ANMELDENกลิ่นหอมของกลีบดอกไม้ส่งกลิ่นอบอวลในอ่างน้ำ เซียวหนานนอนแช่ตัวอยู่ในน้ำหลับตาเพื่อครุ่นคิด ยามนั้นเองเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามาด้านใน เขาไม่ลืมตาขึ้นมามองด้วยซ้ำเพราะจำเสียงฝีเท้าได้ดี
“เป็นคนของฝ่ายใด”
“กระหม่อมตามสืบแล้ว น่าจะเป็นนักฆ่าที่รับจ้างไร้สังกัด ทว่านี่พ่ะย่ะค่ะ หลักฐานที่บ่งบอกตัวผู้สั่งการ” หลางอี้มือขวาของเซียวหนาน องครักษ์เงาที่คอยสืบหาข่าวให้แก่เขายื่นของสิ่งหนึ่งมาให้แก่ท่านอ๋อง เขาลืมตาลุกขึ้นจากอ่างน้ำ ถังหลินหยิบผ้ามาคุมกายให้ก่อนที่เขาจะก้าวออกมาจากอ่างน้ำ จับสิ่งของที่หลางอี้ได้มา กระตุกยิ้มที่มุมปากเพราะของสิ่งนี้คือยี่เพ่ย หยกแกะสลักผูกรวมกับด้าย แต่ที่น่าสนใจคือรูปหยกแกะสลักนั้นเพียงมองก็รู้ว่าผู้ใดคือเจ้าของ
“เป็นเขาอีกแล้วสินะ …นี่ก็คงเป็นความไม่มีไหวพริบและความระมัดระวังตัวจนทำให้นักฆ่ารับจ้างพวกนี้ขโมยยี่เพ่ยมาได้ ไม่ต้องดำเนินการอันใดอยู่เงียบ ๆ ปล่อยให้ฝั่งนั้นร้อนอกร้อนใจ ทั้ง ๆ ที่ข้าแสร้งเป็นใบ้และสติไม่ดีเช่นนี้ยังส่งคนมาจัดการ คงคิดว่าข้าจะไปทวงบัลลังก์และแย่งชิงอำนาจที่มีอยู่ยามนี้สินะ องค์ชายใหญ่หวังหยางเจี้ยน” เขาส่งมอบของสิ่งนั้นให้แก่ถังหลินให้เขานำไปเก็บไว้ที่ห้องลับ หวังหยางเจี้ยนคือบุตรชายคนโตของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หลังจากที่รู้เรื่องของอ๋องเซียวหนานถูกโปรดปราณจากฮ่องเต้องค์ก่อน อีกทั้งมารดาของเขาถูกลงโทษประหารทั้งตระกูล เกรงกลัวว่าอ๋องเซียวหนานจะไม่ได้เป็นคนเสียสติ และเกรงว่าจะกลับมาแก้แค้นอีกครั้ง อีกอย่างคือบัลลังก์ เขาไม่ต้องการให้ใครมาแย่งชิง จึงจัดการให้พ้น ๆ
ในวังหลวงตำหนักหยินหลง
บุรุษในวัยสิบเจ็ดปี กำลังคึกคะนองและเสวยสุขในอำนาจที่มีในยามนี้ อีกไม่นานบิดาจะแต่งตั้งเขาให้เป็นองค์รัชทายาท ยิ่งมองเห็นอำนาจมากเท่าไหร่เขายิ่งหลงระเริง
“ฮ่า ฮ่า ป่านนี้อ๋องเซียวหนาน คงตายกลายเป็นศพแล้วสินะ รีบไปนำสุรามาให้ข้า ข้าจะดื่มฉลอง ต่อจากนี้จะไม่มีผู้ใดมาขัดขวางข้าอีก เพราะหากเป็นผู้อื่นข้าไม่เคยเกรงกลัวเมื่อสิ้นอ๋องเซียวหนานราวกับว่าบนบัลลังก์ต่อจากเสด็จพ่อจะเป็นของข้า ฮ่า ฮ่า"
บ่าวรับใช้ข้างกายรีบทำตามคำสั่งขององค์ชาย หากชักช้ามีหวังเขาเองอาจจะถูกสั่งลงโทษได้
ทว่ายังไม่ทันได้เดินออกไปเอาองครักษ์ของเขาก็รีบเข้ามาทูลแจ้งเรื่องที่ส่งนักฆ่าไปสังหารอ๋องเซียวหนาน
“ทูลองค์ชายใหญ่ กระหม่อมมีเรื่องด่วนมาแจ้งพ่ะย่ะค่ะ คนที่เราส่งไปทำงานผิดพลาด ไม่อาจจะลงมือปลิดชีพท่านอ๋องเซียวหนานได้”
ปัง !! เสียงมือฟาดลงที่โต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าเปลี่ยนผันเป็นเกรี้ยวโกรธ
“อะไรกันเพียงแค่คนสติไม่ดีเพียงผู้เดียวเหตุใดถึงลงมือจัดการไม่ได้กัน”
