ตอนที่ 9 หมูตุ๋นตงพอ  

ตอนที่

9

หมูตุ๋นตงพอ

      “ท่านอ๋อง กระหม่อมคิดว่าจางซื่อมีความริษยาอย่างที่สุดและคำพูดสุดท้ายของนางดูไม่ปลอยภัยกับหว่านเอ๋อร์พะย่ะค่ะ”

       “มู่ฉางเฟิงไม่ได้ตอบทันที เขายังคงจ้องมองไปยังประตูที่ปิดลงของกระท่อมนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนภาพความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใน

       “นางกล้าหาญมากและฉลาด” มู่ฉางเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความพอใจ

       จงซิ่นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “แต่ด้วยสายตาที่นางมองแม่นางหลินก่อนจากไป ข้าเกรงว่าเรื่องคงไม่จบง่ายๆ พะย่ะค่ะ”

       มู่ฉางเฟิงก้าวเท้าออกมาจากใต้ต้นหลิวอย่างเชื่องช้า

       “นั่นเป็นสิ่งที่ข้าคาดคิดไว้อยู่แล้ว” ท่านอ๋องกล่าว “จงซิ่นเจ้าสั่งการให้คนของเรา จับตาดูแม่นางหลินและลูกของนางไว้ตลอดเวลา อย่าให้นางรู้ตัว แต่ถ้ามีอันตรายใดๆ เข้าใกล้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงิน หรือเรื่องชีวิตของนางและบุตรเจ้าต้องจัดการโดยทันที ห้ามให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายนาง”

       “รับบัญชาพะย่ะค่ะ” จงซิ่นตอบรับคำสั่งอย่างหนักแน่น

       ทั้งสองเดินจากไปอย่างรวดเร็ว โดยมีความสนใจทั้งหมดของท่านอ๋องมุ่งเป้าไปที่สตรีม่ายลูกติดผู้ซึ่งกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่

       ไม่นานหลังจากที่หลินจางซื่อถูกขับไล่ออกมาจากกระท่อม นางก็กลับไปที่บ้านด้วยความโกรธแค้นและริษยาที่เผาผลาญใจ

       “นังหว่านเอ๋อร์ขี้แพ้มันไปได้เงินมาจากไหนกันนักกันหนา นี่มันต้องเป็นของที่นางไปขโมยมาแน่ๆ” หลินจางซื่อสบถอย่างบ้าคลั่ง

       “ท่านแม่ ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ” หลินเสี่ยวหรูพยายามปลอบมารดา แต่ดวงตาของนางเองก็เต็มไปด้วยความอยากได้เงินก้อนนั้นเช่นกัน

       “ใจเย็นได้อย่างไรเสี่ยวหรู” หลินจางซื่อตวาด

       “เงินก้อนนั้น เงินนั่นมันควรจะอยู่ในมือเราไม่ใช่อยู่ในมือของคนขี้แพ้อย่างมัน แม่ต้องเอาเงินก้อนนั้นมาให้ได้”

       “ท่านแม่จะทำเช่นไรเจ้าคะ” หลินเสี่ยวหรูเองก็เริ่มเห็นดีเห็นงามกับมารดาของนางเช่นเดียวกัน  “เจ้าอยากได้นางมาเป็นทาสไม่ใช่หรือเสี่ยวหรู” หลินจางซื่อเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

       “แต่มันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว ข้าอยากแก้แค้นมันที่ทำให้ข้าอับอายเมื่อหลายปีก่อน” หลินเสี่ยวหรูเอ่ยขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อหลายปีก่อนที่ทั้งสองแย่งซื้อเสื้อตัวเดียวกันแต่นางกลับเป็นคนได้ไปเพราะสามีของนางให้ราคาที่มากกว่าแก่พ่อค้า หลินเสี่ยวหรูจึงอยากเอาชนะนางไปทุกอย่าง

       “ก็แค่ทำให้มันไม่มีเงินแล้วมันก็จะต้องมายืมเงินจากเราแล้วมันก็จะได้เป็นทาสเจ้าเมื่อมันหาเงินมาใช้หนี้ไม่ได้อีก” หลินจางซื่อเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ร้ายกาจ

       “ตอนนี้มันมีแล้วมันจะไม่มีได้อย่างไรเล่าท่านแม่ ท่านไม่คิดบ้างเลยหรืออย่างไร” หลินเสี่ยวหรูโต้แย้งมารดา และยังมุ่งไปที่เรื่องเงินก้อนโตของหลินหว่านเอ๋อร์

       “มันมีก็ทำให้มันไม่มี” หลินจางซื่อเอ่ยขึ้นมาแล้วก็หัวเราะหึหึในลำคออย่างชั่วร้าย

       “ท่านแม่ ท่านจะทำอะไร” หลินเสี่ยวหรูเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้ามารดาของนางอย่างไม่เข้าใจแต่ก็รับรู้ได้ถึงความร้ายกาจของมารดา

       หลินจางซื่อหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้ายอีกครั้ง “ใช่แล้ว นางต้องไม่มีโอกาสแม้แต่จะเริ่มต้น เจ้าจงรีบไปหานักเลงหัวไม้สองคน ที่ตลาดมืดให้ข้าทันที บอกมันว่าเงินค่าจ้างสามพวงถ้วน ให้ไปดักซุ่มและปล้นเงินทั้งหมดของหลินหว่านเอ๋อร์ ต้องทำในคืนนี้เท่านั้น ไม่อย่างนั้นนางจะหาทางเอาตัวรอดได้ก่อน”

       “ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่” หลินเสี่ยวหรูรับคำสั่งของมารดาอย่างเข้าใจนางเห็นดีเห็นงามกับแผนการชั่วร้ายนี้ และทำตามที่มารดาของนางสั่งการ

       ภายในกระท่อม

       หลังจากหลินจางซื่อและลูกสาวจากไป หลินหว่านเอ๋อร์ก็ปิดประตูลงเบาๆ และหันมาหาลูกๆ ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขอย่างแท้จริง นางนำเงินส่วนหนึ่งไปซื้อหมูสามชั้นเพื่อนำมาตุ๋นเป็นเมนูหมูตุ๋นตงพอ

       คืนนี้ พวกเขาจะกินอาหารที่ไม่ใช่แค่ประทังชีวิต แต่เป็นอาหารแห่งความสุข

       หลินหว่านเอ๋อร์เริ่มทำหมูตุ๋นตงพอ อย่างพิถีพิถัน เนื้อหมูสามชั้นถูกนำมาทอดเบาๆ ก่อนจะถูกนำไปตุ๋นในน้ำซอสที่ปรุงจากเหล้าจีน น้ำตาลและซีอิ๊วเล็กน้อย การตุ๋นใช้ไฟอ่อนๆ เป็นเวลานานทำให้หนังหมูมีสีแดงเข้มสวยงาม เนื้อหมูนุ่มละมุนจนแทบละลายในปากและมีกลิ่นหอมหวานเค็มที่เย้ายวนใจ