LOGINดังนั้นการกลั่นแกล้งจ้าวซีซีจึงไม่ใช่เพียงเรื่องสนุก แต่มันคือการระบายความอิจฉาและความโกรธแค้นของเธอ
“ฉันจะนอน เธอจะไปไหนก็ไป ชิ่ว ๆ”
เมื่อโบกมือไล่จ้าวหมิงหมิงแล้ว เธอก็ล้มลงบนเตียงอีกครั้ง แล้วแสร้งทำเป็นหลับไป
แต่แล้วทันใดนั้น ความรู้สึกบางอย่างปะทุเข้ามา แต่เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่ามาโผล่ที่โกดังสินค้าของตัวเองเสียอย่างนั้น
หญิงสาวตกใจสุดขีด ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วพยายามใช้สายตามองสำรวจโกดังแห่งนี้
เมื่อหันซ้ายขวาก็เห็นสินค้ามากมายหลายอย่างเต็มไปหมด ดูเหมือนว่าสินค้าพวกนี้จะวางอยู่ที่เดิม แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวซีซีเริ่มรู้สึกสับสนคือการที่ทุกอย่างมันดูผิดปกติ เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกบิดเบือนจากความจริง
“เซียนอวี๋...”
จ้าวซีซีร้องเรียกชื่อเพื่อนสนิทของเธอออกมา แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับ มันเงียบสนิทจนเธอเริ่มรู้สึกกลัว แม้แต่เสียงของตัวเองก็เหมือนจะหายไปในอากาศ
ปกติแล้วเวลาเข้ามาที่โกดังจ้าวซีซีจะเข้ามาพร้อมกับหลิวเซียนอวี๋เสมอ น้อยครั้งมากที่เธอจะมาคนเดียว ดังนั้นลองตะโกนเรียกเพื่อนก่อนก็น่าจะดี
หญิงสาวลุกขึ้นและเดินไปข้างหน้าอย่างสับสน ตลอดเส้นทางที่เดินผ่านสินค้ามากมายยังคงถูกเก็บรวบรวมไว้ในโกดัง แต่ทุกอย่างยังคงเงียบสนิท
จ้าวซีซีคิดว่าเธออาจจะอยู่ในฝัน แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน เนื่องจากร่างกายของเธอหนักหน่วง และรู้สึกได้ถึงความจริงของทุกอย่างรอบตัว
ทันใดนั้นเธอก็เริ่มเข้าใจ สิ่งที่เธอเผชิญอยู่นี้ไม่ใช่ความฝันแต่เป็นมิติที่ตนเองหลุดเข้าไป เธอหลุดออกจากโลกในยุค 80 มาอยู่ในมิตินี้ ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับโกดังสินค้าของตนเอง
“ทำไมกัน” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เวลานี้ข้อสงสัยลอยอยู่ในหัวของเธอเต็มไปหมด แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ก็ตาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง
เพราะนี่ไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง!!
“เซียนอวี๋...” คิดได้อย่างนั้นจึงตัดสินใจเรียกชื่อเพื่อนขึ้นมา ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบกลับ
พอสติเริ่มกลับมาทำให้เเธอเริ่มคิดถึงบางสิ่ง ที่อาจจะเป็นทางออกให้กับสถานการณ์นี้
“หรือว่าฉันทะลุมมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย เลยได้มิตินี้มาด้วย”
หญิงสาวพูดคนเดียว ก่อนจะนั่งลงบนลังไม้ลังหนึ่ง
จากนั้นก็หลับตาลงเพื่อได้ครุ่นคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ทว่าเธอกลับหลับไปเสียนี่
เช้าวันต่อมา...
