ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน

ตอนที่ 1 สงครามสุดท้าย

โลกในปี 2088 เป็นสถานที่ที่ไม่มีแม้แต่ความหวัง มันเป็นโลกที่ล่มสลายจากสงครามและโรคระบาด มนุษย์ถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง ทุกคนต้องลุกขึ้นสู้ เพื่อความอยู่รอด หากไม่สู้ก็เท่ากับน้อมรับความตาย ผู้คนที่ยังมีชีวิตรอดต้องพึ่งพาแหล่งน้ำและทรัพยากรที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในการเอาตัวรอด ทั่วโลกเต็มไปด้วยซากเมืองที่ถูกทิ้งร้างและท้องฟ้าที่มืดครึ้มเต็มไปด้วยมลพิษ

สงครามสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงเป็นศึกที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ การต่อสู้กับการรุกรานจากกลุ่มกบฏที่ต้องการครอบครองพื้นที่ทรัพยากรแหล่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ในโลกนี้ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การปกป้องบ้านเมือง แต่มันคือการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์

ในฐานะหัวหน้าทีมล่าสัตว์ ที่ได้รับคำสั่งให้ปกป้องอันตรายจากการโจมตีของอสูรและกลุ่มกบฏ ซูซินเป็นผู้ที่ทุ่มเททั้งร่างกายและจิตใจเพื่อทำภารกิจสำคัญ เธอได้รับคำสั่งให้ปกป้องพื้นที่กักเก็บน้ำแหล่งสุดท้าย ซึ่งเป็นหน้าที่สำคัญที่สุดของสงครามในครั้งนี้

การต่อสู้ในวันนี้ต่างจากทุกครั้งที่เคยผ่านมา ภายในสนามรบเต็มไปด้วยฝุ่นควันและเสียงปืน ซูซินเห็นชีวิตของเพื่อนร่วมทีมที่เคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ต่างพากันทยอยล้มลงทีละคน เธอไม่สามารถหยุดยั้งความตายจากพวกกลายพันธุ์ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ยอมแพ้

ขณะที่เธอกำลังสู้กับฝ่ายศัตรู อยู่ ๆ ก็เกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณจนเกิดหลุมลึก และเธอก็พลัดตกลงไปในหลุมนั้นเพียงลำพัง อยู่ใต้ซากปรักหักพังที่มีแต่ความมืดมิด

ซูซินรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่กำลังแทรกซึมเข้าไปในกระดูก ดูเหมือนลมหายใจของเธอกำลังจะหายไป เธอรับรู้ว่าตัวเองจะไม่มีทางหนีรอดจากความตายในศึกครั้งนี้ได้ แต่ก็ยังพยายามที่จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

“ไม่ได้... ฉันยังไหว... ฉันมีสิ่งสำคัญที่ต้องทำ... ” เธอพยายามบอกตัวเอง แต่ความเจ็บปวดทำให้เสียงที่เปล่งออกมาแทบไม่ได้ยิน

ซูซินกัดฟันแน่น แขนของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลจากกรงเล็บของสัตว์กลายพันธุ์ อีกทั้งตอนนี้เธอก็ไม่เหลือกระสุนปืนแล้วด้วย และยังตกลงมาอยู่ในหลุมลึก ต่อให้ไม่ปีนขึ้นไป พวกกลายพันธุ์ก็จะลงมาหาเธออยู่ดี เพราะพวกมันมองว่ามนุษย์คืออาหารอันโอชะ

"อืม ช่างมันเถอะ... " เมื่อพยายามแล้วไม่เป็นผล เลยต้องยอมจำนน

เธอหลับตาลงอย่างช้า ๆ รอให้ความตายมาพรากลมหายใจของเธอไป แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังวาดฝันถึงโลกที่ไม่มีโรคระบาดหรือพวกกลายพันธุ์ เธออยากใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ไม่ต้องสะดุ้งตื่นตลอดเวลา เธอเหนื่อยกับการเอาตัวรอดและการทรยศหักหลังจากพวกมนุษย์ด้วยกันเอง เธอเห็นความเสื่อมทรามมามาก จนสามารถเล็งปืนใส่มนุษย์แล้วลั่นไกโดยที่ไม่รู้สึกอะไร

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้ช่วยเหลือผู้คนมากมาย ส่วนคนที่ตายด้วยน้ำมือของเธอก็ล้วนแต่เป็นคนไม่ดีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มคนที่กดขี่ข่มเหงเด็กสาว หรือพวกที่ดักปล้นสะดม หรือแม้แต่พวกที่กินเนื้อมนุษย์ด้วยกันเอง เธอสังหารคนเหล่านั้นมานับไม่ถ้วน

สิ่งเหล่านั้นเรียกว่าทำความดีได้หรือไม่... เธอก็ไม่สามารถตอบได้เช่นกัน อีกทั้งสิ่งที่คนรุ่นก่อนสอนมาว่าทำดีต้องได้ดี มันไม่มีให้เห็นเลย มีแต่คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด

“หากพระเจ้า เทพเซียน หรือสิ่งที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ทั้งหลายมองดูอยู่ ช่วยให้ฉันตายก่อนที่พวกกลายพันธุ์จะลงมาได้หรือไม่ ฉันคิดว่าตัวเองได้ช่วยผู้คนไว้มากมาย ถือว่าเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน” เธอไม่อยากทรมานไปมากกว่านี้แล้ว ถึงได้ร้องขอจากสิ่งที่ตัวเองไม่เคยเชื่อว่ามีอยู่จริง

ซูซินเฝ้าฝันถึงสถานที่ที่ไร้ซึ่งโรคระบาด สถานที่ที่เต็มไปด้วยสีเขียว สถานที่ที่มีแสงแดด สถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ เธอคงไม่มีโอกาสได้เห็นสิ่งเหล่านั้นแล้ว

ซูซินยิ้มให้กับภาพในจินตนาการที่ตัวเองสร้างขึ้น ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะจมดิ่งไปในความมืดมิด

[ติ๊ง! ระบบทำการเชื่อมต่อสำเร็จ]

[เปิดประตูมิติ นำพาจิตวิญญาณข้ามกาลเวลาสู่โลกใบใหม่]