LOGIN"ไนร่า"หญิงสาวธรรมดาลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ในร่างของ “ไนร่า” ตัวประกอบหญิงนิสัยร้ายกาจในนิยายโลกอสูรยุคหินที่มีชื่อเดียวกัน ยังไม่ทันตั้งสติ เธอก็ต้องวิ่งหนีฝูงช้างป่าที่กำลังไล่ล่า! ตามเนื้อเรื่องเดิม ไนร่าจะพาคนหลงทางจนตายหมด เหลือเพียงสามีอสูรทั้งสี่ที่รอดชีวิตกลับไปเป็นผู้ติดตามของนางเอกในอนาคต แต่อุตส่าห์ได้ชีวิตใหม่ทั้งที ใครจะยอมตายตามบทกันเล่า! ไนร่าจึงเปลี่ยนเส้นทาง พาคนเจ็บ เด็ก คนแก่ และผู้ถูกทอดทิ้งอีกสิบกว่าชีวิตหนีไปตั้งถิ่นฐานใหม่ พร้อมกับ “ระบบพัฒนาชีวิต” ที่มอบพื้นที่เก็บของ แปลงปลูกพืชพิเศษ และภารกิจยกระดับความเป็นอยู่ของผู้คน ปัญหาเดียวคือไนร่าคนเดิมเคยทารุณสามีอสูรทั้งสี่จนพวกเขาเกลียดเธอเข้ากระดูก อาเคล อสูรอินทรีผู้มีปีกบาดเจ็บ เซย์รัน อสูรงูขาวผู้ควบคุมพิษไม่ได้ คารัน อสูรเสือดำผู้มีแก่นวิญญาณไม่มั่นคง ลูเวน อสูรกระต่ายผู้ถูกดูแคลนว่าอ่อนแอ ในสายตาของทุกคนพวกเขาคือบุรุษไร้ค่าที่ไม่มีใครต้องการ แต่ไนร่ากลับค้นพบว่า คนทั้งสี่ไม่ได้ไร้ค่าเลยแม้แต่น้อย ชีวิตใหม่นี้เธอจะปกป้องพวกเขาเอง จะทำให้ทุกคนได้เห็นว่า สามีอสูรของเธอ ไม่มีผู้ใดคู่ควรกับคำว่าไร้ค่า!
View More“ปวดหัวชะมัด...”
ความเจ็บปวดแล่นจากท้ายทอยขึ้นมาจนศีรษะแทบระเบิด ไนร่าขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือแสงแดดร้อนจัดเหนือแปลงข้าวโพด กล้าต้นเล็กที่ยังลงไม่หมด และภาพพื้นดินซึ่งเอียงวูบเข้าหาใบหน้า แต่กลิ่นที่สูดเข้าไปในเวลานี้กลับไม่ใช่กลิ่นดินชื้นในไร่ หากเป็นกลิ่นเลือด เหงื่อ หนังสัตว์ และควันไฟจาง ๆ ที่ลอยปะปนอยู่ท่ามกลางป่าดิบสูงเสียดฟ้า “นายหญิง ลุกขึ้นก่อน เร็วเข้า!” เสียงหวานละมุนของชายหนุ่มคนหนึ่งดังอยู่ข้างกาย มือเย็นสั่นเล็กน้อยเขย่าหัวไหล่เธอเบาๆ ไนร่าฝืนปรือตาขึ้น ภาพตรงหน้ายังพร่ามัว แต่เรือนผมสีขาวอมชมพูและหูกระต่ายยาวซึ่งตั้งชันอยู่บนศีรษะของเขากลับเด่นชัดสะดุดตาที่นี่คือที่ไหนกัน ทำไมคนถึงมีหูกระต่าย แล้ว ‘นายหญิง’ ที่เขาพูดถึงคือใครกัน
ไนร่าคิดอยู่ในใจ ก่อนจะปรือตาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีหูกระต่ายบนศีรษะด้วยแววตาประหลาดใจ ใบหน้าของเขาอ่อนหวานชวนมอง ทว่าดวงตาสีชมพูอมทองกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ผิวกายขาวซีด ขาขวามีเลือดไหลอาบ ลงมาจนเปื้อนหนังสัตว์ที่พันอยู่รอบน่อง
“ขาฉันเจ็บ อุ้มเธอไม่ไหวแล้วจริงๆ รีบลุกเถอะนะ แล้วเธอจะตีฉันทีหลังก็ได้” คำพูดและท่าทางของเขาทำให้ไนร่าชะงัก ตีเขาทีหลัง นี่หมายความว่าอย่างไรกัน
“เกิดอะไรขึ้น แล้วนายคือ...”
