ ขนปีกที่ผลัดทิ้งเหล่านี้ถือเป็นปัญหาเรื้อรังของเผ่าอินทรีมานาน ทุกครั้งที่เข้าสู่ฤดูผลัดขน คนในเผ่าจะต้องสูญเสียเวลาและแรงงานจำนวนมากในการกวาดเก็บขนที่ร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทิ้งใต้หน้าผาสูงเพราะขนสีขาวหม่นที่มีเนื้อสัมผัสอ่อนนุ่มฟู ไม่เหมาะกับการนำมาประดับเครื่องแต่งกายหรือทำอุปกรณ์ทั่วไป หากปล่อยทิ้งไว้ ขนพวกนั้นก็จะปลิวไปตามกระแสลม ติดอยู่ตามซอกหินและแหล่งน้ำ สร้างความสกปรกจนคนในเผ่าต้องคอยตามเก็บกวาดอยู่ตลอดเวลาดังนั้นทันทีที่ไนร่าเอ่ยปากว่าต้องการขนปีกผลัดทิ้งเหล่านี้ คนของเผ่าอินทรีจึงรู้สึกยินดีและรีบจัดการให้ทันที เพราะนอกจากจะได้นำขยะไร้ค่ามาแลกกับกระดาษล้ำค่าแล้ว พวกเขายังสามารถกำจัดขนปีกที่กองสุมอยู่ออกไปได้ โดยไม่ต้องเสียแรงขนไปทิ้งเองอีกด้วยสินน้ำใจอย่างนั้นหรือ... อาเค
“สินน้ำใจ?” “ใช่! สินน้ำใจ” คาเนียพยักหน้ารับอย่างจริงจัง “ท่านปู่และท่านพ่อต่างลงความเห็นตรงกันว่า การค้าขายแลกเปลี่ยนกับเธอในครั้งนี้มีประโยชน์ต่อเผ่าของเราอย่างมหาศาล เกลือที่เธอนำมาช่วยชีวิตพวกเราให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤต ส่วนกระดาษใยไม้ก็ช่วยลดการสิ้นเปลืองหนังสัตว์ในเผ่าได้อย่างยอดเยี่ยม” เขาหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ “ดังนั้น ขนปีกผลัดทิ้งที่เหลือเหล่านี้ พวกเราจึงตั้งใจมอบให้เธอไปเลยโดยไม่คิดสิ่งตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น หวังเป็นอย่างยิ่งว่าการค้าระหว่างสองเผ่าของเราจะยืนยาวสืบไป” ไนร่ามองหน้าคาเนียสลับกับกองถุงหนังสัตว์มหึมาตรงหน้า “ทั้งหมดนี่เลยหรือ” “ทั้งหมดเลย” เมื่อได้รับคำยืนยันอย่างหนักแน่นและจริงใจ หญิงสาวก็ถึงกับผ่อนลมหายใจยาว เธอยยกมือขึ้นนวดขมับของตนเองเบาๆ สินน้ำใจอะไรกัน นี่มันกองภูเขาขยะชัดๆ! ขนผลัดทิ้งนับร้อยถุง หากจะให้ขนกลับถิ่นฐานต่อให้ใช้รถบรรทุกก็ยังต้องใช้หลายสิบคันรถ แต่ปัญหาคือโลกใบนี้ไม่มีรถบรรทุกให้เธอใช้งาน เช่นนี้แล้วของมากมายตรงหน้าจะขนกลับไปยังไงกัน ก่อนหน้านี้เธอคิดเพียงแค่อยากจะได้ขนปีกสักสิบถุงนำกลับไปทำเครื่องนอนและเครื่องนุ่งห่มกันหนาวให
สามวันต่อมาบ้านของไนร่าก็เริ่มเป็นรูปร่างที่ชัดเจน แม้ว่างานภายในจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดีนัก แต่ผนังไม้ด้านนอกและโครงหลังคาก็เริ่มมองเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว ในขณะเดียวกัน แปลงเพาะกล้าที่ลูเวนรับหน้าที่ดูแลก็เจริญเติบโตขึ้นอย่างน่าพึงพอใจตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไนร่าแบ่งเวลาบริหารจัดการระหว่างการควบคุมการก่อสร้าง