บทที่ 2 เฉินโม่หรานเปลี่ยนไป

บทที่ 2

เฉินโม่หรานเปลี่ยนไป

ปัง ๆ ๆ เสียงทุบประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้คนที่อยู่ด้านในได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินมาเปิดประตู

‘ทะลุมิติมาวันแรก เจองานหนักเสียแล้ว แต่ถ้าทำตัวหงอคงถูกใช้งานและถูกรังแกไม่จบไม่สิ้นแน่’

“มีเรื่องอะไรอีกเหรอคะ” หญิงสาวถามออกมา พร้อมกับกวาดสายตามองคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง “นี่ขนกันมาหมดเลยหรือ”

“กล้าดีอย่างไรถึงได้ตวาดใส่ป้าสะใภ้ของหล่อน” ย่าเฉินยืนเท้าสะเอวแล้วถามเสียงดัง

“แล้วยังไงคะ ทำไมย่าไม่ถามป้าสะใภ้ล่ะว่าเคาะเรียกหรือทุบประตูเรียก”

“ก็หล่อนไม่ยอมลุกมาทำงาน หุงหาอาหารนี่ ฉันเลยต้องทุบประตู” ฟางอี้เหนียงโต้เถียงกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน

“ทุกคนลืมไปหรือเปล่าว่า เมื่อวานฉันโดนย่าตีอย่างไร้เหตุผล ทำให้ฉันเกือบตาย เอ๊ะ! หรือว่าฉันตายไปแล้ว แต่ก็ช่างเถอะ ฉันเจ็บหนักขนาดนั้นทำไมคนบ้านใหญ่ไม่คิดสงสารกันบ้าง งานบ้านก็ไม่หนักหนาอะไร ทำไมป้าสะใภ้กับพี่เม่ยเม่ยไม่ทำเองล่ะ” เฉินโม่หรานกอดอกแล้วยืนพิงประตู

“หล่อนเจ็บหนักที่ไหน คนเจ็บหนักจะมายืนเถียงแบบนี้ได้อย่างไรกัน ไม่รู้ล่ะ ฉันเป็นย่า ใหญ่สุดในบ้านนี้ ฉันสั่งให้หล่อนไปทำอาหารและทำงานบ้าน แล้วนี่เจ้ารองกับเมียของมันไปไหน”

ย่าเฉินถือว่าตนนั้นใหญ่สุดในบ้าน จะพูดจาหรือว่าสั่งงานให้ใครทำ คนนั้นย่อมต้องทำตาม ไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธ

“พ่อกับแม่รวมถึงพี่ใหญ่ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาต้มให้ฉันกิน เพราะบ้านรองของเราไม่มีเงินซื้อยาอย่างไรละคะ ย่าเองไม่ใช่หรือที่ไม่ให้เงิน อีกอย่างไม่ว่าบ้านรองหามาได้เท่าไรก็ต้องส่งให้บ้านใหญ่ทั้งหมด แม้แต่ไข่ไก่สักฟองยังยากที่จะได้กิน”

หญิงสาวพูดออกมาตามที่มีในความทรงจำ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมบ้านใหญ่ไม่ให้บ้านรองแยกบ้าน ทั้งที่จงเกลียดจงชังขนาดนั้น

“แม่ ผมว่าที่อี้เหนียงบอกน่าจะจริง โม่หรานอาจจะถูก

ผีเข้า ดูท่าทางของเธอสิ เปลี่ยนไปราวกับคนละคน”

เฉินควนกระซิบข้างหูของแม่ตัวเอง ใจนั้นเชื่อเกินแปดส่วนไปแล้วว่าหลานสาวโดนผีเข้า

เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายบอก ย่าเฉินรีบพยักหน้ารับเพราะเธอก็เชื่อเหมือนกันว่าหลานสาวเป็นอย่างที่ทุกคนในบ้านใหญ่พูด

ส่วนเฉินโม่หรานยังคงยืนมองคนจากบ้านใหญ่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา อีกทั้งเธอยังมองดูท่าทีของคนจากบ้านใหญ่ด้วยว่าต่อจากนี้จะไปยังทิศทางไหน แต่ที่แน่ ๆ ทุกคนคิดไปในทิศทางเดียวกันว่าเธอนั้นโดนผีเข้า