“เธออยากได้ขนของฉันใช่ไหม ฉันจะยอมถอนให้ทั้งหมดเลย ตอนนี้ช่วยลุกขึ้น วิ่งหนีได้ไหม” ถอนขนของเขา ไนร่าขมวดคิ้วแน่น ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นด้วยกัน ทว่าเธอยังไม่ทันถามให้กระจ่าง ชายหูกระต่ายก็เม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาเปียกชื้น ท่าทางของเขาดูอ่อนแอและบอบบาง แต่กลับยังฝืนคุกเข่าอยู่ข้างเธอ ไม่ยอมหนีเอาตัวรอดไปก่อนทั้งทีดูมีท่าทีหวาดกลัวและร้อนรน
“ขอร้องล่ะ นายหญิง...”
“ไม่ต้องไปขอร้องเธอ!” เสียงคำรามต่ำพลันดังแทรกขึ้น ไนร่ายังไม่ทันเงยหน้ามองเจ้าของเสียง วงแขนแข็งแกร่งของใครบางคนก็ตวัดรัดร่างของเธอ ก่อนจะยกเธอขึ้นนั่งบนท่อนแขนอย่างฉับไว
“ว้าย!...” ไนร่าร้องอย่างตกใจ กับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทว่ายังไม่ทันตั้งสติ แรงลมก็ปะทะเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างรุนแรง จนเธอต้องรีบตวัดแขนคล้องลำคออีกฝ่ายในทันที
“นายเป็นใคร ปล่อยฉันนะ!” เธอร้องบอกด้วยความตื่นตระหนก แต่ชายที่อุ้มเธอกลับไม่ตอบคำใด อีกทั้งยังไม่ลดความเร็วลงเลยสักนิด มือเรียวเกร็งกอดลำคอแกร่งของเขาแน่นมากขึ้น พลางหรี่ตามองสำรวจเขาอย่างยากลำบาก ผู้ชายคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผิวสีน้ำผึ้ง และเรือนผมดำที่ยุ่งเหยิงซึ่งขับให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันยิ่งขึ้น แต่ที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นหูเสือดำสองข้างซึ่งแนบลู่ไปทางด้านหลังตามแรงลม ดวงตาสีทองจับจ้องเส้นทางข้างหน้า โดยไม่ชายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย
เคล้ง! เคล้ง! เสียงคล้ายเหล็กกระทบกันดังถี่ตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา เมื่อไนร่าก้มลงมองก็พบว่าข้อเท้าทั้งสองข้างของเขามีโซ่สีดำเส้นหนาพันอยู่ อีกทั้งโซ่หนาเส้นนั้นยังบาดเนื้อจนเกิดรอยเลือดไหลซึมเป็นทาง
“คารัน ระวังขาของนายด้วย” ชายหูกระต่ายกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ขณะที่ลำตัวถูกแขนอีกข้างของชายหูเสือประคองไว้ “นายหญิง เธอช่วยปลดโซ่ตรวนให้คารันก่อนได้ไหม ฉันรับรองว่าเขาจะไม่ทำร้ายเธอ”
‘ปลดโซ่ตรวน’ นี่หมายความว่า คนที่ใส่โซ่ตรวนให้กับชายหูเสือผู้นี้คือเธอหรือ
ไนร่าหัวใจกระตุกวูบ มองที่ข้อเท้าของคารันซึ่งถูกโซ่ตรวนบาดเป็นแผลลึก แล้วเม้มริมฝีปากแน่น
“ไม่ต้องไปขอร้องเธอ!” คารันกล่าวเสียงต่ำ ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่เขาก็ยังอุ้มไนร่าแน่น สองเท้าที่บาดเจ็บวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง
นี่มันเรื่องอะไรกัน เธออยู่ที่ไหน แล้วชายประหลาดสองคนคือใคร
............................................................................................................
