LOGINสาม
ต้องการพิสูจน์ตัวเอง
“แม่นางจะแสดงสิ่งใดรึ”
เสียงทุ้มของหนึ่งในลูกค้าคนพิเศษของหอสุ่ยเซียนฮวาตะโกนออกมาจากม้านั่งบนอรรธจันทร์
อินเอ๋อร์ สินค้าสำคัญในค่ำคืนนี้หันไปยิ้มหวานให้กับคนถามก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนหู
ช่างทำให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มเพ้อฝันยิ่งกว่าเก่า
“อินเอ๋อร์เพียงต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้อ่อนแออย่างที่ทุกคนคิดเจ้าค่ะ ตั้งแต่เกิดมาอินเอ๋อร์โดนบิดามารดาทอดทิ้งเพราะร่างกายอ่อนแอโชคดีที่ได้รับความเมตตาจากนายหญิงแห่งหอสุ่ยเซียนฮวารับเลี้ยงดู ตั้งแต่มาอยู่ที่หอแห่งนี้อินเอ๋อร์สำนึกบุณคุณของที่นี่ยิ่งนักจึงแอบฝึกระบำชุดพิเศษเพื่อรอวันที่อินเอ๋อร์จะได้ทำงานหาเงินตอบแทนหอสุ่ยเซียนฮวาเจ้าค่ะ”
“มามาได้ยินคงรู้สึกยินดีเป็นแน่ที่เจ้าคิดอย่างนี้ หวังว่านายท่านทุกคนจะเมตตาอินเอ๋อร์ น้องน้อยของพวกเรานะเจ้าคะ”
เจียวเอ๋อร์มีไหวพริบ แม้ในใจนึกอิจฉาลี่อินที่เคยเป็นสาวใช้ของคณิกาในหอ บัดนี้กลับเป็นที่สนใจของลูกค้าทุกคนมากกว่าพวกนางที่ทำงานมานานเสียอีก ทว่าอย่างไรพวกตนที่ได้รับเงินส่วนแบ่งจากการขายตัวลี่อินครั้งนี้ก็ได้ประโยชน์มากยิ่งขึ้นหากขายได้ในราคาที่สูงมากขึ้นไปอีก ดังนั้นเจียวเอ๋อร์จึงอดทนฝืนยิ้มส่งเสริมสตรีตรงหน้า
“ชื่อระบำของอินเอ๋อร์คือระบำธนูเจ้าค่ะ อุปกรณ์ที่ใช้คือคันธนูกับลูกศรหนึ่งกระบอกเจ้าค่ะพี่เจียว”
“ระบำอันใดข้าไม่เคยเห็น เจ้าร่างกายอ่อนแอขนาดยกน้ำเพียงไม่กี่ถังก็หมดแรงจะยกคันธนูมาระบำได้อย่างไรกัน... เจ้าอย่าได้สร้างเรื่องขายหน้าให้มามาเชียวนะอินเอ๋อร์”
ประโยคสุดท้ายของเจียวเอ๋อร์กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันไม่กี่คน
“ข้ารู้ว่าร่างกายอ่อนแอจึงเลือกระบำธนูอย่างไรเล่าเจ้าคะ หากเป็นระบำดาบข้าคงหมดแรงยกจนคมบาดแขนข้า ข้าเลือกธนูมาเป็นอุปกรณ์เพราะมันไม่อันตรายแถมยังเบากว่าเป็นไหน ๆ ...” ลี่อินกระซิบตอบกลับให้ได้ยินกันแค่สองคนเช่นกัน “...และอีกอย่างพี่เจียวก็น่าจะรู้ว่าข้าอ่อนแอเรื่องการรำท่าทางยาก ๆ จึงทำไม่ได้ หากไม่ใช้อาวุธแปลกใหม่ประกอบการรำคงไม่น่าดูเป็นแน่”
