เลือดสีทอง จันทร์ที่สาบสูญ

บทที่ 1: ดอกไม้ป่ากับพญาครุฑจำแลง

ณ ในเขตแดนลับตาที่รอยต่อระหว่างสวรรค์และป่าหิมพานต์บรรจบกัน ชัญษร พญาครุฑหนุ่มได้บินลงมาจำแลงกายยังบนโลกมนุษย์.. ชัญษรไม่ใช่พญาครุฑที่ชอบมองแต่ท้องฟ้าสูงเสียดฟ้าเหมือนผู้อื่น เขาชอบความสงบของผืนป่าชั้นนอกมากกว่า ณ ที่นั้นเอง เขาได้พบกับ แสงจันทร์ หญิงสาวชาวบ้านป่าผู้มีรอยยิ้มที่ทำให้ใจของนักรบผู้แข็งแกร่งเต้นผิดจังหวะ

แสงจันทร์ไม่ได้งดงามด้วยเครื่องทองอย่างนางอัปสรบนสวรรค์ แต่ความงามของเธอคือความเรียบง่าย แววตาของเธอเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน และกลิ่นกายของเธอก็หอมกรุ่นเหมือนดอกไม้ป่าที่ผลิบานหลังฝนตก

ทุกวัน ชัญษรจะแอบแปลงกายเป็นหนุ่มชาวป่าเพื่อมาเฝ้ามองเธอเก็บสมุนไพร เขาเริ่มจากความสงสัย กลายเป็นความชื่นชม และลงเอยด้วยการ "ตกหลุมรัก" อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ในผืนป่าหิมพานต์ชั้นนอกมักอบอวลไปด้วยความเงียบสงบ แสงจันทร์ หญิงสาวชาวป่าผู้มีใบหน้าอ่อนหวานและรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ ใช้เวลาแต่ละวันหมดไปกับการเก็บสมุนไพร เธอไม่เคยรู้เลยว่า ทุกย่างก้าวของเธอนั้นอยู่ในสายตาของ 'ใครบางคน' มาตลอด

ชัญษร พญาครุฑหนุ่มผู้เบื่อหน่ายกับชีวิตบนยอดเขาสูง เขาชื่นชอบการจำแลงกายเป็นชายหนุ่มชาวบ้านธรรมดาเพื่อลงมาเดินป่า วันแรกที่เขาเห็นแสงจันทร์กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บดอกไม้ริมลำธาร ความสง่างามของเธอกลับทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของพญาครุฑเต้นระรัวผิดจังหวะ

เขาไม่ได้เข้าไปหาเธอทันที แต่เริ่มจากการปรากฏตัวให้เห็นในระยะไกล คอยแอบช่วยขัดขวางสัตว์ร้ายที่อาจทำอันตรายเธอ หรือแอบนำผลไม้ป่ารสเลิศไปวางไว้บนก้อนหินที่เธอต้องเดินผ่านจนกระทั้งต่อมา เขาก็กล้าที่ออกไปพบเจอหญิงสาวที่เขารัก

วันเวลาผ่านไป ความขี้เล่นในตัวชัญษรก็เริ่มแสดงออกมา เขาเริ่มกล้าเข้าใกล้เธอมากขึ้น

"เจ้ามาทำอะไรในที่เปลี่ยวๆ คนเดียวแบบนี้ทุกวันไม่กลัวเสือหรือ" ชัญษรโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ขณะที่เธอกำลังก้มเก็บรากไม้ แสงจันทร์สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันมามองชายแปลกหน้าที่มีแววตาคมกริบแต่ทว่าดูใจดี

"ข้าโตที่นี่ จะกลัวอะไร... แล้วเจ้าล่ะ มาแอบดูข้าอยู่นานแล้วนะ" แสงจันทร์ตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทำเอาพญาครุฑหนุ่มหัวเราะร่าด้วยความถูกใจ

ตั้งแต่นั้นมา ชัญษรก็แวะมาหาเธอทุกเย็น เขามักจะหยิบเอาดอกไม้งามที่เขาอุตส่าห์บินไปหามาจากยอดเขาสูงลิบลิ่วมามอบให้เธอเสมอ แกล้งหยอกล้อด้วยการแอบดึงปลายสไบ หรือแกล้งทำเป็นเดินสะดุดให้เธอหัวเราะ

ทุกยามเย็นเมื่อแสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ กลิ่นอายของผืนป่าหิมพานต์ชั้นนอกจะอบอวลไปด้วยความสุขของ แสงจันทร์ หญิงสาวชาวป่าผู้มีผิวพรรณผุดผ่องดุจหยวกกล้วย และในทุกเย็นเช่นกัน... ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีนัยน์ตาคมกริบแต่ทว่าแฝงความขี้เล่นจะปรากฏตัวขึ้น

เขาคือชัญษร... ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่มักจะสวมชุดผ้าฝ้ายดิบๆ แต่ท่วงท่ากลับดูสง่างามราวกับไม่ได้มาจากที่นี่

"เจ้าอีกแล้วนะ!" แสงจันทร์เอ่ยพลางยิ้มเขิน เมื่อเห็นชายหนุ่มกระโดดลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ในมือถือดอกมณฑาทองช่อโตที่หาได้ยากยิ่งนัก

"ดอกไม้สวยๆ ย่อมคู่กับคนที่งามยิ่งกว่า... ข้าอุตส่าห์ปีนไปเก็บมาให้เจ้าจากยอดเขาสูงเชียวนะ แม่คนงาม" ชัญษรยิ้มกว้าง แววตาของเขาที่มักจะดูดุดันเวลาจ้องมองศัตรู กลับอ่อนโยนลงเหลือเพียงความเอ็นดูเมื่อมองสบตาหญิงสาว