ไนร่าก้มลงกอดลำคอหนาของอาเคลแน่น เพื่อประคองร่างให้มั่นคงในยามที่เขาเร่งความเร็วบินฝ่ากระแสลม ไม่นานนัก อาณาเขตของเผ่าอินทรีก็หดเล็กลงจนกลายเป็นเพียงกลุ่มจุดเล็กๆ ท่ามกลางหุบเขาสูงชันอาเคลเหลือบมองมัดถุงหนังสัตว์ที่ห้อยอยู่ใต้กรงเล็บ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอเขารู้ดีว่าคาเนียกำลังวางแผนอะไรอยู่ ขนปีกที่ผลัดทิ้งเหล่านี้ถือเป็นปัญหาเรื้อรังของเผ่าอินทรีมานาน ทุกครั้งที่เข้าสู่ฤดูผลัดขน คนในเผ่าจะต้องสูญเสียเวลาและแรงงานจำนวนมากในการกวาดเก็บขนที่ร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทิ้งใต้หน้าผาสูงเพราะขนสีขาวหม่นที่มีเนื้อสัมผัสอ่อนนุ่มฟู ไม่เหมาะกับการนำมาประดับเครื่องแต่งกายหรือทำอุปกรณ์ทั่วไป หากปล่อยทิ้งไว้ ขนพวกนั้นก็จะปลิวไปตามกระแสลม ติดอยู่ตามซอกหินและแหล่งน้ำ สร้างความสกปรกจนคนในเผ่าต้องคอยตามเก็บกวาดอยู่ตลอดเวลาดังนั้นทันทีที่ไนร่าเอ่ยปากว่าต้องการขนปีกผลัดทิ้งเหล่านี้ คนของเผ่าอินทรีจึงรู้สึกยินดีและรีบจัดการให้ทันที เพราะนอกจากจะได้นำขยะไร้ค่ามาแลกกับกระดาษล้ำค่าแล้ว พวกเขายังสามารถกำจัดขนปีกที่กองสุมอยู่ออกไปได้ โดยไม่ต้องเสียแรงขนไปทิ้งเองอีกด้วยสินน้ำใจอย่างนั้นหรือ... อาเค
“สินน้ำใจ?” “ใช่! สินน้ำใจ” คาเนียพยักหน้ารับอย่างจริงจัง “ท่านปู่และท่านพ่อต่างลงความเห็นตรงกันว่า การค้าขายแลกเปลี่ยนกับเธอในครั้งนี้มีประโยชน์ต่อเผ่าของเราอย่างมหาศาล เกลือที่เธอนำมาช่วยชีวิตพวกเราให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤต ส่วนกระดาษใยไม้ก็ช่วยลดการสิ้นเปลืองหนังสัตว์ในเผ่าได้อย่างยอดเยี่ยม” เขาหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ “ดังนั้น ขนปีกผลัดทิ้งที่เหลือเหล่านี้ พวกเราจึงตั้งใจมอบให้เธอไปเลยโดยไม่คิดสิ่งตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น หวังเป็นอย่างยิ่งว่าการค้าระหว่างสองเผ่าของเราจะยืนยาวสืบไป” ไนร่ามองหน้าคาเนียสลับกับกองถุงหนังสัตว์มหึมาตรงหน้า “ทั้งหมดนี่เลยหรือ” “ทั้งหมดเลย” เมื่อได้รับคำยืนยันอย่างหนักแน่นและจริงใจ หญิงสาวก็ถึงกับผ่อนลมหายใจยาว เธอยยกมือขึ้นนวดขมับของตนเองเบาๆ สินน้ำใจอะไรกัน นี่มันกองภูเขาขยะชัดๆ! ขนผลัดทิ้งนับร้อยถุง หากจะให้ขนกลับถิ่นฐานต่อให้ใช้รถบรรทุกก็ยังต้องใช้หลายสิบคันรถ แต่ปัญหาคือโลกใบนี้ไม่มีรถบรรทุกให้เธอใช้งาน เช่นนี้แล้วของมากมายตรงหน้าจะขนกลับไปยังไงกัน ก่อนหน้านี้เธอคิดเพียงแค่อยากจะได้ขนปีกสักสิบถุงนำกลับไปทำเครื่องนอนและเครื่องนุ่งห่มกันหนาวให
