Share

6ต้องการพิสูจน์ตัวเอง

last update publish date: 2026-07-13 15:36:29

สาม

ต้องการพิสูจน์ตัวเอง

“แม่นางจะแสดงสิ่งใดรึ”

เสียงทุ้มของหนึ่งในลูกค้าคนพิเศษของหอสุ่ยเซียนฮวาตะโกนออกมาจากม้านั่งบนอรรธจันทร์

อินเอ๋อร์ สินค้าสำคัญในค่ำคืนนี้หันไปยิ้มหวานให้กับคนถามก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนหู

ช่างทำให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มเพ้อฝันยิ่งกว่าเก่า

“อินเอ๋อร์เพียงต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้อ่อนแออย่างที่ทุกคนคิดเจ้าค่ะ ตั้งแต่เกิดมาอินเอ๋อร์โดนบิดามารดาทอดทิ้งเพราะร่างกายอ่อนแอโชคดีที่ได้รับความเมตตาจากนายหญิงแห่งหอสุ่ยเซียนฮวารับเลี้ยงดู ตั้งแต่มาอยู่ที่หอแห่งนี้อินเอ๋อร์สำนึกบุณคุณของที่นี่ยิ่งนักจึงแอบฝึกระบำชุดพิเศษเพื่อรอวันที่อินเอ๋อร์จะได้ทำงานหาเงินตอบแทนหอสุ่ยเซียนฮวาเจ้าค่ะ”

“มามาได้ยินคงรู้สึกยินดีเป็นแน่ที่เจ้าคิดอย่างนี้ หวังว่านายท่านทุกคนจะเมตตาอินเอ๋อร์ น้องน้อยของพวกเรานะเจ้าคะ”

เจียวเอ๋อร์มีไหวพริบ แม้ในใจนึกอิจฉาลี่อินที่เคยเป็นสาวใช้ของคณิกาในหอ บัดนี้กลับเป็นที่สนใจของลูกค้าทุกคนมากกว่าพวกนางที่ทำงานมานานเสียอีก ทว่าอย่างไรพวกตนที่ได้รับเงินส่วนแบ่งจากการขายตัวลี่อินครั้งนี้ก็ได้ประโยชน์มากยิ่งขึ้นหากขายได้ในราคาที่สูงมากขึ้นไปอีก ดังนั้นเจียวเอ๋อร์จึงอดทนฝืนยิ้มส่งเสริมสตรีตรงหน้า

“ชื่อระบำของอินเอ๋อร์คือระบำธนูเจ้าค่ะ อุปกรณ์ที่ใช้คือคันธนูกับลูกศรหนึ่งกระบอกเจ้าค่ะพี่เจียว”

“ระบำอันใดข้าไม่เคยเห็น เจ้าร่างกายอ่อนแอขนาดยกน้ำเพียงไม่กี่ถังก็หมดแรงจะยกคันธนูมาระบำได้อย่างไรกัน... เจ้าอย่าได้สร้างเรื่องขายหน้าให้มามาเชียวนะอินเอ๋อร์”

ประโยคสุดท้ายของเจียวเอ๋อร์กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันไม่กี่คน

“ข้ารู้ว่าร่างกายอ่อนแอจึงเลือกระบำธนูอย่างไรเล่าเจ้าคะ หากเป็นระบำดาบข้าคงหมดแรงยกจนคมบาดแขนข้า ข้าเลือกธนูมาเป็นอุปกรณ์เพราะมันไม่อันตรายแถมยังเบากว่าเป็นไหน ๆ ...” ลี่อินกระซิบตอบกลับให้ได้ยินกันแค่สองคนเช่นกัน “...และอีกอย่างพี่เจียวก็น่าจะรู้ว่าข้าอ่อนแอเรื่องการรำท่าทางยาก ๆ จึงทำไม่ได้ หากไม่ใช้อาวุธแปลกใหม่ประกอบการรำคงไม่น่าดูเป็นแน่”

“มิใช่ว่ารำไม่เป็นแล้วทำให้ค่าตัวลดลงล่ะ เดี๋ยวมามาจะมีโทสะโทษข้าเอาได้”