เขาไม่เพียงแต่เอาดอกไม้มาให้ แต่เขายังมักจะหยอกเย้าด้วยการแอบดึงผ้าสไบของเธอเบาๆ หรือไม่ก็แกล้งหยอกให้เธอโมโหจนแก้มแดง ก่อนจะแก้คืนด้วยการนั่งดีดใบไม้เป็นท่วงทำนองเพลงเกี้ยวสาวพื้นบ้านที่หวานหูจนคนฟังแทบละลาย

“ยามจันทร์กระจ่างฟ้า... พี่มองเห็นแต่หน้าเจ้าลอยเด่นในใจ

ดอกไม้ป่ากลิ่นหอมหวลชื่นใจ... สู้กลิ่นกายเจ้ามิได้เลยแม้เพียงน้อย

ให้พี่เป็นนกไร้ปีก... ขอยอมสละทุกสิ่งเพียงได้เคียงคู่เจ้า... แสงจันทร์ของพี่”

เสียงทุ้มต่ำของเขาขับขานถ้อยคำเกี้ยวพาราสี แม้จะเป็นทำนองชาวบ้าน แต่ชัญษรใส่ความตั้งใจลงไปในทุกตัวโน้ต แสงจันทร์นั่งฟังอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ พลางแกล้งทำเป็นก้มหน้าคุดคู้หลบสายตาที่ร้อนแรงนั้น แต่รอยยิ้มที่มุมปากไม่อาจปิดบังความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจได้เลย

"เจ้าคนปากหวาน... วันหลังไม่ต้องมาร้องเพลงหรอก ข้าจะขัดหูเอา" เธอเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม

ชัญษรหัวเราะร่า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ "ข้าไม่ได้แค่ปากหวานหรอก... หากเจ้าอยากรู้ว่าใจพี่หวานเพียงใด ให้ลองมาหยิบไปดูสิ"

เขาทำเป็นหยอกเย้า แกล้งขยับมือไปแตะมือเธอเบาๆ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นแปลกประหลาด แต่มันทำให้แสงจันทร์รู้สึกปลอดภัย... ปลอดภัยจนเธอลืมไปว่า ชายหนุ่มคนนี้มีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น

หลังจากที่หัวใจของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่ง ชัญษรตัดสินใจปลูกกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กๆ ขึ้นที่ชายป่าหิมพานต์ที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน เขาละทิ้งร่างจำแลงที่ดูหรูหรา และยอมใช้ชีวิตแบบชายชาวป่าธรรมดาอย่างเต็มตัว

ภาพชีวิตที่เรียบง่ายกลายเป็นความสุขที่สุดที่พญาครุฑหนุ่มเคยได้รับ... ยามเช้า ชัญษรจะคอยหุงหาอาหารและนำผลไม้หวานฉ่ำจากยอดเขามาวางไว้ให้ ส่วนแสงจันทร์ก็ทำหน้าที่แม่บ้านแม่เรือน ดูแลบ้านเรือนให้สะอาดตาด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าไปเก็บของพวกนี้มาจากไหนรึ? ดอกไม้พวกนี้แปลกตา แถมผลไม้นี่ก็หวานหอมกว่าที่ข้าเคยเห็นในป่าแถบนี้เสียอีก" แสงจันทร์ถามพลางวางสำรับอาหารลงบนโต๊ะไม้

ชัญษรหัวเราะในลำคอพลางมองคนรักด้วยสายตาหวานเชื่อม "ข้าก็แค่หาไปเรื่อยตามประสาคนอยากเอาใจเมีย... เจ้าชอบก็พอแล้ว"

เขาไม่เคยบอกความจริงว่าเขาต้องบินขึ้นไปสูงแค่ไหนหรือฝ่าอันตรายอะไรมาบ้างเพื่อของเพียงไม่กี่อย่าง สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือการได้นั่งมองเธอทานอาหาร และได้เห็นเธอมีความสุขในชีวิตที่แสนเรียบง่ายนี้

ยามเย็นเมื่อแสงสีทองอาบไล้ไปทั่วกระท่อม ทั้งคู่มักจะนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน แสงจันทร์ชอบเอนศีรษะลงบนตักของเขา ชัญษรจะคอยลูบผมเธอเบาๆ และขับขานเพลงเกี้ยวสาวที่เขามักจะร้องให้เธอฟังเสมอ แววตาของเขาที่เคยมองฟ้ากว้าง บัดนี้กลับมีเพียงแสงจันทร์คนเดียวที่จับจองพื้นที่หัวใจทั้งหมด

"หากวันหนึ่งมีคนมาพรากเราออกจากกัน เจ้าจะทำอย่างไร?" แสงจันทร์ถามขึ้นลอยๆ สายตามองไปที่ท้องฟ้าสีส้ม

ชัญษรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "ตราบใดที่ลมหายใจของข้ายังอยู่ ไม่มีอำนาจใดในใต้หล้าที่พรากเจ้าไปจากข้าได้... จำไว้เถิดแสงจันทร์ ไม่ว่าสวรรค์หรือนรกหากขวางทางรักของเรา ข้าก็จะทำลายมันด้วยมือคู่นี้เอง"

แม้คำพูดจะดูดุดัน แต่สัมผัสที่เขามอบให้เธอนั้นกลับอ่อนโยนและนุ่มนวลที่สุด ในห้วงเวลานั้น ทั้งสองไม่รู้เลยว่าคำสาบานนั้นกำลังจะกลายเป็นคำสาปที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล.....