12ข้าจะลงโทษนางเอง

เจ็ด

ข้าจะลงโทษนางเอง

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นที่จวนของข้า!”

ตอนแรกลี่อินงงกับท่าทางเสแสร้งเล่นงิ้วของสองป้าหลาน ทว่าพอนางได้ยินเสียงทุ้มดุดันคุ้นเคยจึงถึงบางอ้อว่าพวกนางกำลังทำอันใดอยู่

เหอะ อย่างกับละครหลังข่าว

ลี่อินค่อย ๆ หันกลับหลังมามองบุรุษผู้มาใหม่อย่างเชื่องช้าพลางกลืนน้ำลายหนืดคอ เมื่อเห็นสีหน้าเดือดดาลราวกับพญามัจจุราชเปิดประตูมาเยี่ยมเยือนแดนมนุษย์เสียอย่างนั้น

ลี่อินหวั่นเกรงว่าจะโดนต่อว่าเพราะอย่างไรนางก็เป็นเพียงสตรีที่ซื้อตัวมาเพื่อทำงานให้เท่านั้น ทว่าพวกสตรีที่กำลังแสดงงิ้วอยู่นั้นเป็นถึงสมาชิกในครอบครัวของเขา

“ท่านพี่อี้ฉงกลับมาทันเวลาพอดีเลยเจ้าค่ะ น้องโดนสตรีชั้นต่ำผู้นี้ตบหน้า ดูสิเจ้าคะ”

ซ่งลี่เจียหันแก้มข้างที่แดงเป็นรอยนิ้วมือให้จูอี้ฉงดูเป็นหลักฐานในการใส่ความลี่อินทำเอาคนโดนกล่าวหากะพริบตาอ้าปากค้าง

“เดี๋ยวสิ นั่น มิใช่ว่าเจ้าตบหน้าของตัวเองหรอกหรือ”

“ผู้ใดเสียสติทำเช่นนั้นกัน” ฮูหยินรองซ่งเถียงแทนหลานสาวคนโปรด ก่อนเดินเข้าไปหาบุตรเลี้ยงด้วยท่าทีเหมือนผู้ถูกกระทำ

“ข้าเข้าใจว่านางไร้การศึกษา จึงไม่รู้ว่าไม่ควรใช้กำลังในการแก้ไขปัญหา ข้าเป็นผู้ใหญ่แล้วอาจไม่คิดถือสาได้ ทว่าเจียเอ๋อร์เล่า นางยังเด็กคงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไม่น้อยที่ถูกรังแกทั้งที่อยู่ในเขตเรือนของประมุขน้อย จริงหรือไม่เจียเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะท่านป้า ท่านพี่ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่เจียเอ๋อร์นะเจ้าคะ”

จูอี้ฉงสีหน้าไม่พอใจไม่เปลี่ยนตั้งแต่เดินเข้ามาในเรือนของตนเอง สายตาคมมองปราดเดียวผ่านหน้าสองป้าหลานไปอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งยกเบี่ยงออกจากการเกาะกุมของซ่งลี่เจียอย่างแนบเนียน

“ได้ ข้าจะลงโทษนางเอง”

ฟังดูก็รู้ว่าน้ำเสียงคนพูดตอบรับเหมือนคนไม่ได้ใส่ใจ เพียงเอ่ยตอบรับอย่างขอไปทีเท่านั้นลับหลังพวกนางไม่รู้จะลงโทษอย่างที่บอกหรือไม่ด้วยซ้ำ

นางกลัวว่าหากบุตรเลี้ยงของนางผู้นี้หลงใหลสตรีในเรือนผู้นี้จริง ๆ จะเอนเอียงเข้าข้าง ซึ่งนั่นเท่ากับว่าไม่บรรลุวัตถุประสงค์ของพวกนางในวันนี้น่ะสิ

“ถึงขนาดทำร้ายสมาชิกตระกูลจู โทษทัณฑ์ที่ควรได้รับรุนแรงไม่เบา ข้าวางใจอาฉงให้ลงโทษนางด้วย”

“จริง ท่านพี่ส่งนางไปให้คนลงหวายทำโทษแล้วโยนนางออกไปจากจวนเลยเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นในอนาคตนางอาจตามมาทำร้ายคนอื่นในตระกูลจูได้อีกนะเจ้าคะ”

“เจ้าเป็นผู้ควบคุมกฎและบทลงโทษงั้นรึ ซ่งลี่เจีย”

“มะ ไม่ใช่เจ้าค่ะ น้องแค่หวังดีแนะนำท่านพี่”

“เอ่อ... อาฉง อย่าถือสาสตรีที่เพิ่งโดนทำร้ายมาเลย เจียเอ๋อร์คงกำลังตกใจจนสมองโง่งมพูดอันใดไม่เข้าเรื่องไป ข้าว่าส่งนางให้พ่อบ้านกัวไปลงโทษตามกฎบ้านดีหรือไม่”

“ไม่จำเป็นหรอกฮูหยินรองซ่ง นางเป็นสตรีของข้า ในเมื่อนางทำความผิดข้าย่อมสมควรเป็นคนลงโทษด้วยตัวเอง”

“แต่นายท่าน ข้าไม่ได้ทำอันใดผิดนะ”