ตรวจดูความเรียบร้อยของแปลงเพาะปลูก และจัดเตรียมสินค้าสำหรับนำไปแลกเปลี่ยนกับเผ่าอินทรี ลูเวนและสมาชิกคนอื่นๆ ช่วยกันต้มเคี่ยวและเก็บเกลือจนได้ถึงหกตะกร้าไนร่าแบ่งเกลือสองตะกระเพื่อนำไปแลกเปลี่ยนตามสัญญา ส่วนอีกสี่ตะกร้าเก็บเอาไว้ในคลังสเบียง โดยไม่ลืมที่จะจัดแบ่งตามรายหัวให้แต่ละคนนำไปใช้ส่วนตัวด้วย ส่วนกระดาษใยไม้นั้นเธอยังมีอยู่ในระบบอีกจำนวนมาก ดังนั้นจึงยังไม่จำเป็นต้องเริ่มทำ รอจนการสร้างบ้าน และเพาะปลูกเรียบร้อยก่อนค่อยเริ่มก็ยังไม่สายเข้าสู่ช่วงวันที่ห้า บ้านของไนร่าก็เสร็จสมบูรณ์ ทว่ายังไม่ทันได้ย้ายเข้าบ้านใหม่ ไนร่าและอาเคลก็ต้องเร่งเดินทางไปยังเผ่าอินทรีอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้พวกเขาไม่ได้เดินทางด้วยความเร่งรีบเหมือนครั้งก่อน อีกทั้งระหว่างทางยังไม่มีฝูงนกกรีดผาเข้ามารบ
หญิงสาวถอนหายใจยาว มองอสูรงูขาวแล้วส่ายหน้าไปมา ก่อนจะนึกถึงเรื่องหินไฟที่เธอยังคงรู้สึกติดค้างอีกฝ่ายอยู่ แววตาจึงฉายความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“นายหญิงมองฉันแบบนี้ หรือว่าการเดินทางครั้งนี้ได้ทำสิ่งใดที่ผิดต่อพวกเราไปจริงๆ”เซย์รันเอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงจับผิด ทว่าภายในใจกลับรู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างหนักคงไม่ใช่ว่าเธอไปรับเพศผู้มาเป็นสามีเพิ่มหรอกนะเพศชายเผ่าอินทรี ขึ้นชื่อในเรื่องความกำยำ แข็งแกร่ง เพศเมียจากหลายเผ่าต่างก็ต้องการพวกเขามาเป็นสามี แต่ค่านิยมของเพศชายในเผ่าอินทรีนั้นนิยมมีภรรยาเป็นคนในเผ่าเพื่อที่จะได้ไม่ต้องย้ายถิ่นฐาน ทว่าไนร่าของเขาเก่งกาจ และงดงามเช่นนี้ เพศชายเผ่าไหนได้พบก็ย่อมหลงใหล เพียงคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ความรู้สึกไม่ยินยอมก็ผุดขึ้นมาในใจของเขาทันที ดวงตาสีฟ้าครามฉายแววขุ่นเคือง จับจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา“พูดอะไรไร้สาระ”ไนร่าดุอสูรงูขาวด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก ก่อนจะหันไปมองคนในเผ่าที่ทยอยมารวมตัวกันเพื่อเตรียมสร้างบ้านให้เธอ ไนร่าจึงฉวยโอกาสนี้บอกเรื่องสำคัญ“การเจรจาแลกเปลี่ยนครั้งนี้สำเร็จไปด้วยดี นอกจากนี้ฉันยังเจรจาข้อตกลงสำคัญอ