แม้ว่าจะคิดไปทิศทางเดียวกันกับลูกชายและลูกสะใภ้

แต่เรื่องทำงานนางไม่ยอมให้หลานสาวอยู่เฉยแน่ จึงได้พูดออกมาอีกครั้งอย่างไม่พอใจ

“ไม่ว่าอย่างไรเช้านี้บ้านรองต้องทำงานเหมือนเดิม

เสร็จจากงานบ้านแล้วก็ไปทำงานในทุ่ง เข้าใจไหม”

“ไม่เข้าใจค่ะ ป้าสะใภ้ใหญ่กับพี่สาวเม่ยเม่ยก็ว่าง ไม่เห็นจะทำอะไรเลย วัน ๆ เอาแต่เดินไปมา ไม่ก็ไปนั่งจับกลุ่มกับชาวบ้านนินทาคนอื่น”

คนที่ถูกพูดถึงตอนนี้ได้แต่ถลึงตาใส่ ก่อนจะสวนกลับอย่างไม่ยินยอมเหมือนกัน “ฉันเป็นป้าสะใภ้หล่อน ฉันเองก็ต้องดูแลบ้านและคบค้าสมาคมกับเพื่อนบ้านบ้างสิ หรือหล่อนจะไม่ให้ฉันคบหากับใครเลย”

“เอ้า แล้วใครบอกว่าไม่ใช่คะ ป้าคือสะใภ้ใหญ่ของบ้านเฉิน ควรจะเป็นตัวอย่างให้แกลูกหลานและคนบ้านรองสิ แล้วแบบนี้ต่อไปจะเป็นคนดูแลบ้านใหญ่ต่อจากย่าได้ยังไง ในเมื่อป้าสะใภ้ไม่ทำอะไรสักอย่าง”

เฉินโม่หรานยังไม่คิดที่จะหยุด เรื่องปะทะฝีปากเธอไม่แพ้ใครอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องพวกนี้เธอไม่มีทางยอมเหมือนร่างเดิมหรอกนะ แล้วที่สำคัญจะต้องหาเรื่องแยกบ้านและตัดขาดปลิงดูดเลือดพวกนี้ให้ได้

ในขณะที่ทั้งหมดกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น คนบ้านรองก็กลับมาถึงพอดี และเมื่อเห็นว่าคนบ้านใหญ่มายืนอยู่หน้าห้องจึงได้ถามอย่างสงสัย

“แม่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงมากันที่นี่”

“ก็ลูกสาวแกน่ะสิเจ้ารอง วันนี้เกิดบ้าอะไรไม่รู้ งานไม่ทำ

ทีหนึ่งแล้ว ยังมายืนด่าฉันกับพี่สะใภ้ของแกไม่หยุด ฉันคิดว่า

ลูกสาวแกน่าจะโดนผีเข้า เช้านี้ถึงได้ไม่เหมือนเดิม”

พอได้ยินแม่พูดอย่างนั้นเฉินคังจึงหันมองลูกสาว เมื่อเห็นท่าทีของเธอจึงเกิดความแปลกใจเพราะเฉินโม่หรานนั้นไม่มีท่าทีของคนป่วยหลงเหลืออยู่เลย

“พ่ออย่าไปเชื่อ ฉันกำลังนอนอยู่ ป้าสะใภ้กับพี่สาวเม่ยเม่ยมาเคาะ เอ้ย ไม่ใช่ ทุบประตูจนฉันนอนไม่ได้ แล้วยังมาว่าฉันโด

นผีเข้า ยุคสมัยนี้มันมีเสียเมื่อไรกันล่ะเรื่องผีสาง แล้ว...”

เฉินโม่หรานพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างละเอียด รวมถึงย่าและทุกคนมารวมตัวกันที่นี่

“ย่าจะพูดแบบนี้มันดูไม่เหมาะสมเท่าไร หรานหรานบาดเจ็บเมื่อวานเพราะย่าทุบตีอย่างไร้เหตุผล หากวันนี้เธอจะเปลี่ยนแปลงตัวเองก็คงไม่แปลกหรอก ใครอยากจะอยู่เหมือนตายกันล่ะครับ” เฉินหลงเปียวพูดเข้าข้างน้องสาวอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มรู้สึกดีที่เฉินโม่หรานเริ่มสู้คนแล้ว

