로그인เพราะถูกป้าจับแต่งงานกับคนชั่วเด็กสาวจึงตัดสินใจกระโดดน้ำตาย ช่วงเวลาเดียวกับที่ตำรวจสาวถูกเพื่อนร่วมอาชีพหักหลัง จิตสุดท้ายไม่ขอทำความดีเพื่อใครนางจึงได้ย้ายวิณญานมาอยู่ในร่างเด็กหญิงสู้ชีวิตแทน
더 보기“เห้ย โยนมันลงน้ำไปสิวะ” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นก่อนที่เธอจะพยายามตะเกียกตะกายออกจากถุงดำที่คลุมหัว
“อื้อ อื้อ” เธอโดนมัดปากจนส่งเสียงไม่ได้ น้ำตาเม็ดไหลอาบแก้มเมื่อรับรู้ถึงชะตากรรม ตู้มมมม “จบสิ้นแล้วการทำงานที่ถวายหัว เป็นถึงตำรวจที่รักษากฏหมายแต่มาตกม้าตายเพราะถูกพวกเดียวกันฆ่าตัดตอนก่อนเถอะจะไปเปิดโปงความชั่วของพวกมัน!!! ”ชาติหน้ามีจริง ขอไม่เป็นแล้วคนดี ขอเป็นคนชั่วที่มีชีวิตเพื่อปราบคนชั่วด้วยกันเอง“ ร่างบอบบางค่อยๆจมลงสู้ใต้ทะเลลมหายใจค่อยๆหมดลงไปช้าๆจนความมืดเข้าครอบงำ ”เฮือก แค่ก แค่ก“ เรือนร่างบอบบางตัวเปียกโชกสำลักน้ำจนแสบคอไปหมด …นี่เธอยังไม่ตาหรอ… สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณพบแอ่งน้ำขนาดใหญ่ข้างๆกันมีชายแปลกหน้านั้งหอบจนตัวโยน ”นายเป็นใคร!!“ เธอถอยกรูออกมาจนแทบตกลงไปในบ่อน้ำอีกครั้งดีที่เขาคว้าแขนไว้ทัน ”เจ้าพูดจาอันใด ข้าคือพี่ชายของเจ้าอย่างไร หว่านอันเจ้าบ้าไปแล้วหรือเพียงเพราะต้องแต่งงานเจ้ากลับคิดฆ่าตัวตาย เจ้าไม่ห่วงเสี่ยวว่านหรืออย่างไรกัน“ เสียงแหบตวาดลั่นจนเธอผงะถอยกรู ”เจ้า!!ข้า!!นี่มัน…อะไรกัน“ เธอมองเสื้อผ้าที่แปลกตานี่ไม่ใช่กางเกงยีนส์และเสื้อคลุมยีนส์ที่เธอชอบสวมประจำนี่นา ”หว่านอัน เจ้าเด็กบ้า!!!มานี่เดี๋ยวนี้มาให้ข้าตีสะดีๆ เหตุใดจึงวิ่งหนีออกมาทั้งๆที่ผู้ใหญ่ยังคุยกันไม่จบ“ หญิงสูงวัยถือไม้เดินตรงมายังเธอแต่ชายด้านข้างเอาตัวมาบังไว้เสียก่อน ”หลบหลังข้าไว้ ป้าผู้ชั่วร้ายนั่นตีเจ้าจนเนื้อแตกเป็นแน่“ ลองมาตีเธอดูสิ!! สายตากลมโตที่ไม่กล้าสบตาใครนักบัดนี้กลับเปลี่ยนไปมีแววดุอย่างเห็นได้ชัด ”หลบไปเยี่ยคุณวันนี้ข้าจะต้องลงโทษน้องสาวเจ้าให้หลาบจำ“ ขวับ ขวับ ไม้เรียวยาวหวดลงมาบนแขนคนที่บอกว่าเป็นพี่ชายเธออย่างไม่ออมแรง เธอยอมเธอคนถูกรังแกไม่ได้จึงคว้าไม้นั้นด้วยสองมือ ก่อนกระชากสุดแรงจนหน้าหญิงชราคว่ำคะมำลงบนพื้นดิน ”นะนี่เจ้า เจ้าหลานชั่วเจ้าทำข้าเจ็บ“ เธอหักไม้ออกเป็นสองท่อนก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ”เอาวะ เป็นไงเป็นกัน“ ”ท่านมีสิทธิ์โดยชอบธรรมอันใดมาตีข้ากับพี่ ท่านเป็นเพียงป้ามีสิทธิ์ทำเยี่ยงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน“ เสียงหวานตวาดดังก้องขนคนที่วิ่งตามมาต่างตกตะลึง ”เจ้า…เจ้า!!!