All Chapters of ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Chapter 1 - Chapter 10

“นั่นเพราะเธอเป็นคนที่ท่านหัวหน้าเผ่าสั่งให้พาพวกเขาหนี” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ “ต่อให้รู้ว่าเธอกำลังจะพาไปตาย พวกเขาก็ไม่มีเวลาเลือกผู้นำคนใหม่แล้ว” คำพูดนั้นแทงลึกเข้ากลางอกจนไนร่านิ่งไป ที่แท้พวกเขาไม่ได้ติดตามเธอเพราะความเชื่อใจ แต่เพราะไม่มีทางเลือกอื่นคารันมองสีหน้าที่ผิดหวังของหญิงสาวในอ้อมแขนแล้วยกมุมปากขึ้นเย้ยหยัน สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง การเชื่อฟังคำสั่งของผู้นำ คือกฎสำคัญที่ฝังอยู่ในกระดูก ยิ่งตอนนี้คนที่อยู่ด้านหลังส่วนใหญ่คือผู้หญิง เด็ก คนแก่ และคนเจ็บ พวกเขาไม่ใช่นักรบ ไม่มีเสบียง ไม่มีทางหนีอื่น และที่สำคัญข้างกายของไนร่ายังมีสามีอสูรซึ่งอดีตแข็งแกร่งที่สุดในเผ่าติดตามคุ้มกัน แม้จะเกลียดเธอเพียงใด แต่ภายใต้เหตุผลเหล่านี้ การเกาะกลุ่มตามเธอย่อมปลอดภัยกว่าการหนีแตกกระเจิงไปในป่าดิบเพียงลำพังเมื่อมาถึงเชิงเนินหิน คารันก็หยุดกะทันหัน เขาวางไนร่าลงบนพื้น ก่อนก้มลงมองโซ่ตรวนตรงข้อเท้าของตนเอง ด้วยข้อจำกัดนี้ แน่นอนว่าเขาย่อมไม่สามารถปีนขึ้นไปด้านบนเนินหิน และยิ่งไม่อาจคืนร่างสัตว์ได้ดวงตาคมดุตวัดมองไนร่าราวคาดหวังบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบแล้วหันไปทางชาย

คำว่า ระวังปีก ทำให้อาเคลนึกเย้ยหยันในใจ ปีกของเขาบาดเจ็บรุนแรงเช่นนี้มีส่วนไหนไม่ใช่ฝีมือเธอบ้างกัน ช่างเป็นผู้หญิงที่เสแสร้ง ได้อย่างไร้ยางอายที่สุด“เสแสร้ง!” เขาพูดเสียงเบาในลำคอ ก่อนคืนร่างอสูรอินทรีกางปีกแล้วบินโฉบลงไป ทว่าในจังหวะที่ใกล้จะถึงคู่ชายหญิงชรา เด็กชายตัวเล็กที่วิ่งนำหน้าก็สะดุดรากไม้ล้มลง งาช้างอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสิบช่วงแขน อาเคลขบกรามแน่น แม้ตามกฎพันธะ เขาไม่ควรขัดคำสั่งของคู่ชีวิตเพศเมีย แต่ครั้งนี้ต่อให้ต้องถูกเธอลงโทษ ดุด่าทุบตีเขาก็จำเป็นต้องช่วยเด็กชายตรงหน้าก่อน เงาสีเขียวแกมดำพุ่งวาบผ่านพื้น อาเคลรีบขยับปีกเร่งความเร็ว แล้วใช้กรงเล็บคว้าเด็กชายขึ้นมาก่อนปลายงาช้างจะจู่โจมถึงตัวเขาเพียงไม่กี่ช่วงลมหายใจ จากนั้นก็บินกลับไปส่งเด็กชายที่เนินหินไนร่ารีบเข้ามารับเด็กชายลงจากหลังอสูรอินทรีแล้วกำชับเสียงจริงจัง“นายเข้าไปหลบที่ด้านใน นั่งก้มหัวไว้” สั่งการเด็กชายจบ ไนร่าก็รีบหันกลับมาทางอาเคล“อาเคล นายบาดเจ็บตรงไหนไหม” เมื่อครู่เขาช่วยเด็กชายคนนี้ในระยะอันตราย เธอไม่แน่ใจว่าเขาได้รับบาดเจ็บจากการถูกช้างตัวนั้นโจมตีหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นเธอที่เป็นคนขอร้องเขาย่อมห