“มิใช่ว่ารำไม่เป็นแล้วทำให้ค่าตัวลดลงล่ะ เดี๋ยวมามาจะมีโทสะโทษข้าเอาได้”
“ข้าจะพยายามให้พวกพี่และมามาได้เงินมากที่สุดเจ้าค่ะเพื่อตอบแทนพวกท่านที่ดูแลข้าเป็นอย่างดี”
“ดีมากที่เจ้าคิดอย่างนั้น ตามใจเจ้าก็แล้วกัน ข้าไม่ช่วยเหลือนะหากเจ้าทำให้พวกเขาไม่พอใจแล้วลดค่าตัวลง”
“เจ้าค่ะ เรื่องอุปกรณ์ประกอบการแสดงต้องลำบากพี่เจียวแล้ว”
สตรีสองคนสนทนาตกลงกันเสียงเบาจบลง ไม่นานการแสดงความสามารถพิเศษของสินค้าหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้ก็เริ่มต้นขึ้น
บนเวทีบัดนี้เหลือเพียงโฉมงามท่าทางอ่อนหวานอ้อนแอ้นกำลังถือคันธนูและบนบ่าแบกกระบอกไม้ใส่ลูกศรยืนอยู่กลางเวที
“ดนตรีเริ่มบรรเลงได้เลยเจ้าค่ะ”
ทันทีที่เสียงเครื่องดนตรีเริ่มต้นบรรเลง เท้าเล็กขาวดุจหิมะเริ่มเคลื่อนตัวโอนอ่อนไปตามบทเพลง ชายกระโปรงของชุดที่ตอนแรกมีความยาวคลุมข้อเท้าขาวนวลบัดนี้เผยโฉมหลอกล่อสายตาผู้ชมเนื่องจากเจ้าของร่างสะโอดสะองยกแขนร่ายรำไปตามบทเพลง บางครั้งการเคลื่อนไหวของนางก็ทำให้เผยผิวนาวนวลข้างในร่มผ้า
บทเพลงไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไปบรรเลงอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งถึงช่วงสุดท้ายของการแสดง สตรีเจ้าของท่ารำไหลลื่นไร้แบบแผนทว่าเคลื่อนไหวสอดคล้องกับท่วงทำนองเสียงเพลงเริ่มมีการออกท่าทางหยิบอุปกรณ์ออกมาใช้ประกอบการรำ และธรรมชาติของการร่ายรำบทเพลงนี้ช่วงสุดท้ายจะนิยมดับแสงเทียนบางดวงเพื่อให้มืดสลัวแล้วค่อยจบลงพร้อมกับสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมแน่นอนว่านี่เป็นเหตุผลสำคัญในการที่ลี่อินเลือกใช้บทเพลงนี้ในการร่ายรำของตัวเอง
ตลอดหนึ่งเดือนมานี้นางย่อมเคยเห็นการแสดงของนางรำในหอสุ่ยเซียนฮวาจึงรู้ความจริงข้อนี้และได้นำมาใช้เป็นหนทางรอดของตนเองในวันนี้
พรึ่บ พรึ่บ
ทันทีที่มีคนช่วยดับเทียนบางดวงให้มืดสลัวจนกระทั่งเสียงบรรเลงเพลงจบลง โคมไฟถูกจุดให้กลับมาส่องสว่างเหมือนเดิม ความวุ่นวายที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อบนเวทีการแสดงกลับไร้เงาของโฉมงามเจ้าของการแสดงเสียแล้ว
อีกทั้ง...
“เฮ้ย! มีคนโดนยิง”
ฮือฮา ฮือฮา
“ลี่อินหายตัวไปแล้ว”
“ธนูและลูกศรก็หายไปด้วย!!”
