LOGINเพราะถูกป้าจับแต่งงานกับคนชั่วเด็กสาวจึงตัดสินใจกระโดดน้ำตาย ช่วงเวลาเดียวกับที่ตำรวจสาวถูกเพื่อนร่วมอาชีพหักหลัง จิตสุดท้ายไม่ขอทำความดีเพื่อใครนางจึงได้ย้ายวิณญานมาอยู่ในร่างเด็กหญิงสู้ชีวิตแทน
View More“เห้ย โยนมันลงน้ำไปสิวะ” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นก่อนที่เธอจะพยายามตะเกียกตะกายออกจากถุงดำที่คลุมหัว
“อื้อ อื้อ” เธอโดนมัดปากจนส่งเสียงไม่ได้ น้ำตาเม็ดไหลอาบแก้มเมื่อรับรู้ถึงชะตากรรม ตู้มมมม “จบสิ้นแล้วการทำงานที่ถวายหัว เป็นถึงตำรวจที่รักษากฏหมายแต่มาตกม้าตายเพราะถูกพวกเดียวกันฆ่าตัดตอนก่อนเถอะจะไปเปิดโปงความชั่วของพวกมัน!!! ”ชาติหน้ามีจริง ขอไม่เป็นแล้วคนดี ขอเป็นคนชั่วที่มีชีวิตเพื่อปราบคนชั่วด้วยกันเอง“ ร่างบอบบางค่อยๆจมลงสู้ใต้ทะเลลมหายใจค่อยๆหมดลงไปช้าๆจนความมืดเข้าครอบงำ ”เฮือก แค่ก แค่ก“ เรือนร่างบอบบางตัวเปียกโชกสำลักน้ำจนแสบคอไปหมด …นี่เธอยังไม่ตาหรอ… สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณพบแอ่งน้ำขนาดใหญ่ข้างๆกันมีชายแปลกหน้านั้งหอบจนตัวโยน ”นายเป็นใคร!!“ เธอถอยกรูออกมาจนแทบตกลงไปในบ่อน้ำอีกครั้งดีที่เขาคว้าแขนไว้ทัน ”เจ้าพูดจาอันใด ข้าคือพี่ชายของเจ้าอย่างไร หว่านอันเจ้าบ้าไปแล้วหรือเพียงเพราะต้องแต่งงานเจ้ากลับคิดฆ่าตัวตาย เจ้าไม่ห่วงเสี่ยวว่านหรืออย่างไรกัน“ เสียงแหบตวาดลั่นจนเธอผงะถอยกรู ”เจ้า!!ข้า!!นี่มัน…อะไรกัน“ เธอมองเสื้อผ้าที่แปลกตานี่ไม่ใช่กางเกงยีนส์และเสื้อคลุมยีนส์ที่เธอชอบสวมประจำนี่นา ”หว่านอัน เจ้าเด็กบ้า!!!มานี่เดี๋ยวนี้มาให้ข้าตีสะดีๆ เหตุใดจึงวิ่งหนีออกมาทั้งๆที่ผู้ใหญ่ยังคุยกันไม่จบ“ หญิงสูงวัยถือไม้เดินตรงมายังเธอแต่ชายด้านข้างเอาตัวมาบังไว้เสียก่อน ”หลบหลังข้าไว้ ป้าผู้ชั่วร้ายนั่นตีเจ้าจนเนื้อแตกเป็นแน่“ ลองมาตีเธอดูสิ!! สายตากลมโตที่ไม่กล้าสบตาใครนักบัดนี้กลับเปลี่ยนไปมีแววดุอย่างเห็นได้ชัด ”หลบไปเยี่ยคุณวันนี้ข้าจะต้องลงโทษน้องสาวเจ้าให้หลาบจำ“ ขวับ ขวับ ไม้เรียวยาวหวดลงมาบนแขนคนที่บอกว่าเป็นพี่ชายเธออย่างไม่ออมแรง เธอยอมเธอคนถูกรังแกไม่ได้จึงคว้าไม้นั้นด้วยสองมือ ก่อนกระชากสุดแรงจนหน้าหญิงชราคว่ำคะมำลงบนพื้นดิน ”นะนี่เจ้า เจ้าหลานชั่วเจ้าทำข้าเจ็บ“ เธอหักไม้ออกเป็นสองท่อนก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ”เอาวะ เป็นไงเป็นกัน“ ”ท่านมีสิทธิ์โดยชอบธรรมอันใดมาตีข้ากับพี่ ท่านเป็นเพียงป้ามีสิทธิ์ทำเยี่ยงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน“ เสียงหวานตวาดดังก้องขนคนที่วิ่งตามมาต่างตกตะลึง ”เจ้า…เจ้า!!!