ในที่สุดลี่อินก็ได้มีโอกาสก้าวขึ้นมาคัดค้าน นางไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาลงโทษทั้งที่ไม่ได้ทำผิดเสียหน่อย

ในเมื่อพวกนางเล่นงิ้วเป็น ลี่อินเองก็เล่นงิ้วเป็นเหมือนกัน ฉะนั้นหญิงสาวจึงสวมบทบาทเป็นคณิกานางโลมตัวร้ายที่มักใช้เสน่ห์ในการยั่วยวนให้บุรุษทั้งหลายตกหลุมพรางมหาเสน่ห์ยินยอมทำตามนางทุกสิ่งอย่างในข่าวลือต่าง ๆ นานาเสียเลย

“ในความคิดของนายท่าน ลี่อินเป็นสตรีนิสัยร้ายกาจเช่นนั้นเองหรือ ฮึก...” มือบางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาล่องหนพลางเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างจูอี้ฉงและซ่งลี่เจียอย่างแนบเนียน “ข้าเองก็รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมเหมือนกัน แต่หากให้ถามบ่าวในเรือนก็คงไม่มีใครกล้าอยู่ฝ่ายข้าที่เป็นเพียงสตรีไร้ฐานะ ฮึก...” ลี่อินลอบขยิบตาให้จูอี้ฉงที่กำลังขมวดคิ้วมองนางอยู่

พลางหันไปอ้าปากพูดจาไร้เสียงกับชายหนุ่มให้ตามน้ำนางไปก่อนเดี๋ยวนางจะหาทางออกที่สวยงามให้แก่เขา

ลี่อินรู้ว่าชายหนุ่มรู้ว่าสิ่งที่สองสาวพูดมาไม่จริง ทว่าไม่อยากหักหน้าเพราะพวกนางเป็นคนของบิดาตนเองจึงได้แต่รับปากส่ง ๆ ไปก่อนนั่นเอง

“ข้าหาได้คิดเช่นนั้นไม่ อินอินอย่าร้องไห้ไปเลย ข้าเจ็บปวดใจยิ่ง”

ลี่อินซบศีรษะลงบนอกของบุรุษคนรักพลางเอียงใบหน้าหันไปสบตาเยาะเย้ยซ่งลี่เจีย ริมฝีปากบางเอ่ยวาจาไร้เสียงแก่ซ่งลี่เจียช้า ๆ ว่า

‘เจ้า แพ้ แล้ว’

“นี่เจ้า นังสตรีไร้ยางอาย อ๊าย...” ลี่อินโดนฝ่ามือของสตรีขี้อิจฉาจิกผมดึงออกมาจากอ้อมอกแกร่ง ร่างบางปลิวลอยไปอีกฝั่งของห้องศีรษะโขกกับขอบโต๊ะอย่างแรง เงยหน้าขึ้นมาหลังจากล้มลงไปอีกทีโลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกมาเปื้อนเต็มหน้าผาก

ลี่อินเม้มปาก ยกมือขึ้นจับบริเวณหน้าผากที่ตนเองรู้สึกเจ็บ ใบหน้าเหยเกเพราะแผนของนางได้ผลเกินคาดเกินไปหน่อย

คิดไว้ว่าจะยั่วยุให้ซ่งลี่เจียสติแตกลงมือทำร้ายนางต่อหน้าทุกคนอีกรอบ ส่วนนางก็จะเล่นบทบาทเสแสร้งว่าถูกตบอย่างแรงล้มลงไปกองที่พื้นเช่นพวกนาง จากนั้นค่อยใช้ข้ออ้างที่ว่าพวกนางเองก็ทำร้ายลี่อินเช่นกันในการให้จูอี้ฉงใช้ไกล่เกลี่ยไล่พวกนางกลับจวนกันไป

เป็นอันตัดจบได้อย่างสวยงาม

ทว่าใครจะไปคิดว่าเมื่อกี้คาดคะเนแรงเสแสร้งผิดไปหน่อยจึงถลาเอาศีรษะมาโขกโต๊ะแข็งจนเลือดตกยางออกเสียเอง

“อินอิน!”

“เจ้า!”

“ฮึก โอ๊ย เจ็บ...”

“ท่านพี่ ข้าไม่ได้ทำ นะ นาง...”

“ออกไป!”

“อาฉงจะ...”

“ข้าสั่งให้ออกไปอย่างไรเล่า!” น้ำเสียงตวาดไม่ไว้หน้าผู้ใดทำให้สองป้าหลานสะดุ้งตัวโยนพากันลนลานกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนไปตั้งหลักก่อน เหล่าบ่าวที่ติดตามมาก็รีบถอยหลังตามเจ้านายของตนเองไปตาม ๆ กัน ไม่นานในห้องที่เคยวุ่นวายพลันเงียบสงัดขึ้นมาทันตา

สีหน้าบุรุษเจ้าของเรือนเข้มขึ้นอย่างน่ากลัวขณะไล่สายตามองบาดแผลบนหน้าผากนูนขาวได้รูป

หากมีเข็มสักเล่มตกพื้นเกรงว่าจะได้ยินชัดเจนเป็นแน่

“พ่อบ้านกัว ไปตามท่านหมอมาสิ มัวยืนทำอันใดอยู่”

“ขะ ขอรับ”