อีกด้านหนึ่งร่างบางเจ้าของนามลี่อิน สินค้าชิ้นสำคัญในการประมูลใต้ดินในครั้งนี้กำลังวิ่งหนีขึ้นมาจากห้องใต้ดินลัดเลาะอยู่ในหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวาชั้นบน วิ่งผ่านผู้คนด้านบนที่ยังไม่รู้เหตุวุ่นวายที่กำลังเกิดจากชั้นใต้ดินเบื้องล่างเท้าเนื่องจากฝีมือของนางนั่นเอง
ชาติที่แล้วก่อนที่ลี่อินจะไปสอบเข้าเรียนเป็นแพทย์ทหาร ตอนเรียนประถมถึงมัธยมลี่อินสมัครเรียนธนูด้วยความชอบ พอเรียนมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่เด็กจนโตฝีมือเข้าตาโคชจึงได้รับคำแนะนำให้ไปแข่งขันจากมือสมัครเล่นสู่การแข่งขันจริงจัง ได้รางวัลมาหลายสนาม หากลี่อินไม่ได้มีความฝันอยากประกอบอาชีพแพทย์ในหน่วยทหาร ตอนนู้นไม่แน่นางอาจได้เป็นหนึ่งในนักกีฬาทีมชาติก็เป็นได้
เมื่อกี้ลี่อินเพิ่งเคยยิงเป้าที่เป็นมนุษย์เป็นครั้งแรก ดีที่เรียนแพทย์จึงรู้จักร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดีจึงเล็งยิงใส่คนเฝ้าทางขึ้นบันไดในตำแหน่งที่ไม่ถึงตายเพื่อหลบหนีขึ้นมาจากชั้นใต้ดินได้
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยน้ำชาลี่อินก็สามารถออกจากหอนางโลมที่นางสำรวจมาแทบทุกซอกทุกมุมตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเพื่อใช้ประโยชน์ตอนที่นางคิดหนีออกจากที่นี่อย่างวันนี้
ลี่อินวิ่งออกมาจากประตูทางออกด้านหลังที่สามารถทะลุไปถึงตัวตลาดเพื่อหวังวิ่งไปปนเปกลมกลืนในฝูงชนและเพื่อให้คนของหอสุ่ยเซียนฮวาตามหาตัวนางได้ยากขึ้นนั่นเอง
หากแต่ใครจะไปนึกว่าคนที่ไล่ตามนางมาจะไม่ใช่พวกผู้คุ้มกันทั่วไปของหอนางโลมสุ่ยฮวา แต่กลับเป็นลูกน้องผู้มีฝีมือในเครื่องแบบที่ชาวเมืองซีสูรู้จักเป็นอย่างดี เพราะเมื่อไหร่ที่เจอชาวบ้านมักจะหลบเลี่ยงออกห่างด้วยความหวาดกลัว
ตอนนี้พวกที่ตามตัวลี่อินกลับเป็นคนของสำนักฉวนเจิน!
“พวกเขาตามข้าทำไมกัน”
ในระหว่างนั้นลี่อินที่บนใบหน้าคาดผ้าโปร่งแสงปิดบังตัวตนกำลังเดินปะปนในฝูงชนคอยหันไปมองด้านหลังด้วยความหวาดระแวง พอหันหน้ากลับมาทางเดิมหญิงสาวถึงกับผงะตกใจล้มลงไปข้างหลังจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นแข็งเมื่อเห็น...
บุรุษท่าทางน่าเกรงขามสวมใส่อาภรณ์ดำทะมึนทั้งตัวยืนดักรออยู่เบื้องหลังหญิงสาว
ที่นางตกใจอลังการถึงขนาดเสียหลักล้มลงไปเป็นเพราะใบหน้าของบุรุษคนดังกล่าวดันเหมือนกับภาพวาดชายคนหนึ่งในสามภาพที่ลี่อินเคยเห็นในความฝันของตนเองน่ะสิ!
หญิงสาวฝันถึงเหตุการณ์เดิม ๆ เกือบทุกวันจึงไม่มีทางที่นางจะจำหน้าผิด
เป็นเขาแน่!
บุรุษในความฝันของนาง!
ลี่อินกะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสับสน
ส่วนคนที่ถูกนางมองมาก็ใช้ดวงตาดุดันจ้องเขม็งมาที่ลี่อินสร้างความหวาดหวั่นให้สตรีธรรมดาเช่นนางไม่น้อย
“ท่านเป็นใคร”
นางเหลือบสายตาไปเห็นตราประจำสำนักฉวนเจินจึงหันกลับมาสบตากับอีกฝ่ายและเผลอกลืนน้ำลายหนืดลงคอ
“ข้าคือผู้ชนะจากการประมูล ต่อจากนี้เป็นต้นไป เจ้าคือคนของข้า”
“ขะ ข้า ไม่ใช่...”