“กระหม่อมตามไปดูนักฆ่าที่ว่าจ้างทว่าทั้งสามคนมิอาจจะต่อกรกับองครักษ์ของท่านอ๋องได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายใหญ่ครุ่นคิดชายที่ตามหลังอ๋องเซียวหนานผู้นั้นนะหรือจะเก่งกาจ
“ถังหลิน ชายผู้นั้นนะหรือ ? ทั้ง ๆ สติไม่ดีแท้ ๆ เหตุใดถึงมียอดฝีมือคอยคุ้มกันหรือเพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับเขาอย่างนั้นหรือ ? ข้าไม่หยุดเพียงเท่านี้เจ้าคอยจับตาดูอ๋องเซียวหนานต่อไป ต้องมีทางใดที่ข้าจะจัดการเขาได้ก่อนที่ข้าจะได้รับตำแหน่งองค์รัชทายาท ”
“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย”
ฝั่งด้านหลินเหย่
หลังจากกลับจวน นางเริ่มครุ่นคิดไม่อยากจะอยู่นิ่ง ๆ ทำตัวไร้ประโยชน์ ช่วงนั้นเองเสียงระบบได้ดังขึ้น
ติ่ง ...ระบบเอาตัวรอดเปิดทำงาน
‘โฮสต์ดูเหมือนว่าท่านกังวล ต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่’
“ระบบอย่างเจ้านะหรือจะช่วยอะไรข้าได้ ว่าแต่ข้อจำกัดในการเปิดใช้ระบบมีอะไรบ้าง”
‘ไม่ว่าโฮสต์ต้องการอะไรทางระบบจัดหาให้ได้ทั้งนั้น’
“ดีเลย การที่จะสืบเรื่องในวังหลวงจะต้องไปในพื้นที่คนพลุกพล่าน อย่างนั้นข้าต้องการเปิดร้านอาหารให้ พวกใต้เท้าหลาย ๆ คนต้องเข้ามาอุดหนุนร้านข้าแน่นอนและอาหารที่ข้าจะทำขายคืออาหารยุคสมัยใหม่แต่ไม่ทิ้งอาหารในยุคสมัยนี้ ข้าจะผสมผสานขายไปด้วยกัน เพื่อเรียกลูกค้า ทำให้มีห้องส่วนตัวคล้าย ๆ โรงน้ำชาหรือหอนางโลมเพื่อให้เหล่าใต้เท้าเอาไว้คอยหารือกัน อย่างนั้นข้าจะต้องได้ยินเรื่องราวของวังหลวงและรู้ว่าฝ่ายใดดีกับท่านอ๋องบ้างและมีผู้ใดจงรักภักดีต่อเขา ระบบอย่างเจ้าต้องช่วยข้าจัดหาวัตถุดิบยุคสมัยใหม่มาให้” หลินเหย่คิดเรื่องนี้มานาน หากจะเปิดร้านน้ำชาก็ดูเหมือนมีหลายร้านแล้วหลังจากที่นางสำรวจการไปตลาดในวันนี้ จึงเลือกที่จะเปิดร้านอาหาร
‘เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไร หากนึกคิดสิ่งใดที่ต้องใช้สิ่งของเหล่านั้นจะปรากฏต่อหน้าทว่าห้ามไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้ จงจำเอาไว้ให้ดี’
“เยี่ยมไปเลย เรื่องนี้ฉันไม่พลาดให้ใครรู้หรอกน่ะ” หลินเหย่ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะโน้มตัวลงนอนเพราะนี่ก็ยามสามเข้าแล้ว
รุ่งเช้าวันต่อมา
หลินเหย่บอกเรื่องนี้กับจูเก่อหลิงและเสิ่นอันหนิง คราแรกทั้งสองไม่เห็นดีด้วย ตอนนี้ไม่ว่านางจะนั่งกินนอนกินก็ย่อมสุขสบาย สมบัติของท่านอ๋องก็มีมากมาย ไหนจะสินเดิมของนางอีก
“พระชายาเพคะ หากท่านเปิดร้านอาหารท่านต้องเหน็ดเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกนะเพคะ เมื่อก่อนพระชายาบอกหม่อมฉันว่าชอบการนอนนิ่ง ๆ ไม่ต้องขยับตัวทำสิ่งใด เหตุใดพระชายาถึงได้คิดจะเปิดร้านอาหารละเพคะ” จูเกอหลิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“นั่นสิเพคะ เพียงแค่เรื่องในจวนที่ท่านต้องจัดการก็เพียงพอแล้ว เหตุใดต้องหาเรื่องยุ่งยากให้ตนเองด้วยเล่าเพคะ”