“ข้าจะพยายามให้พวกพี่และมามาได้เงินมากที่สุดเจ้าค่ะเพื่อตอบแทนพวกท่านที่ดูแลข้าเป็นอย่างดี”

“ดีมากที่เจ้าคิดอย่างนั้น ตามใจเจ้าก็แล้วกัน ข้าไม่ช่วยเหลือนะหากเจ้าทำให้พวกเขาไม่พอใจแล้วลดค่าตัวลง”

“เจ้าค่ะ เรื่องอุปกรณ์ประกอบการแสดงต้องลำบากพี่เจียวแล้ว”

สตรีสองคนสนทนาตกลงกันเสียงเบาจบลง ไม่นานการแสดงความสามารถพิเศษของสินค้าหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้ก็เริ่มต้นขึ้น

บนเวทีบัดนี้เหลือเพียงโฉมงามท่าทางอ่อนหวานอ้อนแอ้นกำลังถือคันธนูและบนบ่าแบกกระบอกไม้ใส่ลูกศรยืนอยู่กลางเวที

“ดนตรีเริ่มบรรเลงได้เลยเจ้าค่ะ”

ทันทีที่เสียงเครื่องดนตรีเริ่มต้นบรรเลง เท้าเล็กขาวดุจหิมะเริ่มเคลื่อนตัวโอนอ่อนไปตามบทเพลง ชายกระโปรงของชุดที่ตอนแรกมีความยาวคลุมข้อเท้าขาวนวลบัดนี้เผยโฉมหลอกล่อสายตาผู้ชมเนื่องจากเจ้าของร่างสะโอดสะองยกแขนร่ายรำไปตามบทเพลง บางครั้งการเคลื่อนไหวของนางก็ทำให้เผยผิวนาวนวลข้างในร่มผ้า

บทเพลงไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไปบรรเลงอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งถึงช่วงสุดท้ายของการแสดง สตรีเจ้าของท่ารำไหลลื่นไร้แบบแผนทว่าเคลื่อนไหวสอดคล้องกับท่วงทำนองเสียงเพลงเริ่มมีการออกท่าทางหยิบอุปกรณ์ออกมาใช้ประกอบการรำ และธรรมชาติของการร่ายรำบทเพลงนี้ช่วงสุดท้ายจะนิยมดับแสงเทียนบางดวงเพื่อให้มืดสลัวแล้วค่อยจบลงพร้อมกับสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมแน่นอนว่านี่เป็นเหตุผลสำคัญในการที่ลี่อินเลือกใช้บทเพลงนี้ในการร่ายรำของตัวเอง

ตลอดหนึ่งเดือนมานี้นางย่อมเคยเห็นการแสดงของนางรำในหอสุ่ยเซียนฮวาจึงรู้ความจริงข้อนี้และได้นำมาใช้เป็นหนทางรอดของตนเองในวันนี้

พรึ่บ พรึ่บ

ทันทีที่มีคนช่วยดับเทียนบางดวงให้มืดสลัวจนกระทั่งเสียงบรรเลงเพลงจบลง โคมไฟถูกจุดให้กลับมาส่องสว่างเหมือนเดิม ความวุ่นวายที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อบนเวทีการแสดงกลับไร้เงาของโฉมงามเจ้าของการแสดงเสียแล้ว

อีกทั้ง...

“เฮ้ย! มีคนโดนยิง”

ฮือฮา ฮือฮา

“ลี่อินหายตัวไปแล้ว”

“ธนูและลูกศรก็หายไปด้วย!!”

อีกด้านหนึ่งร่างบางเจ้าของนามลี่อิน สินค้าชิ้นสำคัญในการประมูลใต้ดินในครั้งนี้กำลังวิ่งหนีขึ้นมาจากห้องใต้ดินลัดเลาะอยู่ในหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวาชั้นบน วิ่งผ่านผู้คนด้านบนที่ยังไม่รู้เหตุวุ่นวายที่กำลังเกิดจากชั้นใต้ดินเบื้องล่างเท้าเนื่องจากฝีมือของนางนั่นเอง

