ตอนที่ 9 หมูตุ๋นตงพอ (2)  

ตอนที่

9

หมูตุ๋นตงพอ

    

อาเป่าและอาเหมย นั่งมองหม้อตุ๋นด้วยสายตาไม่กระพริบ กลิ่นหอมที่อบอวลไปทั่วกระท่อมเก่าๆ ช่างแตกต่างจากกลิ่นเหม็นอับที่คุ้นเคย

       “ท่านแม่ กลิ่นหอมจนข้าท้องร้องทนไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ” อาเหมยกล่าวด้วยความตื่นเต้นเพราะนางไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมอย่างนี้ภายในกระท่อมน้อยๆ หลังนี้

       “นี่คือหมูตุ๋นตงพอนะลูก ถ้าลูกได้ลิ้มรสของมัน ลูกต้องยิ้มไม่หุบเป็นแน่” หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวพร้อมรอยยิ้มให้กับลูกสาว

       “เป็นเมนูที่ต้องใช้ความพยายาม แต่ก็เป็นรางวัลสำหรับเด็กดีอย่างพวกเจ้า”

       เนื้อหมูตุ๋นได้ที่ หลินหว่านเอ๋อร์ตักหมูที่ดูน่ารับประทานวางลงบนชามข้าวของลูกๆ โดยมีน้ำซอสสีเข้มเคลือบเงาเนื้อหมูอยู่

       อาเป่าใช้ช้อนตักเนื้อหมูสามชั้นที่นุ่มราวกับวุ้นเข้าปากช้าๆ ทันทีที่เนื้อหมูแตะลิ้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและดีใจ รสชาติหวานนำเค็มตาม เนื้อหมูที่ละลายในปากนั้นเต็มไปด้วยรสชาติที่ล้ำลึกและอบอุ่น

       “อร่อย อร่อยมากเลยท่านแม่” อาเป่ากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอด้วยความดีใจเพราะไม่ได้กินอะไรอร่อยๆ อย่างนี้มานานแล้วตั้งแต่พ่อทิ้งไป

       “แม่รู้ว่าพวกเจ้าไม่ได้กินอะไรดีๆ มานาน ต่อจากนี้ไปแม่จะไม่ใช่แม่คนเดิมอีกแล้ว แม่จะทำอาหารอร่อยๆ ให้พวกเจ้าทั้งสองกินทุกวันเลย” หลินหว่านเอ๋อร์พูดแล้วก็กอดลูกทั้งสองของนางไว้

       อาเหมยไม่สนใจคำพูดของใครอีกแล้ว นางก้มหน้าก้มตากิน หมูตุ๋นตงพออย่างบ้าคลั่ง เนื้อหมูชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกกลืนหายไปพร้อมกับข้าวสวยที่คลุกเคล้าด้วยน้ำซอสอย่างเอร็ดอร่อย นางกินจนแก้มป่อง และเสื้อผ้าที่หลวมโคร่งเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ดูคับแน่นขึ้นมาทันตา

       เมื่อกินหมดชาม นางพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นไปกอดมารดา แต่ดูเหมือนว่าท้องของนางจะขยายใหญ่จนเกินความสามารุถของร่างกายไปแล้ว

       “อึก ท่านแม่ ข้าขยับไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ” อาเหมยร้องเสียงอู้อี้ ใบหน้าเล็กๆ ของนางทำหน้าเหยเกเหมือนปวดท้อง แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความสุข

       หลินหว่านเอ๋อร์และอาเป่าเห็นภาพนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

       “นี่คงเป็นครั้งแรกที่อาเหมยกินจนอิ่มเกินไปนะเจ้าคะ” อาเป่าแซวน้องสาว

       “เพราะมันอร่อยมากๆ นี่นา เอิ๊ก” อาเหมยพยายามลูบท้องกลมๆ ของตัวเอง

       “ท่านแม่ท้องข้ากลมเหมือนซาลาเปาเลยเจ้าค่ะ”

       หลินหว่านเอ๋อร์รีบอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แม้จะท้องป่องแต่ก็ยังน่ารัก

       “เจ้ากินเยอะไประวังท้องแตกนะอาเหมย” อาเป่าที่นิ่งๆ ก็เอ่ยแซวน้องสาวขึ้นมาก่อนจะหัวเราะชอบใจที่เห็นท้องของน้องสาวป่องขึ้นมาอย่างนี้

       “พี่อาเป่าเองก็อยากกินจนท้องแตกใช่ไหมล่ะอาหารของท่านแม่มันอร่อยจนข้าหยุดกินนี่นา”

       “เอาล่ะ กินอิ่มแล้วเราก็มาฟังนิทานกันดีกว่าเดี๋ยวแม่จะเล่านิทานให้พวกเจ้าฟังนะ” หลินหว่านเอ๋อร์พูดแล้วก็เริ่มเล่านิทาน

       ภายในกระท่อมอบอวลไปด้วยความสุขเล็กๆ จากสามคนแม่ลูก จงซิ่นที่กำลังเฝ้าระวังภัยให้กับสามแม่ลูก ได้กลิ่นหมูตุ๋นตงพอก็ท้องร้องประท้วงขึ้นมา

       “ท่านอ๋องนะท่านอ๋อง เพราะเหตุใดถึงได้เป็นห่วงแม่ม่ายลูกสองได้มากถึงเพียงนี้ แล้วจะรู้หรือไม่ว่าข้าหิวเหลือเกินตอนนี้ แล้วยังจะห้ามปรากฎตัวอีก อยากเข้าไปขอข้าวนางกินก็ทำไม่ได้ ท่านอ๋องนะท่านอ๋อง” จงซิ่นบนพึมพำคนเดียวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

       “เรียกข้าทำไมจงซิ่น” เสียงของมู่ฉางเฟิงดังขึ้นมาใกล้ๆ หูของเขาจนทำให้เขาคิดว่าตัวเองหูแว่ว

       “นี่เราหิวจนหูแว่วไปแล้วเหรอนี่”

       “ไม่ได้หูแว่วแต่เจ้าต้องการอะไรจากข้ากัน บอกข้ามาได้หรือไม่ ข้าอยู่ตรงหน้าของเจ้าแล้วนี่ไง” มู่ฉางเฟิงทำหน้าเข้มครึมมองจงซิ่น

       “ไม่มีพะย่ะค่ะ”

       “ไม่มีก็ดีแล้ว หิวก็กินนี่ซะ” มู่ฉางเฟิงยื่นห่อข้าวให้กับจงซิ่น เขารับมาด้วยความดีใจ

       “ขอบพระทัยท่านอ๋อง” จงซิ่นรับห่อข้าวมาแล้วก็รีบกินทันทีเพราะเขาหิวมากๆ ในตอนนี้