เจ้าคนชั่วช้า“ หญิงชราที่ลุกจากพื้นไม่ขึ้นได้แต่ชี้มือสั่นเทามาทางเธอ ”ท่านป้า นางพึ่งตกน้ำและไม่หายใจไปเกือบ1ถ้วยชา ท่านอย่าโกรธเคืองนาง ลมปรานในร่างกายนางอาจเปลี่ยนไป“ เยี่ยคุณเห็นท่าไม่ดีรีบเอ่ยพร้อมดึงนางให้นั้งลงคุกเข่า ”เจ้าว่าอย่างไรนะ แม่นางน้อยเจ้าไม่อยากแต่งงานกับบุตรชายข้าถึงขนาดฆ่าตัวตายเชียวรึ“ ผู้เฒ่าสกุลตงรีบปรี่เข้ามาอย่างร้อนใจ เธอหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจหลายๆครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาและสบตาคนที่เรียกตัวเองว่าป้าอย่างชั่งใจ ”ขอพักได้หรือไม่ ข้าไม่สบายตัว“ นางล้มตัวลงทันที หากไม่ทำเช่นนี้เกรงว่าจะถูกสงสัยไม่จบไม่สิ้น เยี่ยคุณเห็นดั่งนั้นรับประครองน้องสาวขึ้นหลังพร้อมวิ่งไปที่บ้านทันที ”ข้าของพาน้องสาวไปพักสักครู่ขอรับ นางเพิ่งจมน้ำมา ลมปราณอาจเป็นพิษ“ ผู้ใหญ่หลายๆคนที่เอ็นดูเด็กบ้านสวี่ต่างรีบโบกมือให้ไปโดยเร็ว ปล่อยไว้เพียงป้าสะใภ้เจ้าแผนการที่ขอโทษขอโพยบ้านสกุลตงยกใหญ่“ท่านพ่อสามี สมุนไพรที่ใช้ปรุงยาส่วนใหญ่มักหายาก ข้าอาจช่วยเพิ่มกำลังในการปรุงให้ได้จำนวนที่มากขึ้น แต่ก็มิอาจมอบให้ฟรีได้เพราะทุกอย่างข้าเองก็ต้องไปซื้อจากคนเก็บของป่าเช่นกัน” เขารอบยิ้มมองนางอย่างชื่นชม แม่นางน้อยของเขานั้นมิมีทางให้ผู้ใดเอาเปรียบจริงๆ“การพูดจาเช่นนี้มิใช่ว่าเจ้าเป็นลูกสะใภ้ของสกุลเจิ้น หรือ การช่วยพ่อสามีของเจ้าถือว่าเป็นบุญอันใหญ่หลวงเหตุใดจึงพูดถึงเรื่องค้าขายกัน” ในขณะที่นางกำลังเจรจาการค้ากับพ่อสามี หญิงชราที่ถูกนางมองข้ามไม่ยอมทำความเคารพตั้งแต่ก้าวเข้ามาในวงสนทนาก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยอารมณ์เดือดดาล“ของซื้อของขาย หากข้ามอบให้ท่านพ่อสามีโดยมิคิดต้นทุน ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อสมุนไพรมาปรุงยาเพิ่มได้หรือเจ้าคะ เงินทั้งนั้นที่ต้องใช้ มิใช่ว่ามันลอยมาใส่มือข้าได้เสียเมื่อไหร่” นางมองหญิงชราโลภมากอย่างจับผิด การที่อยากได้นางยาของนางฟรีๆอาจจะเพื่อทำรายได้ให้ตัวเอง หรืออาจจะเอาไปโก่งราคากับคนที่เดือดร้อนอีกทีก็เป็นได้“นี่เจ้า!!! สามหาวนัก ข้าเองพูดถึงความสัมพันธ์ของคนในตระกูลที่เจ้าไม่ควรมองข้ามก็เพียงเท่านั้น เหตุใดเจ้าจึงเอ่ยถามข้าเช่นนี้!!” คนที่รู้สึกร้อนๆหนาวๆจาก
“สิ่งนี้เจ้าเรียกมันว่าน้ำมันเช่นนั้นหรือ” เขามองดูเปลวไฟตรงหน้าก่อนจะหันหันมาถามนาง“ใช่เจ้าค่ะ กรรมวิธีเยอะเกินไปข้าจะไม่อาจบอกสูตรการทำน้ำมันเชื้อเพลิงได้เจ้าค่ะ” ใครจะกล้าบอกว่านางเองก็เอามาจากในมิติพิเศษ“เห็นทีครานี้เศรษฐีชั่วคงต้องไปเป็นยาจกข้างถนน” หลี่ตงหยางและหลี่หว่านอันยืนมองเปลวเพลิงลุกไหม้อย่างสาแก่ใจ จนมีชายผู้นึงวิ่งมาร้องตะโกนโวยวายว่าหอสุราของเขาถูกเพลิงไหม้“นิสัยของคนเห็นแก่ตัว มักร้องโวยวายว่าตัวเองสูญเสีย โดยไม่สนใจว่าการกระทำของตนนั้นมีผู้ใดเสียหายบ้าง” พูดจบทั้งตงหยางและหว่านอันก็เดินหายเข้าไปในความมืดจากวันที่ลอบวางเพลิง ณหอสุราผู้เฒ่าหลี่ จนถึงบัดนี้ผ่านไปร่วมขวบปี ตอนนี้ผู้เฒ่าหลี่มักมีงานสำคัญมอบหมายให้เขาไปจัดการอยู่เสมอ โดยมีนางคอยช่วยเหลืออยู่ข้างกาย“นั่นเจ้ากำลังทำสิ่งใดหรือ” ร่างสูงใหญ่ของสามีที่กลับมาจากทำงานที่ได้รับมอบหมายเอ่ยถามเมียรักเมื่อเห็นนางกำลังปรุงสมุนไพร“ข้าลองทำยาตำรับใหม่รักษาโรคหวัดและแก้อาการท้องร่วงเจ้าค่ะ” จากเด็กสาวอายุเพียงสิบห้าหนาวบัดนี้โตเป็นสาวสวยวัยสิบเจ็ดขวบปี“ข้าคิดว่าช่วงนี้เจ้าหักโหมงานมากไปสักหน่อย” เพราะนางมีแรงบันดา