ชาติที่แล้วก่อนที่ลี่อินจะไปสอบเข้าเรียนเป็นแพทย์ทหาร ตอนเรียนประถมถึงมัธยมลี่อินสมัครเรียนธนูด้วยความชอบ พอเรียนมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่เด็กจนโตฝีมือเข้าตาโคชจึงได้รับคำแนะนำให้ไปแข่งขันจากมือสมัครเล่นสู่การแข่งขันจริงจัง ได้รางวัลมาหลายสนาม หากลี่อินไม่ได้มีความฝันอยากประกอบอาชีพแพทย์ในหน่วยทหาร ตอนนู้นไม่แน่นางอาจได้เป็นหนึ่งในนักกีฬาทีมชาติก็เป็นได้

เมื่อกี้ลี่อินเพิ่งเคยยิงเป้าที่เป็นมนุษย์เป็นครั้งแรก ดีที่เรียนแพทย์จึงรู้จักร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดีจึงเล็งยิงใส่คนเฝ้าทางขึ้นบันไดในตำแหน่งที่ไม่ถึงตายเพื่อหลบหนีขึ้นมาจากชั้นใต้ดินได้

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยน้ำชาลี่อินก็สามารถออกจากหอนางโลมที่นางสำรวจมาแทบทุกซอกทุกมุมตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเพื่อใช้ประโยชน์ตอนที่นางคิดหนีออกจากที่นี่อย่างวันนี้

ลี่อินวิ่งออกมาจากประตูทางออกด้านหลังที่สามารถทะลุไปถึงตัวตลาดเพื่อหวังวิ่งไปปนเปกลมกลืนในฝูงชนและเพื่อให้คนของหอสุ่ยเซียนฮวาตามหาตัวนางได้ยากขึ้นนั่นเอง

หากแต่ใครจะไปนึกว่าคนที่ไล่ตามนางมาจะไม่ใช่พวกผู้คุ้มกันทั่วไปของหอนางโลมสุ่ยฮวา แต่กลับเป็นลูกน้องผู้มีฝีมือในเครื่องแบบที่ชาวเมืองซีสูรู้จักเป็นอย่างดี เพราะเมื่อไหร่ที่เจอชาวบ้านมักจะหลบเลี่ยงออกห่างด้วยความหวาดกลัว

ตอนนี้พวกที่ตามตัวลี่อินกลับเป็นคนของสำนักฉวนเจิน!

“พวกเขาตามข้าทำไมกัน”

ในระหว่างนั้นลี่อินที่บนใบหน้าคาดผ้าโปร่งแสงปิดบังตัวตนกำลังเดินปะปนในฝูงชนคอยหันไปมองด้านหลังด้วยความหวาดระแวง พอหันหน้ากลับมาทางเดิมหญิงสาวถึงกับผงะตกใจล้มลงไปข้างหลังจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นแข็งเมื่อเห็น...

บุรุษท่าทางน่าเกรงขามสวมใส่อาภรณ์ดำทะมึนทั้งตัวยืนดักรออยู่เบื้องหลังหญิงสาว

ที่นางตกใจอลังการถึงขนาดเสียหลักล้มลงไปเป็นเพราะใบหน้าของบุรุษคนดังกล่าวดันเหมือนกับภาพวาดชายคนหนึ่งในสามภาพที่ลี่อินเคยเห็นในความฝันของตนเองน่ะสิ!

หญิงสาวฝันถึงเหตุการณ์เดิม ๆ เกือบทุกวันจึงไม่มีทางที่นางจะจำหน้าผิด

เป็นเขาแน่!

บุรุษในความฝันของนาง!

ลี่อินกะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสับสน

ส่วนคนที่ถูกนางมองมาก็ใช้ดวงตาดุดันจ้องเขม็งมาที่ลี่อินสร้างความหวาดหวั่นให้สตรีธรรมดาเช่นนางไม่น้อย

“ท่านเป็นใคร”

นางเหลือบสายตาไปเห็นตราประจำสำนักฉวนเจินจึงหันกลับมาสบตากับอีกฝ่ายและเผลอกลืนน้ำลายหนืดลงคอ

“ข้าคือผู้ชนะจากการประมูล ต่อจากนี้เป็นต้นไป เจ้าคือคนของข้า”

“ขะ ข้า ไม่ใช่...”