เจ้าคนชั่วช้า“ หญิงชราที่ลุกจากพื้นไม่ขึ้นได้แต่ชี้มือสั่นเทามาทางเธอ ”ท่านป้า นางพึ่งตกน้ำและไม่หายใจไปเกือบ1ถ้วยชา ท่านอย่าโกรธเคืองนาง ลมปรานในร่างกายนางอาจเปลี่ยนไป“ เยี่ยคุณเห็นท่าไม่ดีรีบเอ่ยพร้อมดึงนางให้นั้งลงคุกเข่า ”เจ้าว่าอย่างไรนะ แม่นางน้อยเจ้าไม่อยากแต่งงานกับบุตรชายข้าถึงขนาดฆ่าตัวตายเชียวรึ“ ผู้เฒ่าสกุลตงรีบปรี่เข้ามาอย่างร้อนใจ เธอหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจหลายๆครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาและสบตาคนที่เรียกตัวเองว่าป้าอย่างชั่งใจ ”ขอพักได้หรือไม่ ข้าไม่สบายตัว“ นางล้มตัวลงทันที หากไม่ทำเช่นนี้เกรงว่าจะถูกสงสัยไม่จบไม่สิ้น เยี่ยคุณเห็นดั่งนั้นรับประครองน้องสาวขึ้นหลังพร้อมวิ่งไปที่บ้านทันที ”ข้าของพาน้องสาวไปพักสักครู่ขอรับ นางเพิ่งจมน้ำมา ลมปราณอาจเป็นพิษ“ ผู้ใหญ่หลายๆคนที่เอ็นดูเด็กบ้านสวี่ต่างรีบโบกมือให้ไปโดยเร็ว ปล่อยไว้เพียงป้าสะใภ้เจ้าแผนการที่ขอโทษขอโพยบ้านสกุลตงยกใหญ่นางคุกเข่าลงตรงหน้าท่านผู้นำหมู่บ้าน“เช่นนั้นเจ้าต้องการสิ่งใดให้สมความเสียสละของพ่อแม่เจ้า” ทุกคนเงียบรอฟังกันอย่างพร้อมเพียง“เรือนสำหรับเมียของบุตรชายคนเดียวของสกุลโหย่ว ทองหนึ่งร้อยชั่ง เงินหนึ่งร้อยตำลึงเท่านั่นเจ้าค่ะ” นางเอ่ยชัดถ้อยชัดคำทุกคำ ฮูหยินสกุลโหย่วได้ยินถึงกับลุกขึ้นชี้หน้านาง“มันจะมากไป มากไปจริงๆเดิมทีป้าเจ้าขายเจ้าให้ข้าเพียงห้าตำลึง เหตุใดจึงกล้าเรียกร้องมากมายเพียงนี้!!” มือสั่นเทาลุกขึ้นมาชี้หน้านางอย่างเหลืออด“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ แต่ว่า…ทางการมิได้ประกาศหรือเจ้าคะว่าห้ามซื้อขายทาสหากไม่ผ่านการพิจราณาจากท่านนายอำเภอ ทำเช่นนี้ข้าเสียใจมากจริงๆ เดิมทีข้าเองคิดว่าท่านมีใจรักข้าอย่างบริสุทธิ์จนข้าตัดสินใจมอบชีวิตให้ท่านดูแล“ นางมองไปยังโหย่วเซี่ยเจิ่นก่อนแสร้งร้องไห้ฟูมฟาย…นางว่าบทนี้นางตีแตกพอใช้ได้กระมัง”จะเจ้า ข้ารักเจ้าด้วยใจจริง แต่สิ่งที่เจ้าขอ ข้าเองก็…“ ท่าทางอึกอักของหนุ่มมักมากในกามทำนางแอบยกยิ้ม”ท่านคงมองว่าข้าเป็นเพียงขยะไร้ค่า แต่ข้าจะหาคุณค่าตัวเองให้เจอ หากชาตินี้ท่านมอบสิ่งที่ข้าร้องขอไม่ได้ ข้า…เสี่ยวหว่านอัน ขอประกาศหาคนที่เห็นคุณค่าในตัวข้า ใค
ช่วงสายของวันเป็นไปตามที่นางคิด บ้านโหย่วยกกันมามากมายพร้อมอนุอีกหลายคน“การมาของข้าและบุตรชายถือเป็นการให้เกียรติหลานของท่านนะเจี่ยสวี่ อนุทุกคนยอมรับนางได้” คำพูดเห็นแก่ตัวของคนสกุลโหย่วทำนางอยากขย้อนออกมา“เห็นไหมตาเฒ่าข้าเลือกสามีดีๆให้นาง เหตุใดท่านยังคัดค้านอยู่” ป้าสะใภ้นางก้มลงไปกระซิบกับสามีที่ทำหน้าบึ้งตึง“เช่นนั้นแล้วท่านลุงโย่วให้เกียรติข้าเพียงนี้เหตุใดจึงไม่ตามผู้นำหมู่บ้านมาด้วยเล่าเจ้าคะจะได้ดูเหมือนให้เกียรติข้าขึ้นไปอีก” นางแสดงท่าทางน้อบน้อมแต่มองดูคนแก่เขี้ยวลากดินที่ทำหน้าไม่พอใจ“เช่นนั้นข้าจะให้คนไปตามรอเพียงครู่” โย่วเซี่ยเจินกระตือรือร้นทันที เขาแอบชอบแม่นางน้อยผู้นี้มาเนิ่นนาน แต่นางไม่แลเหลียวเขาสักนิด เขาจึงรอนางพ้นวัยปักปิ่นและรีบเร่งรัดให้ผู้ใหญ่มาทาบทาม ยิ่งเห็นป้านางเป็นหญิงชราเห็นแก่ได้ยิ่งเข้าทางเขานัก รอไม่นานผู้นำหมู่บ้านก็เดินทางมาถึงลานหน้าบ้านรองเสี่ยว“มีเหตุอันใดกัน” ชายสูงวัยเป็นทีี่หน้าเกรงขามของหมู่บ้านแห่งนี้เอ่ยถามทันที“ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านโหย่วมาทาบทามสู่ขอแม่นางน้อยเสี่ยวหว่านอัน” ชายเฒ่าแห่งสกุลโหย่วที่ร่ำรวยที่สุดเอ่ยช้าๆชัดๆ“อะแฮ่ม