ค่าใช้จ่ายวันนี้ เสียไปไม่น้อยแต่นางคิดว่าคุ้มค่าแล้วเพราะการเริ่มต้นชีวิตที่ดีควรมีทุกอย่างครบ“เจ้าซื้อสิ่งใดมามากมายกันมิต้องเก็บเงินไว้หรือ เจ้าอยากเปิดหอสุรายิ่งต้องเก็บเงินไว้จำนวนไม่น้อย” ตงหยางรีบออกมารับนางที่หน้ารั้วเอ่ยถามทันที“ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นเจ้าค่ะ ข้าขายสมุนไพรได้เงินมาไม่น้อย ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งของจำเป็นที่เราต้องใช้ดำรงชีพ ภายหน้าหากต้องออกไปทำงานท่านก็ต้องกลับมาที่บ้านสกุลหลี่ เพราะที่นี่คือบ้านของท่านข้าจะทำให้บ้านสกุลหลี่ของท่านมั่นคงไม่ให้ใครมาดูแคลนได้เด็ดขาด” เขามองสตรีตรงหน้าอย่างขอบคุณ นางเป็นคนที่มีใจเด็ดเดี่ยวจริงๆเขาอดชื่นชมนางไม่ได้นางทำทุกอย่างว่องไวและตัดสินใจได้เฉียบคม“ข้าจะเป็นสามีที่ดีและจะช่วยเจ้าดูแลบ้านของเราให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีก” เขามองดูบ้านที่ครั้งหนึ่งมีพ่อแม่และน้องสาวอยู่กันอย่างพร้อมหน้าก่อนที่อะไรๆจะเปลี่ยนไป ท่านพ่อเขาได้รับพระราชทานเรือนหลังใหญ่โตโออา แต่แม่เขาคนที่ร่วมทุกข์มาด้วยกลับไม่มีโอกาสได้อยู่ ต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในบ้านหลังเก่าที่ทรุดโทรม ต่อแต่นี้เป็นต้นไปเขาจะดูแลบ้านสกุลหลี่ให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งยิ่งขึ้น“ว
“หากเป็นไปตามที่ตกลง ข้าก็ยินดีจะขายให้หอโอสถสกุลหลี่แต่เพียงผู้เดียว” นางคิดว่าช่องทางการทำเงินนี้ดีไม่น้อยสงสัยคืนนี้นางต้องเข้าไปสำรวจมิติว่ามีอะไรพิเศษที่สามารถสร้างเงินให้นางได้เยอะๆ นางจะได้มีกำลังหาเงินไม่ให้อดอยากและยังจุนเจือให้พี่และน้องที่อยู่ที่หอศึกษาได้อีกด้วย“ต้นโสมพันปีและห้าร้อยปีอย่างละสองต้น ข้าคิดเป็นเงินให้ท่าน สองพันตำลึงเงิน ส่วนเถายี่โกนี้หากนำมาชั่งแล้วของท่านมีถึงห้าจินข้าคิดจินละสองร้อย ตำลึงเงิน เป็นเงินหนึ่งพันตำลึงเงินรวมทั้งหมด สามพันตำลึงเงินจำนวนนี้ท่านพอใจหรือไม่” ตอนนี้นางหูดับเป็นที่เรียบร้อยไม่ทันคิดว่าจะได้เงินมหาศาลขนาดนี้ถ้ารู้แบบนี้นางจะสั่งสามีให้ไม่ต้องไปอยากได้สมบัติของคนสกุลเจิ้นเพราะตอนนี้นางกำลังจะเป็นเศรษฐีหน้าใหม่“พอใจเป็นที่สุดค่าขอรับเป็นตั๋วเงิน สองพันห้าร้อยตำลึงเงิน ส่วนอีกห้าร้อยตำลึงเงินขอเป็นแผ่นเงินเพราะข้ามีเรื่องต้องใช้จ่าย”หลังจากซื้อขายสมุนไพรกับหอโอสถเรียบร้อยนางรีบไปที่ร้านขายผ้าทันที ที่นั่นมีเสื้อผ้าสำเร็จมากมายนางไม่ถนัดเรื่องเย็บปักถักร้อยจึงเลือกที่จะซื้อเสื้อผ้าสำเร็จมากกว่า“แม่นางน้อยเจ้ามีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไ





