جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทนำ“ช่วยด้วย”เสียงใครน่ะ ซุนเพ่ยเหวิน สตรีในยุคเทคโนโลยีก้าวหน้าไปถึงขนาดชีวิตประจำวันมีการนำ AI มาใช้เป็นเรื่องปกติรวมทั้งในสายอาชีพที่นางประกอบอยู่ อันได้แก่ วงการแพทย์ในสังกัดทหารก็มีการผ่าตัดด้วยหุ่นยนต์ผสมผสานกับการรักษาแผนจีนโบราณทว่าเวลานี้ซุนเพ่ยเหวินที่มีความทรงจำล่าสุดคือหญิงสาวกำลังออกภาคสนามลงไปช่วยเหลือเหล่าทหารที่กำลังเดินทางกลับมาจากการปฏิบัติภารกิจปกป้องประเทศชาติ หากแต่ไฉนเวลานี้หญิงสาวกำลังเดินหลงทางอยู่ในดงหมอกหนาจัดเช่นนี้หนาขนาดไหนน่ะหรือ...ขนาดที่ว่าซุนเพ่ยเหวินไม่สามารถมองเห็นหนทางข้างหน้าที่นางกำลังเดินไป มองไม่เห็นแม้กระทั่งสิ่งแวดล้อมรอบตัวระยะไกลกว่าสิบฉื่อก็ไม่สามารถเห็นแล้วที่นี่มันที่ไหน“ช่วยด้วย”เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแหวกม่านหมอกขาวพุ่งตรงมาหานางนั้นมาจากที่ใดนั้นซุนเพ่ยเหวินมองไม่เห็นต้นเสียงเลยหากจะกล่าวว่าเหมือนเป็นเสียงของภูตผีนั้นก็ไม่ผิดติดที่นางนั้นไม่เชื่อเรื่องผี วิญญาณที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้ดังนั้นเสียงหวานจึงตะโกนฝ่าเมฆหมอกรอบตัวออกไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง“นั่นเสียงของใคร”“ช่วยด้วย”“หากอยากให้ข้าช่วยก็โผล่หน้ามาให้เห็นส

เวลาเดินมาถึงต้นยามไฮ่ [1] ค่ำคืนวันนี้ที่ชั้นใต้ดินของหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวามีจัดงานประมูลสาวงามประจำปี คนที่รู้ข่าวการจัดงานจะมีแต่ลูกค้าสูงศักดิ์ที่ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมงานเท่านั้นลูกค้าสูงศักดิ์ส่วนใหญ่เป็นเหล่าคุณชาย พ่อหม้าย หรือแม้กระทั่งบุรุษที่มีฮูหยินแล้วทว่าสนใจอยากรับอนุภรรยาคนงามไปเพิ่มจากทั้งตระกูลขุนนาง หรือไม่ก็จากตระกูลมากล้นเม็ดเงินร่ำรวยทองของมีค่า ซึ่งงานในค่ำคืนนี้เพิ่มความพิเศษเข้าไปอีกเมื่อมีตัวแทนจากสำนักฉวนเจินผู้ยิ่งใหญ่ตอบรับเข้าร่วมงานด้วยดังนั้นในชั้นใต้ดินจึงเต็มไปด้วยลูกค้าที่มีผู้ติดตามอย่างน้อยห้าคนนั่งเรียงรายอยู่บนอัศจรรย์ครึ่งวงกลมล้อมรอบเวทีตรงกลางเบื้องล่าง เนืองแน่นบนม้านั่งที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้นั่งสบายเนื่องจากเวลานี้ใกล้ถึงเวลาเปิดงานประมูลแล้วนั่นเอง“วันนี้คนมากันมากกว่าทุกปี เห็นทีหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวาคงจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง”หนึ่งในลูกค้าผู้เข้าร่วมประมูลเอ่ยกับคนรับใช้จากหอนางโลมที่คอยดูแลตนเองด้วยสีหน้าหยิ่งผยองเต็มที่ สายตาถือดีกวาดสายตามองคนรับใช้อย่างดูถูกทว่าคนถูกมองถูกสั่งสอนมาดีจึงไม่แสดงท่าทีไม่พอใจตอบกลับแถมยังยิ้มละไมให้ลู

“!!”เจียวเอ๋อร์ที่เป็นคนดำเนินรายการงานประมูลเบิกตาโตราวกับไข่ห่าน หันมองใบหน้าลี่อินด้วยความอิจฉาในใจก่อนจะรีบดึงสติกลับมาสนใจหน้าที่ของตัวเองลูกค้าผู้มั่งคั่งเงินทองขนาดซื้อสตรีคนหนึ่งด้วยเงินมากมายขนาดนั้นเป็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ท่าทางเช่นนี้ไม่แคล้วมีฮูหยินเอกแล้ว การที่ลี่อินถูกซื้อไปไม่แน่ว่าอาจได้เป็นอนุภรรยาของเศรษฐี อยู่ดีกินดีมีเงินให้ใช้สบายไปทั้งชาติเชียวในขณะที่คณิกาคนอื่นมีความรู้สึกอิจฉาริษยามาลี่อินอย่างยิ่ง ทว่าคนที่โดนคนอื่นอิจฉากลับไม่รู้สึกยินดีเลยสักนิด กลับกันนางรู้สึกราวกับตัวเองเป็นสิ่งของชิ้นหนึ่งเท่านั้นชาติที่แล้วแม้ว่าไม่ได้เกิดมาเป็นลูกหลานคนรวยมีฐานะหน้าตาในสังคม ทว่านางก็ประกอบอาชีพทรงเกียรติ มีผู้คนนับถือ ทำความเคารพมากมายไม่ได้ไร้ค่าไม่ต่างจากสิ่งของชิ้นหนึ่งอย่างเช่นตอนนี้มือน้อยกำแน่นภายใต้ชายแขนเสื้อเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ร้อนรนของตัวเองเอาไว้ สมองหญิงสาวแล่นปราดเพื่อหนทางหลุดจากความอัปยศครั้งนี้แม้ว่าตอนนี้ดูเหมือนจะสายเกินไปแล้วที่จะหาทางรอด ทว่าลี่อินไม่คิดยอมแพ้ต่อโชคชะตาของชีวิตใหม่ตนเองง่าย ๆนางคิดว่าจะต้องมีสักทางที่เป็นแสงสว่างไปสู