เมื่อรู้สึกตัวตื่น จ้าวซีซีพบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องเดิม แต่ยังไม่ทันเรียกสติตัวเองกลับมาครบถ้วนดี เธอก็รู้สึกถึงเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังเข้ามาจากทางประตูห้อง
“พี่ซีซี ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตู ทำให้จ้าวซีซีต้องข่มตาตัวเองไม่ให้แสยะยิ้มออกมา
เพราะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือ จ้าวมู่อิง น้องสาวที่ดูอ่อนหวานและใสซื่อ หรือจะเรียกอีกอย่างคือ แม่ดอกบัวขาวดี ๆ นี่เอง
“เสี่ยวอิง...มีอะไรหรือเปล่า” จ้าวซีซีถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใยเหมือนที่ร่างเดิมเคยทำ แม้ว่าภายในใจของเธอจะรู้สึกอีกอย่างหนึ่งก็ตาม
พอเห็นอีกฝ่ายตอบรับ จ้าวมู่อิงจึงยิ้มแย้มอย่างอ่อนหวาน ขยับเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือมาลูบหน้าผากของจ้าวซีซีอย่างเบามือ
“ทำไมพี่ดูเหนื่อยจังคะ เป็นอะไรรึเปล่า ฉันจะไปเรียกพ่อแม่ให้นะคะ เผื่อว่าจะต้องไปหาหมอ”
จ้าวฉีเคยเป็นศัตรูของเธอ แต่วันนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว หลังจากที่ได้พ้นโทษโทษจากการกระทำในอดีตจ้าวฉีที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งทระนงบัดนี้ดูสงบลงมาก แววตาไม่มีความโอหังอีกต่อไป“ขอบคุณนะ” จ้าวฉีพูดขึ้นเบา ๆ เธอยิ้มบาง ๆ ให้จ้าวซีซี แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและซาบซึ้ง“ฉันดีใจที่เธอกลับมา” จ้าวซีซีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจจ้าวฉีพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางปู่ทวดเซียวและตาทวดถังที่กำลังดื่มชาอยู่“ฉันสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้กลับมาอยู่กับครอบครัวอีกครั้งนะคะ”ตาทวดถังพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“ดีแล้ว คนเราต้องรู้จักแก้ไขความผิดพลาด”ปู่ทวดเซียวก็หัวเราะ“ทำผิดแล้วสำนึกได้นั่นก็เพียงพอแล้ว กินข้าวเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน”จ้าวฉีมองทุกคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะอาหาร ครอบครัวที่เธอเคยทำร้ายด้วยความริษยา วันนี้กลับเปิดโอกาสให้เธอกลับมาอีกครั้ง ภายในใจจึงรู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูกบรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความขัดแย้งในอดีต วันนี้กลับกลายเป็นภาพของครอบครัวที่นั่งล้อมวงรับประทานอาหารร่วมกันเสียงหัวเราะของเซียวฟ่านที่พูดคุยกับปู่ทวดและตาทวดดังไปทั่วห้อง เสียงพ
ตอนพิเศษ 2ภายในโรงพยาบาลบรรยากาศอบอุ่น และเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของหมอและพยาบาลที่ช่วยดูแลคนไข้ เสียงล้อเตียงคนไข้ที่ถูกเข็นผ่านทางเดิน เสียงโทรศัพท์จากเคาน์เตอร์พยาบาล และเสียงลมหายใจที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของผู้ที่รออยู่หน้าห้องคลอด ทุกอย่างรวมกันเป็นภาพที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายหน้าห้องคลอดเซียวเฉิงยืนกระวนกระวาย สองมือกำแน่นจนเหงื่อซึม แม้จะพยายามทำใจให้สงบ แต่เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของจ้าวซีซี ที่เล็ดลอดออกมาจากในห้องก็ทำให้เขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ปู่ทวดเซียวและตาทวดถังก็นั่งไม่ติด เดินไปเดินมาหน้าห้องคลอดไม่ต่างกัน“เจ็บมากไหมซีซี” เซียวเฉิงพึมพำกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำด้วยความเป็นห่วง“เจ้าหนุ่ม ไม่ต้องห่วงหรอก ผู้หญิงตระกูลถังของเราน่ะแข็งแรง” ตาทวดถังพยายามปลอบใจ แต่น้ำเสียงเองก็มีแววร้อนรน“ครับ...แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้” เซียวเฉิงถอนหายใจเวลาผ่านไปเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ จนกระทั่งเสียงร้องของทารกดังขึ้นจากด้านใน“โอ้โห แข็งแรงจริง ๆ!” พยาบาลคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี ก่อนที่ประตูห้องคลอดจะเปิดออก“ยินดีด้วยค่ะ เป็นเด็กชาย แข็งแรงสมบูรณ์ดีมาก”พยาบาลกล่าวก