“พวกเจ้าพานางไป! ข้าไม่มีทางยอมเสียเงินหนึ่งแสนตำลึงทองไปโดยเปล่าประโยชน์”

“นะ หนึ่งแสนตำลึงทอง!” ลี่อินโดนชายสองคนหิ้วแขนของนางคนละข้างพาตัวไปขึ้นรถม้า “บ้าไปแล้ว ข้าไม่ไป ปล่อยนะ! ปล่อย!”

“เอาผ้าอุดปากนางด้วย ข้าหนวกหู”

“!!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ   94บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายเสียงพิณและขลุ่ยดังแผ่วเบาออกมาจากในสวนจวนตระกูลซุน ตลอดทั้งจวนถูกตกแต่งอย่างงดงามด้วยโคมไฟสีแดงสดและดอกไม้สีสันสดใส ประตูไม้ประดับด้วยผ้าแพรแดงที่ทอดยาวไปทั่วทั้งจวน กลิ่นหอมของธูปและเครื่องหอมอบอวลอยู่ในอากาศ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าวันนี้เป็นวันมงคลอันสำคัญยิ่ง วันแห่งความสุขที่ทุกคนรอคอยซุนเพ่ยเหวินนั่งอยู่ในห้องภายในเรือนพัก นางสวมใส่ชุดเจ้าสาวสีแดงชาดที่เย็บด้วยผ้าไหมชั้นดี ลายปักบนเสื้อคลุมแสดงถึงฝีมือการเย็บปักถักร้อยที่ประณีตอย่างยิ่ง โดยเฉพาะลายมังกรและหงส์ที่ประดับด้วยเส้นด้ายทองคำ ดวงตาของนางส่องประกายใต้ผ้าคลุมหน้าขณะที่หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและประหม่าเหล่าสาวใช้และผู้ช่วยเจ้าสาวต่างแสดงความยินดีกับนาง ช่วยจัดแต่งทรงผมและเพิ่มเครื่องประดับด้วยความเอาใจใส่ ซุนเพ่ยเหวินรับรู้ถึงความสำคัญของวันนี้ได้ดี นางกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับหลิวมู่เหยียนชายที่นางรักและเคารพ“คุณหนูเพ่ยเหวิน ดูงดงามยิ่งนัก” หนึ่งในผู้ช่วยเจ้าสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม สาวใช้อีกคนหนึ่งเองก็เอ่ยขึ้น “ข้าน้อยไม่เคยเห็นใครสวยงามขนาดนี้มาก่อน ท่านแม่ทัพหลิวต้องหลงใหลในตัวคุณหนูของพวกบ่าวอย่างแน่นอน”

  • ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ   93นางคือคู่หมั้นของข้า

    หกสิบห้านางคือคู่หมั้นของข้าภายในโรงน้ำชาชื่อดังกลางตลาดใหญ่ของเมืองหลวงแห่งหนึ่ง เสียงพูดคุยและเสียงจอกชาถูกกระทบกันเบา ๆ ภายในโรงน้ำชาดูราวกับเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของบรรดาผู้คนที่มาสูดอากาศบริสุทธิ์หลังจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงมาได้ไม่นาน หลิวมู่เหยียนในชุดสีเข้มที่บ่งบอกถึงยศศักดิ์ของเขายืนอยู่ที่ระเบียงชั้นบนของโรงน้ำชา เขาสอดสายตามองออกไปยังถนนที่แสนพลุกพล่านเบื้องล่าง ใจเต้นแรงด้วยความกังวลขณะที่ดวงตาคมกริบของเขาเฝ้าจับจ้องมองหาสตรีที่ตนเองนัดหมายเอาไว้เวลาผ่านไปเกินกว่าที่นัดหมายกันแล้ว แต่ยังไร้วี่แววของหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอด้วยความคิดถึง หลิวมู่เหยียนถอนหายใจเบา ๆ แต่ภายในใจเขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติความคิดหลายอย่างเริ่มวนเวียนในหัวของเขา ถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้นกับนางระหว่างทางเขาคงไม่อภัยให้ตัวเองได้แน่สุดท้ายความกังวลก็ทำให้เขาตัดสินใจเดินออกจากโรงน้ำชา เขาก้าวลงบันไดไปยังถนนและมุ่งตรงไปยังจุดที่คิดว่าซุนเพ่ยเหวินน่าจะเดินผ่าน หวังเพียงได้พบเห็นนางในกลุ่มคนที่เดินผ่านไปมา เขาเดินไปไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงักเมื่อเห็นภาพที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนัก ดวงตาของเขาเบิกกว้

  • ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ   92หมดเวรหมดกรรม

    หกสิบสี่หมดเวรหมดกรรมวันต่อมา ขณะที่แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดยาวเหนือทิวเขา ขบวนรถม้าหรูหราก็แล่นออกจากประตูเมืองไคเฟิงอย่างเชื่องช้า ซุนเพ่ยเหวินนั่งอยู่ในรถม้าคันใหญ่พร้อมกับเหล่าผู้ติดตามที่ใกล้ชิด รถม้าเคลื่อนตัวไปบนเส้นทางที่คดเคี้ยวผ่านทิวทัศน์ที่เขียวขจี ขณะที่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความคิดถึงและความกังวลเมื่อเวลาเช้าตรู่มีขบวนรถม้ามารับนางกลับบ้าน ซึ่งนางดูจากคนที่มารับคาดว่าน่าจะเป็นคนขององค์รัชทายาท นางจึงรีบเก็บสัมภาระและขึ้นรถม้ามาเสียงล้อรถม้ากระทบกับถนนดังเป็นจังหวะกล่อมให้จิตใจที่ว้าวุ่นค่อย ๆ สงบลง นางหันมองออกนอกหน้าต่างเห็นทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่กลับรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ช่างยาวนานเสียงตะโกนดังมาจากทหารผู้ควบคุมม้า “คุณหนูซุนเพ่ยเหวินได้ยินข่าวดีแล้วหรือไม่?” เขาคงรับรู้ได้ถึงความเป็นกังวลในใจนางกระมัง จึงอยากตะโกนบอกบางสิ่งให้นางสบายใจซุนเพ่ยเหวินเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อยพลางถาม “ข่าวดีอะไรหรือ?”“ทางเมืองหลวงได้ประกาศออกมาแล้วว่าให้เมืองไคเฟิงกลับมาเปิดเป็นปกติ เนื่องจากคนป่วยทุกคนได้รับการรักษาและปัญหาต่างๆ ก็บรรเทาลงหมดแล้ว ดังนั้นสถานการณ์ในเวลานี

  • ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ   91เหตุจลาจลในเมืองหลวง

    หกสิบสามเหตุจลาจลในเมืองหลวงซุนเพ่ยเหวินยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องพักในหมู่บ้านชายป่า ใบหน้าของนางเคร่งขรึม ดวงตากระจ่างใสทอดมองไปยังที่ไกลแสนไกลนั้นแฝงไปด้วยความกังวลและความคิดถึง นางเฝ้ามองออกไปในทิวทัศน์ที่ไม่มีที่สิ้นสุดราวกับกำลังค้นหาเงาของใครบางคนที่อยู่ห่างไกลเกินจะสัมผัสได้สามวันก่อน องค์รัชทายาทและแม่ทัพหลิวมู่เหยียนพาคนจำนวนมากไปสมทบกับทหารที่เมืองหลวง พวกเขาได้แอบออกจากเมืองไคเฟิงตามแผนการที่วางไว้เพื่อจัดการกับกลุ่มคนที่ฉวยโอกาสก่อกบฏ ในวิกฤติของแคว้นเซี่ย การจากไปของพวกเขาทำให้หัวใจของซุนเพ่ยเหวินเต็มไปด้วยความกังวล แม้เธอจะได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญในหมู่บ้านนี้ ทั้งการปรุงยาเพื่อรักษาอาการป่วยของชาวบ้านและการนำทหารของแม่ทัพหลิวไปจัดการลำธารที่ปนเปื้อน แต่ความคิดของนางกลับวนเวียนอยู่กับความปลอดภัยของคนรักและแผนการที่พวกเขากำลังดำเนินการในเมืองหลวงซุนเพ่ยเหวินพยายามจดจ่อกับหน้าที่ของตนเอง แต่ในใจลึก ๆ แล้วนางเฝ้ารอคอยข่าวสารจากทหารที่ถูกส่งไปในเมืองหลวงอย่างกระวนกระวาย วันนี้เป็นวันที่สามหลังจากที่พวกเขาเดินทางไป นางหวังว่าวันนี้จะมีข่าวดีที่นำมาซึ่งความโล่งใจทันใดนั้น เ

  • ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ   90รักษาการณ์ชั่วคราว

    หกสิบสองรักษาการณ์ชั่วคราวสองวันผ่านไป ยามเช้าภายในเมืองหลวงของแคว้นเซี่ยวันนี้ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกังวล ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยเกี่ยวกับอาการป่วยหนักขององค์รัชทายาทที่ทรงติดโรคระบาดในเมืองปิดตายอย่างเมืองไคเฟิงได้สร้างความหวาดหวั่นแก่ประชาชนตั้งแต่เมื่อวาน เช่นเดียวกัน ข่าวลือเหล่านี้ได้เดินทางไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ ซึ่งทำให้พระองค์ผู้เป็นพระบิดาและมีอาการชราภาพอยู่แล้วล้มป่วยลงตามไปด้วยเนื่องจากความเครียดสะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ และจากความห่วงใยในองค์รัชทายาทสุดซึ้งได้กัดกร่อนสุขภาพของพระองค์อย่างรวดเร็วภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ หมอหลวงต่างพากันเดินเข้ามาตรวจดูอาการ ล้วนแนะนำให้ฝ่าบาทดื่มยาบำรุงและพักผ่อนให้มากเพื่อรักษาพระวรกาย ห้ามมิให้ผู้ใดนำเรื่องเครียดที่อาจกระทบต่อสุขภาพอ่อนแอของพระองค์ในขณะนี้มากราบทูล ฮ่องเต้ทรงมีพระพักตร์ซีดเซียวและดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ทรงรู้ดีว่าการล้มป่วยของพระองค์ในช่วงเวลานี้อาจนำพาแคว้นเข้าสู่ภาวะวิกฤติด้วยเหตุนี้ในช่วงเวลาที่แคว้นเซี่ยอ่อนแอไม่มีทั้งฮ่องเต้ที่แข็งแรงและองค์รัชทายาทคอยดูแลแผ่นดินแทน ฮองเฮาจึงต้องขึ้นม

  • ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ   89แผลบนร่าง

    หกสิบเอ็ดแผลบนร่างหลิวมู่เหยียนวิ่งนำขึ้นไปยังห้องขององค์รัชทายาทด้วยความรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวลและความห่วงใย เขาไม่รู้ว่าข้างในจะพบกับอะไร แต่ทุกเสี้ยววินาทีที่เสียไปทำให้เขารู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องเข้าไปภาพที่เห็นทำให้เขาต้องหยุดนิ่งชั่วครู่ห้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องที่ดีที่สุดในโรงเตี๊ยม บัดนี้กลับกลายเป็นเละเทะไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ เครื่องเรือนบางชิ้นถูกทำลายและทิ้งเศษซากไว้ทั่วห้อง ที่บนเตียงไม้มีองค์รัชทายาทนั่งอยู่โดยมีทหารคนสนิทคนหนึ่งกำลังทำแผลให้อย่างง่าย ๆ แค่พอห้ามเลือดไม่ได้หาหมอมารักษาอย่างถูกวิธีอย่างที่ควรจะเป็น“องค์รัชทายาท!” หลิวมู่เหยียนเรียกด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล ขณะที่เขาและซุนเพ่ยเหวินรีบเข้าไปใกล้เตียง ทหารคนสนิทที่กำลังทำแผลอยู่เงยหน้าขึ้นมามองพวกเขาและพยักหน้าเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่าตนเองทำแผลเสร็จแล้วและจะถอยออกไปก่อนซุนเพ่ยเหวินมองดูแผลบนร่างขององค์รัชทายาท แม้จะไม่ใช่แผลสาหัสถึงชีวิตแต่ก็ยังทำให้นางรู้สึกกังวลอยู่ดี “ทำไมพระองค์ไม่ทรงให้คนไปเรียกหมอมารักษา? เพคะ” นางถามด้วยน้ำเสียงที่แ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status