“เจ้าหลงเปียว แกพูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกต้อง น้องสาวของแกโดนฉันตีแค่ไม่กี่ครั้ง แต่มันเลือกที่จะสำออยเองเลยดูเหมือนเจ็บหนัก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นแล้วเมื่อวานย่ามีเหตุผลอะไรที่ต้องทุบตี

หรานหรานขนาดนั้นละครับ ย่ายังไม่ให้เหตุผลกับพวกเราเลย”

ชายหนุ่มยังคงไม่ถอย แถมยังไล่บี้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน จนทำให้น้องสาวของเขาถูกทุบตีปางตายแบบนั้น

เฉินโม่หรานมองพี่ชายโต้เถียงกับคนเป็นย่าเพราะช่วยเหลือเธอ จึงเกิดความรู้สึกดีที่มีครอบครัวปกป้อง ใจนั้นคิดว่าพี่ชายคนนี้รักน้องสาวไม่น้อยเลย

เพราะตามเนื้อเรื่องแล้ว หลังจากที่เฉินโม่หรานตายไป

เขาก็ตามแก้แค้นทุกคนที่เป็นสาเหตุให้น้องสาวฆ่าตัวตาย สุดท้ายตัวเองกลับถูกจับติดคุกจนหมดอนาคต พ่อกับแม่ก็ตรอมใจ

บ้านรองแทบจะล่มสลายไปเลยทีเดียว

กลับมาที่ย่าเฉิน เมื่อเจอคำถามของหลานชายแบบนั้นก็หาคำตอบไม่ได้ การที่ทุบตีหลานสาวบ้านรองเพียงเพราะระบายอารมณ์โกรธของนางเท่านั้นเอง

“ไม่รู้ล่ะ อย่างไรวันนี้บ้านรองต้องทำงานเหมือนเดิม ไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น” พูดจบก็รีบหมุนตัวกลับ โดยไม่ลืมถลึงตาให้ลูกหลานบ้านใหญ่เดินตามมา

เมื่อคนบ้านใหญ่กลับไปแล้ว เฉินคัง กุ้ยเจิน เฉินหลงเปียววางทิ้งทุกอย่างในมือแล้วรีบพุ่งเข้ามาหาเฉินโม่หรานเพื่อดูว่าเธอหายป่วยแล้วจริงไหม

“มีอาการอย่างไรบ้าง ไข้ลดหรือยัง” กุ้ยเจินถามออกมา

“ยังเจ็บบาดแผลหรือเปล่า พี่กับพ่อหาสมุนไพรมาได้มากเลยล่ะ เดี๋ยวจะประคบบาดแผลให้ เป็นผู้หญิงไม่ควรที่จะมีบาดแผลตามร่างกายรู้หรือเปล่า”

คนเป็นพี่ชายถามอย่างร้อนรน กลัวว่าน้องสาวยังเจ็บแผลอยู่ ส่วนคนเป็นพ่อแม้จะไม่ได้ถามอะไร แต่สายตาที่มองมาทาง

ลูกสาวนั้นกลับเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

เฉินโม่หรานเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มกว้าง เพราะครอบครัวนี้

รักกันจริง ๆ ตามเนื้อเรื่องในนิยายเลย แต่คนเป็นพ่อจะดูหัวอ่อนสักหน่อยที่ไม่ยอมแยกบ้านสักที ลูกกับเมียถึงตกอยู่ในสภาพนี้อย่างไรล่ะ

“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แต่พ่อคะ ทำไมพวกเราไม่แยกบ้านล่ะคะ ในเมื่อบ้านใหญ่ทำกับเรายิ่งกว่าทาสในเรือนเสียอีก หรือพ่อมีเหตุผลที่ไม่ยอมแยกบ้าน”

“เรื่องนี้พ่อผิดเอง เพราะพ่อได้สัญญากับปู่ไว้ว่าจะอยู่ดูแลบ้านเฉิน ลูกก็เห็นว่าคนบ้านใหญ่เป็นอย่างไร ปู่ของลูกคงกลัวว่า

ลุงใหญ่ไม่สามารถดูแลบ้านเฉินได้น่ะ”

คนเป็นพ่อพูดตามที่ปู่เฉินได้ขอร้องไว้ก่อนที่ท่านจะตาย