จ้าวซีซีซบไหล่เซียวเฉิง ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองท้องฟ้ากว้าง“ดาวสวยจังเลย”เซียวเฉิงกระชับอ้อมแขนโอบไหล่เธอไว้“ใช่ สวยมาก” ชายหนุ่มยิ้ม แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้ไปบนท้องฟ้า “นั่นไง กลุ่มดาวไถ่จู่หรือที่ฝรั่งเรียกว่ากลุ่มดาวหมีใหญ่”จ้าวซีซีหรี่ตามองตามปลายนิ้วของเขา“อืม...ดูเหมือนกระบวยตักน้ำมากกว่าหมีนะ”“ก็ใช่ คนจีนเราเลยเรียกมันว่ากลุ่มดาวกระบวยเหนือ แต่ถ้าเชื่อมต่อดวงดาวพวกนั้นดี ๆ ก็จะเห็นเป็นรูปร่างของหมีได้” เซียวเฉิงหัวเราะเบา ๆจ้าวซีซีพยักหน้า “แล้วมีดาวดวงไหนที่สำคัญอีกไหม”เซียวเฉิงชี้ไปยังกลุ่มดาวอีกฝั่งหนึ่ง “นั่นไง กลุ่มดาวหนี่วา หรือในตำนานก็คือดาวของเทพธิดาทอผ้า ถ้าคุณสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ามันอยู่ตรงข้ามกับดาวของหนุ่มเลี้ยงวัว”“อ๋อ...” จ้าวซีซีลากเสียงยาว “ดาวของเจ้านายหนุ่มกับสาวใช้ในตำนานรักต้องห้ามสินะ”เซียวเฉิงหัวเราะ “ไม่ใช่เจ้านายกับสาวใช้หรอก เขาเป็นคู่รักกันต่างหาก แต่ถูกสวรรค์ลงโทษให้ต้องแยกจากกันและจะได้พบกันแค่ปีละครั้งในวันเทศกาลชีซี”จ้าวซีซีหันไปมองหน้าเขา “ถ้าคุณเป็นหนุ่มเลี้ยงวัว แล้วฉันเป็นเทพธิดาทอผ้า คุณจะข้ามแม่น้ำฟ้าเพื่อมาหาฉันไหม”เซียวเฉิงยิ้ม ก่อ
ตอนพิเศษ 1หลังจากงานแต่งสุดยิ่งใหญ่ผ่านพ้นไป จ้าวซีซีและเซียวเฉิงตัดสินใจออกเดินทางไปฮันนีมูนที่ทะเลสาบซีหู เมืองหางโจว เมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องทัศนียภาพอันงดงามและกลิ่นอายของวัฒนธรรมจีนโบราณการเดินทางจากเมืองของพวกเขาไปยังหางโจวใช้เวลาหลายชั่วโมง ทั้งสองเลือกที่จะเดินทางโดยรถไฟเพื่อเป็นการรำลึกถึงความหลัง เมื่อครั้งที่พบกันครั้งแรกจ้าวซีซีนั่งมองวิวที่ผ่านไปอย่างเพลิดเพลิน ในขณะที่เซียวเฉิงอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้าง ๆ เสียงล้อเหล็กเสียดสีกับรางรถไฟเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสริมให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาผ่อนคลาย“คุณเคยไปทะเลสาบซีหูมาก่อนไหมคะ” จ้าวซีซีเอียงคอถาม ขณะวางมือลงบนกระจกหน้าต่างเซียวเฉิงเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ พลางยิ้มบาง ๆ“ยังเลย แล้วคุณล่ะ”“ฉันก็ไม่เคยเหมือนกัน แต่เคยได้ยินมาว่าทะเลสาบที่นั่นสวยมาก โดยเฉพาะตอนพระอาทิตย์ตกดิน” จ้าวซีซีพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ได้ยินมาว่ามีสะพานแตก กับตำนานของไป๋ซู่เจินกับสวีเซียนด้วยนะ” เซียวเฉิงพยักหน้าจ้าวซีซีหัวเราะเบา ๆ“ฉันเคยดูเรื่องตำนานนางพญางูขาว ตอนเด็ก ๆ ด้วยล่ะ จำได้ว่ารู้สึกเศร้ามากตอนที่พวกเขาต้องแยกจากกัน”“งั้นก็หวังว่าฮันนีม
เซียวเฉิงชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับมีประกายขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจที่หนักอึ้งตลอดหลายวันที่ผ่านมาเหมือนได้รับการปลดปล่อย เมื่อรู้ว่าจ้าวซีซีไม่ได้เลือกชิวเยี่ย ความหวังที่เคยริบหรี่ก็กลับมาสว่างไสวขึ้นอีกครั้งชายหนุ่มมองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโล่งใจ ทั้งดีใจ แต่ก็ยังคงมีความลังเลเล็กน้อย เขาไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป ทว่าใจกลับเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ราวกับว่าโอกาสที่คิดว่าสูญเสียไปหวนกลับมาแล้วเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า