สี่เสียเงินซื้อเจ้าสรุปแล้วลี่อินถูกเอาผ้าที่หน้าตาสกปรกไม่ต่างอันใดจากผ้าเช็ดม้านั่งบนรถม้าอุดปากของตน ในขณะที่นั่งโดยสารมายังจวนโอ่อ่าที่นางคิดว่าน่าจะเป็นจวนของบุรุษหน้านิ่งเจ้าของรถม้าผู้นี้ แน่นอนว่าพอมาถึงลี่อินก็โดนลากตัวให้เดินตามหลังชายหนุ่มเข้าไปท่ามกลางสายตาประหลาดใจของข้ารับใช้มากมายภายในจวน“อื้อ อ่อยอ้า”พอนางถูกพาเดินเข้ามาในห้องขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ประตูทางเข้าถูกงับปิดเหลือแค่เพียงบุรุษหน้านิ่งหนึ่งคนและลูกน้องสนิทของเขายืนข้างกันอีกหนึ่งคนเท่านั้น “เอาผ้าอุดปากนางออก”“ขอรับท่านประมุขน้อย”“ข้ามิใช่คณิกาของหอนางโลม พวกเขาหลอกให้ข้าขายตัว หาได้เกิดจากความสมัครใจของข้าไม่ ท่านอย่ายุ่งกับข้าเลยนะเจ้าคะ”ลี่อินพ่นคำอธิบายออกมายาวเหยียดจนจูอี้ฉงแทบอยากสั่งให้ลูกน้องยัดผ้ากลับเข้าไปอุดปากนางที่เดิม หากไม่ติดว่าเขาต้องการคุยกับนางแล้วละก็“แล้วอย่างไร ข้าเสียเงินซื้อเจ้ามาในราคาหนึ่งแสนตำลึงทองจะให้ข้าปล่อยตัวเจ้าไปหรืออย่างไร”“นั่น... ท่านซื้อข้าตั้งแต่เมื่อใด” ลี่อินย้อนความทรงจำตัวเองดูก็พบว่าบุรุษคนสุดท้ายที่ประมูลนางจนเกือบชนะเป็นชายวัยกลางคนที่เสนอเงินเพียงสองหมื่นตำล

“ฮูหยินรองซ่งเจ้าคะบ่าวมาแล้ว”ใบหน้าเต็มไปด้วยกระฝ้าเพราะในอดีตทำงานตากแดดเป็นประจำของบ่าวสอดแนมปรากฏขึ้นในสายตาสตรีวัยกลางคน ทว่าใบหน้าเจ้าของเรือนยังเต่งตึงงดงามเพราะหมั่นดูแลตัวเอง“เมื่อวานนี้เกิดอันใดขึ้น ไยจวนย่อยจึงดูครึกครื้นผิดปกติ”“จริงเจ้าค่ะท่านป้า หลานเห็นสาวใช้เรือนนู้นเดินให้เพ่นพ่าน” น้ำเสียงอ่อนหวานหยดย้อยดุจหยาดน้ำผึ้งของซ่งลี่เจีย หลานสาวคนสวยของฮูหยินรองซ่ง บุตรีสาวของน้องสาวตนเองที่ให้นางเดินทางมาพำนักกับซ่งเจ้าเจียตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน เพราะบ้านเดิมของตระกูลซ่งอยู่ที่เมืองเล็กห่างไกลความเจริญ หากอยากให้บุตรสาวได้แต่งงานกับคุณชายตระกูลดีงามย่อมต้องเดินทางมาพึ่งใบบุญซ่งเจ้าเจียที่เป็นถึงว่าที่นายหญิงของสำนักฉวนเจิน“จวนของท่านประมุขน้อยเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อวานนายน้อยพาสตรีงดงามปานเทพธิดากลับมาที่จวนเจ้าค่ะ ตั้งแต่เมื่อวานจนกระทั่งตอนนี้นายน้อยยังไม่สามารถทำใจออกห่างโฉมงามผู้นั้นได้เลยเจ้าค่ะฮูหยินรองซ่ง”“เป็นไปได้อย่างไร ไม่จริงใช่ไหมเจ้าคะท่านป้า ท่านพี่อี้ฉงไม่เคยมีใจรักใคร่สตรีผู้ใดนี่เจ้าคะ” สตรีที่เมื่อสักครู่เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งถ้วยน้ำชาก