สามวันต่อมาบ้านของไนร่าก็เริ่มเป็นรูปร่างที่ชัดเจน แม้ว่างานภายในจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดีนัก แต่ผนังไม้ด้านนอกและโครงหลังคาก็เริ่มมองเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว ในขณะเดียวกัน แปลงเพาะกล้าที่ลูเวนรับหน้าที่ดูแลก็เจริญเติบโตขึ้นอย่างน่าพึงพอใจตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไนร่าแบ่งเวลาบริหารจัดการระหว่างการควบคุมการก่อสร้าง ตรวจดูความเรียบร้อยของแปลงเพาะปลูก และจัดเตรียมสินค้าสำหรับนำไปแลกเปลี่ยนกับเผ่าอินทรี ลูเวนและสมาชิกคนอื่นๆ ช่วยกันต้มเคี่ยวและเก็บเกลือจนได้ถึงหกตะกร้าไนร่าแบ่งเกลือสองตะกระเพื่อนำไปแลกเปลี่ยนตามสัญญา ส่วนอีกสี่ตะกร้าเก็บเอาไว้ในคลังสเบียง โดยไม่ลืมที่จะจัดแบ่งตามรายหัวให้แต่ละคนนำไปใช้ส่วนตัวด้วย ส่วนกระดาษใยไม้นั้นเธอยังมีอยู่ในระบบอีกจำนวนมาก ดังนั้นจึงยังไม่จำเป็นต้องเริ่มทำ รอจนการสร้างบ้าน และเพาะปลูกเรียบร้อยก่อนค่อยเริ่มก็ยังไม่สายเข้าสู่ช่วงวันที่ห้า บ้านของไนร่าก็เสร็จสมบูรณ์ ทว่ายังไม่ทันได้ย้ายเข้าบ้านใหม่ ไนร่าและอาเคลก็ต้องเร่งเดินทางไปยังเผ่าอินทรีอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้พวกเขาไม่ได้เดินทางด้วยความเร่งรีบเหมือนครั้งก่อน อีกทั้งระหว่างทางยังไม่มีฝูงนกกรีดผาเข้ามารบ
หญิงสาวถอนหายใจยาว มองอสูรงูขาวแล้วส่ายหน้าไปมา ก่อนจะนึกถึงเรื่องหินไฟที่เธอยังคงรู้สึกติดค้างอีกฝ่ายอยู่ แววตาจึงฉายความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“นายหญิงมองฉันแบบนี้ หรือว่าการเดินทางครั้งนี้ได้ทำสิ่งใดที่ผิดต่อพวกเราไปจริงๆ”เซย์รันเอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงจับผิด ทว่าภายในใจกลับรู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างหนักคงไม่ใช่ว่าเธอไปรับเพศผู้มาเป็นสามีเพิ่มหรอกนะเพศชายเผ่าอินทรี ขึ้นชื่อในเรื่องความกำยำ แข็งแกร่ง เพศเมียจากหลายเผ่าต่างก็ต้องการพวกเขามาเป็นสามี แต่ค่านิยมของเพศชายในเผ่าอินทรีนั้นนิยมมีภรรยาเป็นคนในเผ่าเพื่อที่จะได้ไม่ต้องย้ายถิ่นฐาน ทว่าไนร่าของเขาเก่งกาจ และงดงามเช่นนี้ เพศชายเผ่าไหนได้พบก็ย่อมหลงใหล เพียงคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ความรู้สึกไม่ยินยอมก็ผุดขึ้นมาในใจของเขาทันที ดวงตาสีฟ้าครามฉายแววขุ่นเคือง จับจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา“พูดอะไรไร้สาระ”ไนร่าดุอสูรงูขาวด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก ก่อนจะหันไปมองคนในเผ่าที่ทยอยมารวมตัวกันเพื่อเตรียมสร้างบ้านให้เธอ ไนร่าจึงฉวยโอกาสนี้บอกเรื่องสำคัญ“การเจรจาแลกเปลี่ยนครั้งนี้สำเร็จไปด้วยดี นอกจากนี้ฉันยังเจรจาข้อตกลงสำคัญอ