แสงสีทองอ่อนทอดลงมาปกคลุมถนนหน้าร้านห้องเสื้อของจ้าวซีซี บรรยากาศอบอุ่นปนโรแมนติก แม่ค้าแผงลอยเริ่มตั้งร้าน กลิ่นขนมอบใหม่โชยมาแตะจมูก ผู้คนเดินผ่านไปมาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจ้าวซีซียืนอยู่หน้าร้าน มองดูความสำเร็จของกิจการด้วยความภาคภูมิใจ แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือวันนี้จะเป็นวันสำคัญในชีวิตของเธอทันใดนั้นเสียงฮือฮาของผู้คนดังขึ้นเบา ๆ เธอหันไปมองก็พบว่าเซียวเฉิงในชุดสูทเรียบร้อยกำลังเดินตรงมาหาเธอ ในมือของเขาถือช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ไว้แน่น“คุณเซียว วันนี้มาแปลกนะคะ ปกติไม่เคยแต่งตัวดีขนาดนี้” จ้าวซีซ
ความรักสุขงอม (จบ)วันนี้เป็นวันเปิดห้องเสื้อของจ้าวซีซี ชายหนุ่มหลีกเลี่ยงที่จะเข้าไปหาเธอ วันนั้นเขาแสร้งทำเป็นไม่อยู่ในงาน เพื่อหลีกหนีจากความรู้สึกที่เริ่มหนักหน่วงในใจในงานนั้นจ้าวซีซีมองหาเซียวเฉิงทั้งวัน ความใจหายเมื่อไม่เห็นเขามาร่วมงานทำให้เธอเริ่มรู้สึกผิดปกติ สายตาของเธอหันไปทุกทิศทางหวังว่าคงจะได้พบเขาทว่าเมื่อถึงเวลางานเลิก เธอก็ยังคงไม่พบเขาเลยแม้แต่เงา จ้าวซีซีรู้สึกแปลก ๆ เหมือนบางอย่างขาดหายไปจากชีวิตของเธออย่างไม่ทันตั้งตัวในคืนที่เงียบสงบ หญิงสาวเริ่มรู้สึกคิดถึงเขามากขึ้น ความรู้สึกที่เคยถูกซ่อนเอาไว้มานานปะทุขึ้นมาอีกครั้งแล้วก็เป็นอย่างนั้นซ้ำอยู่นานหลายวัน และบางคืนเธอถึงกับนอนไม่หลับ เพราะความคิดถึงนั้นวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลาเวลาผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ หลังจากที่จ้าวซีซีเปิดกิจการของตัวเอง ลูกค้าแวะเวียนเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ความสำเร็จในธุรกิจทำให้เธอรู้สึกภูมิใจ แต่ในทุก ๆ วันที่เธอใช้ชีวิตตามปกติ กลับมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้สึกว่างเปล่า นั่นก็คือการรอคอยเซียวเฉิงท่ามกลางความคึกคักของร้านและเสียงพูดคุยของลูกค้า เธอยังคงหวังว่าจะได้เจอเขา แม้จะพยายามปลอบใจตัว
ปั่นความรู้สึกเมื่อจ้าวซีซีกลับมาถึงบ้านก็ได้กลิ่นเหม็นโชยมาแต่ไกล เธอขมวดคิ้วก่อนจะเห็นจ้าวมู่อิงในสภาพเปียกโชก มอมแมมไปทั้งตัว เส้นผมที่เคยเรียบร้อยชุ่มไปด้วยน้ำโคลน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความขุ่นเคืองจ้าวมู่อิงยืนกำมือแน่น ร่างกายสั่นสะท้านจากความหนาวและความโกรธ เมื่อเห็นว่าพี่สาวกลับมาบ้านแล้ว เธอก
เมื่อได้ยินแบบนั้นเค่ออินถึงกับชะงัก เธอเม้มปากแน่นมองยางมัดผมเส้นนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเหวินหยวนเป็นชายหนุ่มที่มีท่าทางสุขุมและหน้าตาดี มีหญิงสาวหลายคนในหมู่บ้านที่แอบหมายปองเขา“เหวินหยวนให้มาเหรอ” เค่ออินถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ กลัวว่าเมื่อครู่นี้จะได้ยินผิดไป“ใช่แล้วล่ะ ฉันไม่ได้คิดอะไร
ตีสนิทลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านความสงสารพุ่งขึ้นมาในใจ เขาไม่ชอบพฤติกรรมหยาบคายของจ้าวหมิงหมิงอยู่แล้ว ยิ่งเห็นจ้าวมู่อิงตกเป็นเหยื่อเช่นนี้ยิ่งทำให้รู้สึกไม่พอใจมากกว่าเดิม“จ้าวหมิงหมิงเธอทำเกินไปแล้ว” เขากล่าวหนักแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก“เสี่ยวอิงเป็นคนอ่อนโยนและน่ารักขนาดนี้ เธอ
เหวินหยวนที่เดินเข้ามาพอดี พลางหยุดยืนอยู่ที่ลานบ้าน สายตาของเขามองเห็นภาพตรงหน้าชัดเจนนั่นคือจ้าวหมิงหมิงกำลังกดขี่ข่มเหงจ้าวมู่อิงอยู่ จึงได้พูดขึ้นอย่างเย็นชา“เกิดอะไรขึ้น”เมื่อเห็นโอกาสตรงหน้า จ้าวมู่อิงก็รีบสะอื้นออกมาทันที“พี่เหวินหยวน…ฮืออ…พี่หมิงหมิงรังแกฉัน ฉันก็แค่หยิบกะละมังออกมาใช้







