รอบตัวมีแต่งูพิษ 1.1

รอบตัวมีแต่งูพิษ

ดังนั้นการกลั่นแกล้งจ้าวซีซีจึงไม่ใช่เพียงเรื่องสนุก แต่มันคือการระบายความอิจฉาและความโกรธแค้นของเธอ

“ฉันจะนอน เธอจะไปไหนก็ไป ชิ่ว ๆ”

เมื่อโบกมือไล่จ้าวหมิงหมิงแล้ว เธอก็ล้มลงบนเตียงอีกครั้ง แล้วแสร้งทำเป็นหลับไป

แต่แล้วทันใดนั้น ความรู้สึกบางอย่างปะทุเข้ามา  แต่เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่ามาโผล่ที่โกดังสินค้าของตัวเองเสียอย่างนั้น

หญิงสาวตกใจสุดขีด ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วพยายามใช้สายตามองสำรวจโกดังแห่งนี้

เมื่อหันซ้ายขวาก็เห็นสินค้ามากมายหลายอย่างเต็มไปหมด ดูเหมือนว่าสินค้าพวกนี้จะวางอยู่ที่เดิม แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวซีซีเริ่มรู้สึกสับสนคือการที่ทุกอย่างมันดูผิดปกติ เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกบิดเบือนจากความจริง

“เซียนอวี๋...”

จ้าวซีซีร้องเรียกชื่อเพื่อนสนิทของเธอออกมา แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับ มันเงียบสนิทจนเธอเริ่มรู้สึกกลัว แม้แต่เสียงของตัวเองก็เหมือนจะหายไปในอากาศ

ปกติแล้วเวลาเข้ามาที่โกดังจ้าวซีซีจะเข้ามาพร้อมกับหลิวเซียนอวี๋เสมอ น้อยครั้งมากที่เธอจะมาคนเดียว ดังนั้นลองตะโกนเรียกเพื่อนก่อนก็น่าจะดี

หญิงสาวลุกขึ้นและเดินไปข้างหน้าอย่างสับสน ตลอดเส้นทางที่เดินผ่านสินค้ามากมายยังคงถูกเก็บรวบรวมไว้ในโกดัง แต่ทุกอย่างยังคงเงียบสนิท

จ้าวซีซีคิดว่าเธออาจจะอยู่ในฝัน แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน เนื่องจากร่างกายของเธอหนักหน่วง และรู้สึกได้ถึงความจริงของทุกอย่างรอบตัว

ทันใดนั้นเธอก็เริ่มเข้าใจ สิ่งที่เธอเผชิญอยู่นี้ไม่ใช่ความฝันแต่เป็นมิติที่ตนเองหลุดเข้าไป เธอหลุดออกจากโลกในยุค 80 มาอยู่ในมิตินี้ ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับโกดังสินค้าของตนเอง

“ทำไมกัน” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เวลานี้ข้อสงสัยลอยอยู่ในหัวของเธอเต็มไปหมด แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ก็ตาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง

เพราะนี่ไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง!!

“เซียนอวี๋...” คิดได้อย่างนั้นจึงตัดสินใจเรียกชื่อเพื่อนขึ้นมา ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบกลับ

พอสติเริ่มกลับมาทำให้เเธอเริ่มคิดถึงบางสิ่ง ที่อาจจะเป็นทางออกให้กับสถานการณ์นี้

“หรือว่าฉันทะลุมมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย เลยได้มิตินี้มาด้วย”

หญิงสาวพูดคนเดียว ก่อนจะนั่งลงบนลังไม้ลังหนึ่ง

จากนั้นก็หลับตาลงเพื่อได้ครุ่นคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ทว่าเธอกลับหลับไปเสียนี่

เช้าวันต่อมา...

เมื่อรู้สึกตัวตื่น จ้าวซีซีพบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องเดิม แต่ยังไม่ทันเรียกสติตัวเองกลับมาครบถ้วนดี เธอก็รู้สึกถึงเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังเข้ามาจากทางประตูห้อง

“พี่ซีซี ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตู ทำให้จ้าวซีซีต้องข่มตาตัวเองไม่ให้แสยะยิ้มออกมา

เพราะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือ จ้าวมู่อิง น้องสาวที่ดูอ่อนหวานและใสซื่อ หรือจะเรียกอีกอย่างคือ แม่ดอกบัวขาวดี ๆ นี่เอง  

“เสี่ยวอิง...มีอะไรหรือเปล่า” จ้าวซีซีถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใยเหมือนที่ร่างเดิมเคยทำ แม้ว่าภายในใจของเธอจะรู้สึกอีกอย่างหนึ่งก็ตาม

พอเห็นอีกฝ่ายตอบรับ จ้าวมู่อิงจึงยิ้มแย้มอย่างอ่อนหวาน ขยับเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือมาลูบหน้าผากของจ้าวซีซีอย่างเบามือ

“ทำไมพี่ดูเหนื่อยจังคะ เป็นอะไรรึเปล่า ฉันจะไปเรียกพ่อแม่ให้นะคะ เผื่อว่าจะต้องไปหาหมอ”