“เจ้าไม่เห็นหรือไง ชาวบ้านต่างดูถูกข้า ดูถูกท่านอ๋องเพียงใด ข้าจะทำให้พวกเขาเห็นว่าข้ามิได้มีเพียงความงดงามและโหดเหี้ยม ข้าจะเปิดร้านอาหารของตนเองเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าข้านั้นมีสติปัญญาดีไม่ต่างจากใบหน้า เอาล่ะเลิกถามได้แล้วเตรียมตัวออกไปหาเช่าร้านกันเถอะ แต่หากเป็นไปได้ข้าต้องการซื้อที่ดินที่มีร้านค้าขนาดใหญ่จะได้ไม่เสียเวลาปรับปรุง” หลินเหย่ลุกขึ้นดวงตาแน่วแน่เมื่อคิดถึงเรื่องจะทำต่อจากนี้
ตอนที่ 25 กรรมตามสนอง ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใส บัดนี้มืดมนเหมือนชีวิตของเซียวเหยี่ยนเขาพาแม่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายจนมาถึงศาลารับลมริมแม่น้ำ แววตาของเขาเหม่อลอย“เซียวเหยี่ยน กินสิ กินหน่อยนะ” แม่ของเขายื่นก้อนหินอยู่ที่พื้นขึ้นให้ลูกชาย สายตาของเธอคิดว่านี่คือมันเผาแสนอร่อย“ดูสิร้อน ๆ น่ากินมากเลย กินซ่ะนะจะได้เติบโตแข็งแรงและเป็นคนดี มีหน้าที่การงานที่ดี” เซียวเหยี่ยนมองมารดาที่เสียสติแต่ความรักของแม่ยังคงมีอยู่ไม่จางหาย ยิ่งทำให้เขาเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้เป็นแม่เพราะผู้หญิงคนเดียว เพราะความโง่บ้าตัณหา ของเขาที่ทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างน้ำตาแห่งความเจ็บปวดขมขื่นและสมเพชตนเองหลั่งไหลออกมา รับก้อนหินจากแม่มาถือเอาไว้“แม่ ฉันขอโทษ …..ฉันขอโทษ” “ร้องไห้ทำไม อย่าร้องเลยนะหรือมีใครมารังแกบอกแม่มาเร็วแม่จะไปจัดการให้” ราวกับว่าสายตาของหยุนเฟยมองเซียวเหยี่ยนเป็นเด็กชายตัวน้อย ที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ตรงหน้า เธอดึงตัวลูกชายเข้ามากอดลูบหลังเบา ๆ พลางปลอบให้เซียวเหยี่ยนหยุดร้อง“อย่าร้องเลยนะคนดี แม่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรลูกได้ แม่จะปกป้อ
ตอนที่ 24 สูญเสียทุกอย่าง หยุนเฟยหมดเรี่ยวหมดแรงหอบแรงทั้งหมดที่มีไปแจ้งเรื่องที่อำเภอ ส่วนเซียวเหยี่ยนรีบไปที่ทำงาน ทว่าเมื่อมาถึงกลับพบว่าวันนี้โม่ชิงเหมยยังไม่มาทำงาน เขาจึงไปสอบถามที่ห้องทะเบียนเกี่ยวกับประวัติของโม่ชิงเหมย หลังจากที่รู้เรื่องของเธอใจของเซียวเหยี่ยยเย็นเยือกไปทั้งใจ โม่ชิงเหมยไม่ใช่คนร่ำรวยและยังมาจากชนบทที่ยากจนเสียยิ่งกว่าเขาอีกด้วย ประวัติของเธอด่างพร้อยชอบโกหกสร้างเรื่อง จนแทบจะโดนไล่ออกหลายครั้งเพราะไปยุ่งกับสามีชาวบ้านผิดศีลธรรม สมองของเซียวเหยี่ยนว่างเปล่า ใบหูอื้ออึงแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด มีเพียงภาพเหตุการณ์มากมายที่พรุ่งพรูเข้ามาเกี่ยวกับโม่ชิงเหมย โลกของเขาแทบพังทลายลงตรงหน้า ครอบครัวแตกร้าวสมบัติชิ้นสุดท้ายถูกขโมยไม่ใช่คนอื่นใดที่ทำร้ายครอบครัวเขา