“พวกเจ้าพานางไป! ข้าไม่มีทางยอมเสียเงินหนึ่งแสนตำลึงทองไปโดยเปล่าประโยชน์”
“นะ หนึ่งแสนตำลึงทอง!” ลี่อินโดนชายสองคนหิ้วแขนของนางคนละข้างพาตัวไปขึ้นรถม้า “บ้าไปแล้ว ข้าไม่ไป ปล่อยนะ! ปล่อย!”
“เอาผ้าอุดปากนางด้วย ข้าหนวกหู”
“!!”
บทส่งท้ายเสียงพิณและขลุ่ยดังแผ่วเบาออกมาจากในสวนจวนตระกูลซุน ตลอดทั้งจวนถูกตกแต่งอย่างงดงามด้วยโคมไฟสีแดงสดและดอกไม้สีสันสดใส ประตูไม้ประดับด้วยผ้าแพรแดงที่ทอดยาวไปทั่วทั้งจวน กลิ่นหอมของธูปและเครื่องหอมอบอวลอยู่ในอากาศ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าวันนี้เป็นวันมงคลอันสำคัญยิ่ง วันแห่งความสุขที่ทุกคนรอคอยซุนเพ่ยเหวินนั่งอยู่ในห้องภายในเรือนพัก นางสวมใส่ชุดเจ้าสาวสีแดงชาดที่เย็บด้วยผ้าไหมชั้นดี ลายปักบนเสื้อคลุมแสดงถึงฝีมือการเย็บปักถักร้อยที่ประณีตอย่างยิ่ง โดยเฉพาะลายมังกรและหงส์ที่ประดับด้วยเส้นด้ายทองคำ ดวงตาของนางส่องประกายใต้ผ้าคลุมหน้าขณะที่หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและประหม่าเหล่าสาวใช้และผู้ช่วยเจ้าสาวต่างแสดงความยินดีกับนาง ช่วยจัดแต่งทรงผมและเพิ่มเครื่องประดับด้วยความเอาใจใส่ ซุนเพ่ยเหวินรับรู้ถึงความสำคัญของวันนี้ได้ดี นางกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับหลิวมู่เหยียนชายที่นางรักและเคารพ“คุณหนูเพ่ยเหวิน ดูงดงามยิ่งนัก” หนึ่งในผู้ช่วยเจ้าสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม สาวใช้อีกคนหนึ่งเองก็เอ่ยขึ้น “ข้าน้อยไม่เคยเห็นใครสวยงามขนาดนี้มาก่อน ท่านแม่ทัพหลิวต้องหลงใหลในตัวคุณหนูของพวกบ่าวอย่างแน่นอน”
หกสิบห้านางคือคู่หมั้นของข้าภายในโรงน้ำชาชื่อดังกลางตลาดใหญ่ของเมืองหลวงแห่งหนึ่ง เสียงพูดคุยและเสียงจอกชาถูกกระทบกันเบา ๆ ภายในโรงน้ำชาดูราวกับเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของบรรดาผู้คนที่มาสูดอากาศบริสุทธิ์หลังจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงมาได้ไม่นาน หลิวมู่เหยียนในชุดสีเข้มที่บ่งบอกถึงยศศักดิ์ของเขายืนอยู่ที่ระเบียงชั้นบนของโรงน้ำชา เขาสอดสายตามองออกไปยังถนนที่แสนพลุกพล่านเบื้องล่าง ใจเต้นแรงด้วยความกังวลขณะที่ดวงตาคมกริบของเขาเฝ้าจับจ้องมองหาสตรีที่ตนเองนัดหมายเอาไว้เวลาผ่านไปเกินกว่าที่นัดหมายกันแล้ว แต่ยังไร้วี่แววของหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอด้วยความคิดถึง หลิวมู่เหยียนถอนหายใจเบา ๆ แต่ภายในใจเขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติความคิดหลายอย่างเริ่มวนเวียนในหัวของเขา ถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้นกับนางระหว่างทางเขาคงไม่อภัยให้ตัวเองได้แน่สุดท้ายความกังวลก็ทำให้เขาตัดสินใจเดินออกจากโรงน้ำชา เขาก้าวลงบันไดไปยังถนนและมุ่งตรงไปยังจุดที่คิดว่าซุนเพ่ยเหวินน่าจะเดินผ่าน หวังเพียงได้พบเห็นนางในกลุ่มคนที่เดินผ่านไปมา เขาเดินไปไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงักเมื่อเห็นภาพที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนัก ดวงตาของเขาเบิกกว้