“บ้านหลังนี้ ฉันอยากให้มีห้องที่แบ่งสัดส่วนมากกว่าบ้านหลังอื่นเสียหน่อย นายพอจะช่วยทำให้ได้ไหม”“ต้องการกี่ห้องหรือครับ” โบริน เอ่ยถามด้วยความสนใจไนร่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกิ่งไม้แห้งขึ้นมาวาดแผนผังลงบนพื้นดิน“ฉันอยากได้ห้องนอนเล็กสี่ห้อง ห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง ห้องโถงกว้างหนึ่งห้อง แล้วก็ห้องครัวอยู่ทางด้านหลัง” ปลายกิ่งไม้ขยับลากเส้นเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง “ส่วนตรงนี้ ขอเป็นห้องขนาดกลางอีกสักห้องก็ดีค่ะ”โบรินและบารัคก้มหน้าลงพิจารณาแผนผังบนพื้น พร้อมกับช่วยนับจำนวนห้องอย่างตั้งใจ“หนึ่ง สอง สาม...” ทว่ายังไม่ทันที่จะนับเสร็จ คารันที่ยืนกอดอกฟังอยู่ด้านหลังก็ขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที“ฉันไม่เห็นด้วย” เสียงของคารันแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน “ทำไมต้องทำห้องนอนแยกตั้งห้าห้อง”ไนร่าหันไปมองเขาด้วยความฉงน“ก็พวกเรามีกันอยู่ห้าคนไม่ใช่หรือไง”คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงในทันที คารันเบิกตากว้าง ลูเวนชะงักงัน แม้แต่เซย์รันที่ก่อนหน้านี้ยืนกอดอกทำท่าทีสบายๆ ก็ยังหรี่ตาลงมองเธอ“นายหญิงหมายความว่า...” ลูเวนเอ่ยเสียงแผ่วเบา “พวกเราต้องแยกห้องกันอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้ว” ไนร่าพยักหน้า
หลังจากเดินทางออกจากเผ่าอินทรีมาหลายวัน ในที่สุดยอดหน้าผาที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ไนร่าซึ่งนั่งอยู่บนแผ่นหลังของอาเคลรีบชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง ทันทีที่เห็นกลุ่มคนที่คุ้นเคย ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนออกเดินทาง บ้านของผู้เฒ่าโมกุกับย่าเซนาเพิ่งสร้างเสร็จ ส่วนบ้านของซาลินยังอยู่ระหว่างเก็บรายละเอียด แต่ตอนนี้กลับมีบ้านไม้หลังที่สามตั้งตระหง่านอยู่อย่างเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งบริเวณใกล้เคียงยังมีท่อนไม้จำนวนมากถูกตัดเตรียมเอาไว้สำหรับสร้างบ้านหลังใหม่“อาเคล ดูสิ! พวกเขาสร้างบ้านเสร็จไปตั้งสามหลังแล้ว!” น้ำเสียงตื่นเต้นของหญิงสาวทำให้อสูรอินทรีส่งเสียงตอบรับในลำคอ ก่อนจะลดระดับการบินลงอย่างช้า ๆ เมื่อเงาร่างขนาดใหญ่ทอดผ่านลานส่วนกลาง เด็กสองคนที่กำลังช่วยกันเก็บกิ่งไม้ก็เงยหน้าขึ้นมอง“นายหญิง!” มีลีร้องขึ้นด้วยความดีใจ “นายหญิงกลับมาแล้ว!”เสียงเรียกของเด็กหญิงทำให้คนที่กำลังทำงานอยู่บริเวณนั้นพากันหยุดมือ ไม่นานนักร่างของอสูรเสือดำก็วิ่งออกมาจากแนวป่าด้านหลัง ตามมาด้วยเซย์รันและลูเวนที่เพิ่งเดินออกมาจากที่พักส่วนกลาง ทันทีที่อาเคลร่อนลงถึงพื้น ไนร่าก็รีบปีนลง