ตอนนี้แม้แต่ขนของเขา นายหญิงก็ไม่อยากได้แล้ว เขาช่างเป็นเพศผู้ที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงจริงๆ ลูเวนเม้มริมฝีปากบาง เมื่อเห็นว่าปลายเท้าของไนร่าถอยห่างออกไป เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้น ลากขาที่บาดเจ็บไปนั่งรวมกลุ่มกับเด็กและผู้เฒ่าทั้งสอง แม้ใบหน้าของเขาจะยังซีดขาว แต่เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยขยับเข้ามาใกล้ด้วยอาการหวาดกลัว เขาก็ยังฝืนยกมือแตะไหล่อีกฝ่ายเบาๆ คล้ายกำลังปลอบโยนว่าไม่เป็นไร ไนร่าถอนหายใจยาวเรื่องของลูเวนอาจต้องใช้เวลาอีกสักระยะ เพื่อทำให้เขาคลายความหวาดกลัวต่อเธอหญิงสาวหันมาหาคารัน เสือดำตัวใหญ่รีบขยับตัวลุกขึ้น ดวงตาสีทองจับจ้องเธอเขม็ง ก่อนจะใช้เท้าหน้าเขี่ยโซ่ที่ถูกปลดออกมาไว้ตรงหน้า ท่าทางของเขาไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความนิ่งสงบที่ซ่อนความเกลียดชังที่กำลังอดกลั้นเอาไว้ไนร่าก้มมองโซ่เหล็กตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น ในโลกที่แม้แต่มีดยังทำจากหินและกระดูกสัตว์ ร่างเดิมกลับใช้เหล็กชั้นดีมาทำโซ่ล่ามคน ช่างเป็นหญิงสาวที่เกินจะบรรยายจริงๆ“นายเก็บไว้เถอะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ คารันนิ่งงัน ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพศเมียผู้นี้ ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เขาคืนร่างสัตว์ เธอจะรังเกียจจน

“ว่าไงล่ะนายหญิง มีของฉันไหม” ฝ่ามือสีขาวซีดยื่นออกมาเบื้องหน้ากระดิกปลายนิ้วเล็กน้อย บนฝ่ามือนั้นมีเพียงบาดแผลเล็กๆ แต่เซย์รันเป็นคนแรกที่ยื่นมือมาให้เธอ ดังนั้นไนร่าจึงไม่ลังเลที่จะใช้มีดกระดูกตัดชายกระโปรงหนังสัตว์ของตนเป็นเส้นยาว แล้วพันฝ่ามือให้เขาอย่างรวดเร็ว “แผลของนายไม่ลึกมาก พันแผลแล้วกดไว้ก็พอ ฉันไปดูคนที่เหลือก่อนนะ” พูดจบเธอก็ปล่อยมือเขาทันที ทว่าเซย์รันกลับยังคงมองหนังสัตว์บนฝ่ามือตนเองนิ่ง รอยยิ้มบางที่มักประดับอยู่บนใบหน้าพลันจางหายไป ดวงตาสีฟ้าตวัดมองตามแผ่นหลังบางที่เร่งฝีเท้าเดินไปดูคนด้านล่างไนร่าไม่ใช่คนที่หวงชุดตนเองที่สุดหรอกหรือ ครั้งนี้เธอถึงกับตัดเสื้อหนังนิ่มตัวโปรดให้อาเคลกดแผลห้ามเลือด อีกทั้งยังตัดกระโปรงหนังสัตว์มาพันมือให้เขา หรือว่าเธอจะกำลังวางแผนใช้เหตุการณ์นี้บังคับถลกเอาหนังงูของเขาไปทำชุดใหม่ไนร่าเร่งฝีเท้ากลับมาที่ทางขึ้นเนินหินอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันได้ชะโงกดูคนที่เหลือแผ่นหินใหญ่ก็สั่นสะเทือนจนเธอเซถลาอีกครั้ง เซย์รันรีบตวัดแขนโอบตัวเธอเข้ามาไว้แนบอก มุมปากยกยิ้มบาง เตรียมรับคำด่าทอของหญิงสาวเหมือนทุกครั้งไอ้งูสกปรก ตัวแกมีแต่พิษ อย่าได้คิดม