พรึบ ทันทีที่หลับตาเหมือนนางถูกดูดเข้สไปในห้วงของความฝัน”ทำดีครั้งนี้ เจ้าได้รับ500คะแนน คะแนนที่สะสมได้นี้เจ้าเลือกนำมาแลกสิ่งของได้“ นางมองดูสิ่งของมากมายตระกาลตาก่อนจะสำรวจไปเรื่อย”ข้าจะทำอย่างไรหากอยากได้คะแนนเพิ่ม“ นางไม่รู้ว่าเสียงมาจากไหนจึงเอ่ยถามออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง”หากช่วยเหลือคน คะแนนเริ่มต้นที่100 หากการช่วยเหลือยากเจ้ายิ่งได้คะแนนเยอะ“ นางกอดอกพยักหน้าก่อนจะเดินดูของกินเรียงราย อาวุธก็มีไม่น้อย เครื่องนุ่งห่มก็เยอะพอควร ยารักษาโรคก็มีให้เลือกสรรค์”แต่ข้ามาที่นี่เพราะหมดศรัทธาในความดี เหตุใดจึงต้องทำดีช่วยคนด้วยเล่า“ นางเอ่ยหน้าบึ้งตึง”เพราะความดีไม่มีวันสลายหากเจ้าช่วยให้ถูกคน เจ้าไม่ต้องดีจนกลายเป็นคนโง่ แต่เจ้าควรดีให้พอดี ช่วยเท่าที่เจ้าพอใจจะช่วย หากไม่ช่วยก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้า“ นั่นสิ!! นางลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ยังไง นางพอใจจะช่วยใครหรืออยากช่วยอะไรค่อยช่วย”ค่อยยังชั่วหน่อยที่พอจะมีตัวช่วย แต่เก็บคะแนนไว้ก่อนดีกว่า” พูดจบร่างบางก็กลับมานอนที่เดิม ก่อนจะลุกขึ้นมาเท้าคางมองดวงจันทร์หวนนึกถึงอดีต นางเป็นตำรวจน้ำดีคนนึง สร้างผลงานมากมายจนได้เลื่อนยศใหญ่ขึ้น แต่แล
“เจ้า!!ต้องทำแผล” บาดแผลที่นางมองผ่านๆก็รู้ว่าต้องฉกรรณ ร่างบอบบางดั่งปุยนุ่นพยายามดึงร่างบุษที่ตอนนี้เสียเลือดจนหน้าซีดไปแอบไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์ทำนาด้านหลัง นางใช้ตะเกียงส่องดูแผลที่เวอะว่ะจากคมมีดแล้วได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะผลุบหายไปในบ้าน ตักน้ำสะอาดและผ้าที่คิดว่าสะอาดที่สุดออกมาตัดเป็นชิ้นเล็ก“เช็ดคราบเลือดออกก่อนมันชุ่มขนาดนี้ข้ามองไม่เห็นปากแผล” คนที่บาดเจ็บทำได้เพียงนั้งมองนางทำอะไรเร็วและคล่องตัวไปเสียหมด “ข้าจะทำการห้ามเลือดแต่ที่นี่ไม่มียา ท่านรอเสียหน่อย” นางเช็ดเลือดเรียบร้อยก่อนจะใช้ผ้าสะอาดพันปิดปากแผลเอาไว้ แล้ววิ่งไปตามพี่ชาย“ท่านพี่มีคนบาดเจ็บอยู่ที่โรงเก็บของเจ้าค่ะ” นางสะกิดเพียงแผ่วเบาคนเป็นพี่ชายก็รีบขยับลุกขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นมาแรงจูงไปด้านหลัง”หว่านอันเจ้ากล้าพาคนแปลกหน้ามาพักในบ้านได้อย่างไร“ คนโดนดุทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมก่อนจะกระตุกชายเสื้อ”ช่วยก่อนค่อยดุได้หรือไม่ เขาจะตายอยู่แล้ว“ คนที่ถูกกล่าวถึงว่าจะตายทำได้แค่กรอกตา เขายังไม่ตายเสียหน่อย แค่ไม่มีแรงเท่านั้น“เห้อออ เจ้ารออยู่นี่ข้าไปดูสมุนไพรสักหน่อย” เขาเดินหายไปในความมืด นิ้วเล็กๆจิ้มลงบนแขนชายแปลกหน