หกสิบสี่หมดเวรหมดกรรมวันต่อมา ขณะที่แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดยาวเหนือทิวเขา ขบวนรถม้าหรูหราก็แล่นออกจากประตูเมืองไคเฟิงอย่างเชื่องช้า ซุนเพ่ยเหวินนั่งอยู่ในรถม้าคันใหญ่พร้อมกับเหล่าผู้ติดตามที่ใกล้ชิด รถม้าเคลื่อนตัวไปบนเส้นทางที่คดเคี้ยวผ่านทิวทัศน์ที่เขียวขจี ขณะที่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความคิดถึงและความกังวลเมื่อเวลาเช้าตรู่มีขบวนรถม้ามารับนางกลับบ้าน ซึ่งนางดูจากคนที่มารับคาดว่าน่าจะเป็นคนขององค์รัชทายาท นางจึงรีบเก็บสัมภาระและขึ้นรถม้ามาเสียงล้อรถม้ากระทบกับถนนดังเป็นจังหวะกล่อมให้จิตใจที่ว้าวุ่นค่อย ๆ สงบลง นางหันมองออกนอกหน้าต่างเห็นทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่กลับรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ช่างยาวนานเสียงตะโกนดังมาจากทหารผู้ควบคุมม้า “คุณหนูซุนเพ่ยเหวินได้ยินข่าวดีแล้วหรือไม่?” เขาคงรับรู้ได้ถึงความเป็นกังวลในใจนางกระมัง จึงอยากตะโกนบอกบางสิ่งให้นางสบายใจซุนเพ่ยเหวินเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อยพลางถาม “ข่าวดีอะไรหรือ?”“ทางเมืองหลวงได้ประกาศออกมาแล้วว่าให้เมืองไคเฟิงกลับมาเปิดเป็นปกติ เนื่องจากคนป่วยทุกคนได้รับการรักษาและปัญหาต่างๆ ก็บรรเทาลงหมดแล้ว ดังนั้นสถานการณ์ในเวลานี
หกสิบสามเหตุจลาจลในเมืองหลวงซุนเพ่ยเหวินยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องพักในหมู่บ้านชายป่า ใบหน้าของนางเคร่งขรึม ดวงตากระจ่างใสทอดมองไปยังที่ไกลแสนไกลนั้นแฝงไปด้วยความกังวลและความคิดถึง นางเฝ้ามองออกไปในทิวทัศน์ที่ไม่มีที่สิ้นสุดราวกับกำลังค้นหาเงาของใครบางคนที่อยู่ห่างไกลเกินจะสัมผัสได้สามวันก่อน องค์รัชทายาทและแม่ทัพหลิวมู่เหยียนพาคนจำนวนมากไปสมทบกับทหารที่เมืองหลวง พวกเขาได้แอบออกจากเมืองไคเฟิงตามแผนการที่วางไว้เพื่อจัดการกับกลุ่มคนที่ฉวยโอกาสก่อกบฏ ในวิกฤติของแคว้นเซี่ย การจากไปของพวกเขาทำให้หัวใจของซุนเพ่ยเหวินเต็มไปด้วยความกังวล แม้เธอจะได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญในหมู่บ้านนี้ ทั้งการปรุงยาเพื่อรักษาอาการป่วยของชาวบ้านและการนำทหารของแม่ทัพหลิวไปจัดการลำธารที่ปนเปื้อน แต่ความคิดของนางกลับวนเวียนอยู่กับความปลอดภัยของคนรักและแผนการที่พวกเขากำลังดำเนินการในเมืองหลวงซุนเพ่ยเหวินพยายามจดจ่อกับหน้าที่ของตนเอง แต่ในใจลึก ๆ แล้วนางเฝ้ารอคอยข่าวสารจากทหารที่ถูกส่งไปในเมืองหลวงอย่างกระวนกระวาย วันนี้เป็นวันที่สามหลังจากที่พวกเขาเดินทางไป นางหวังว่าวันนี้จะมีข่าวดีที่นำมาซึ่งความโล่งใจทันใดนั้น เ
หกสิบสองรักษาการณ์ชั่วคราวสองวันผ่านไป ยามเช้าภายในเมืองหลวงของแคว้นเซี่ยวันนี้ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกังวล ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยเกี่ยวกับอาการป่วยหนักขององค์รัชทายาทที่ทรงติดโรคระบาดในเมืองปิดตายอย่างเมืองไคเฟิงได้สร้างความหวาดหวั่นแก่ประชาชนตั้งแต่เมื่อวาน เช่นเดียวกัน ข่าวลือเหล่านี้ได้เดินทางไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ ซึ่งทำให้พระองค์ผู้เป็นพระบิดาและมีอาการชราภาพอยู่แล้วล้มป่วยลงตามไปด้วยเนื่องจากความเครียดสะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ และจากความห่วงใยในองค์รัชทายาทสุดซึ้งได้กัดกร่อนสุขภาพของพระองค์อย่างรวดเร็วภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ หมอหลวงต่างพากันเดินเข้ามาตรวจดูอาการ ล้วนแนะนำให้ฝ่าบาทดื่มยาบำรุงและพักผ่อนให้มากเพื่อรักษาพระวรกาย ห้ามมิให้ผู้ใดนำเรื่องเครียดที่อาจกระทบต่อสุขภาพอ่อนแอของพระองค์ในขณะนี้มากราบทูล ฮ่องเต้ทรงมีพระพักตร์ซีดเซียวและดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ทรงรู้ดีว่าการล้มป่วยของพระองค์ในช่วงเวลานี้อาจนำพาแคว้นเข้าสู่ภาวะวิกฤติด้วยเหตุนี้ในช่วงเวลาที่แคว้นเซี่ยอ่อนแอไม่มีทั้งฮ่องเต้ที่แข็งแรงและองค์รัชทายาทคอยดูแลแผ่นดินแทน ฮองเฮาจึงต้องขึ้นม
หกสิบเอ็ดแผลบนร่างหลิวมู่เหยียนวิ่งนำขึ้นไปยังห้องขององค์รัชทายาทด้วยความรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวลและความห่วงใย เขาไม่รู้ว่าข้างในจะพบกับอะไร แต่ทุกเสี้ยววินาทีที่เสียไปทำให้เขารู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องเข้าไปภาพที่เห็นทำให้เขาต้องหยุดนิ่งชั่วครู่ห้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องที่ดีที่สุดในโรงเตี๊ยม บัดนี้กลับกลายเป็นเละเทะไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ เครื่องเรือนบางชิ้นถูกทำลายและทิ้งเศษซากไว้ทั่วห้อง ที่บนเตียงไม้มีองค์รัชทายาทนั่งอยู่โดยมีทหารคนสนิทคนหนึ่งกำลังทำแผลให้อย่างง่าย ๆ แค่พอห้ามเลือดไม่ได้หาหมอมารักษาอย่างถูกวิธีอย่างที่ควรจะเป็น“องค์รัชทายาท!” หลิวมู่เหยียนเรียกด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล ขณะที่เขาและซุนเพ่ยเหวินรีบเข้าไปใกล้เตียง ทหารคนสนิทที่กำลังทำแผลอยู่เงยหน้าขึ้นมามองพวกเขาและพยักหน้าเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่าตนเองทำแผลเสร็จแล้วและจะถอยออกไปก่อนซุนเพ่ยเหวินมองดูแผลบนร่างขององค์รัชทายาท แม้จะไม่ใช่แผลสาหัสถึงชีวิตแต่ก็ยังทำให้นางรู้สึกกังวลอยู่ดี “ทำไมพระองค์ไม่ทรงให้คนไปเรียกหมอมารักษา? เพคะ” นางถามด้วยน้ำเสียงที่แ