แต่เป็นเขาเอง ที่ทำลายครอบครัวที่ดี ภรรยาที่ดี ลูกสาวที่น่ารักและเขายังทำตัวไม่ดีกับแม่อีก ความเสียใจประดังประเดเข้ามาไม่รู้จบ ดวงตาแดงก่ำร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด เดินกลับบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อมาถึงบ้านตระกูลอู๋ ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ เข้ามาช่วยหยุนเฟยหาเอกสารอาจจะไม่ได้หายไปที่ใด หยุนเฟยเห็นลูก
ตอนที่ 23 แผนร้ายของโม่ชิงเหมย หลายวันต่อมาชีวิตของเสี่ยวผิงเริ่มดีขึ้นเมื่อมาอยู่กับซูเหย่ เธอได้รับความรักการเอาใจใส่ได้กินอาหารดี ๆ ได้เสื้อผ้ารองเท้าและได้เข้าโรงเรียนใหม่ เสี่ยวผิงกลับมายิ้มสดใสร่าเริงตามวัยเช่นเคยเป็น โรงเรียนของเสี่ยวผิงอยู่ใกล้ที่ทำงานจึงเป็นเรื่องง่ายที่เธอไปรับไปส่ง ความสัมพันธ์ระหว่างซูเหย่เหมือนจะเริ่มพัฒนา เขาเข้ามาหาเสี่ยวผิงบ่อยครั้ง มาทุกครั้งก็มีของติดไม้ติดมือมาเสมอ จนทำให้เสี่ยวผิงบ่นอยากเจอลุงหานจื้ออวี่ทุกวัน ฝั่งด้านบ้านตระกูลอู๋ ตั้งแต่วันที่ซูเหย่มาพาตัวเสี่ยวผิงออกไป หยุนเฟยยังคงทำงานเหมือนเดิมแต่ทำเพียงแค่ร้านส่งผัก เท่านั้นเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง ส่วนเซียวเหยี่ยนไม่ค่อยกลับบ้านตรงเวลา หลังเลิกงานมักจะไปดื่มกับเพื่อร่วมงานเสมอ จะมีแต่โม่ชิงเหมยที่กลับมาก่อน“บ้านหลังนี้น่าเบื่อจริง ๆ เซียวเหยี่ยนที่เหมือนจะดีตอนนี้เริ่มกลายเป็นอีกคน ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้ว อุตส่าห์หลอกว่าท้องคิดว่าแม่สามีจะหลงรัก สามีจะใส่ใจมากกว่าเดิม ในเมื่อเมินฉันแบบนี้คิดหรือว่าฉันจะทน ฮึ ฮึ อุตส่าห์แต่งงานเข้ามาในบ้านตระกูลอู๋คิดว่าจะร่ำรวยที่แท้ก็แทบจะเป็นยาจก การที่ฉัน
ตอนที่ 22 คุณลุงใจดี พลั่ก !!“ผู้หญิงไม่ต้องการฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ซูเหย่คุณเป็นอะไรมั้ย” ชายปริศนาใบหน้าเข้มขรึมคิ้วผูกโบว์ด้วยความโมโห เอ่ยถามพลางสำรวจร่างกายของซูเหย่ ใจของเธอเต้นแรงระรัวเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย“คุณหานจื้ออวี่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”“นี่ ! ไอ้นี่มันเป็นใครหรือว่าเธอเองก็แอบมีชู้ ที่หนีออกจากบ้านตระกูลอู๋เพราะไปอยู่กับผู้ชายคนนี้” เซียวเหยี่ยนลุกขึ้นปาดเลือดที่ไหลซึมออกมาจากริมฝีปากที่ถูกหานจื้ออวี่ต่อยเมื่อครู่“ฉันไม่ได้ชาติชั่วเหมือนแก อย่ามาคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัวเอง ในเมื่อพูดไม่รู้เรื่องวันนี้ฉันจะไม่พูดอีก ฉันจะพาเสี่ยวผิงไปอยู่ด้วย ถ้าอยากฟ้องก็ยื่นเรื่องฟ้องได้เลยฉันพร้อมสู้เสมอ”“ส่วนฉันนะไม่ใช่ชู้ของคุณซูเหย่ แต่เป็นคนที่รู้ถึงคุณค่าของเธอ ถ้าจะแจ้งความเรื่องใช้ความรุนแรงก็เชิญ นี่นามบัตรของฉันแล้วให้ทนายติดต่อมา” หานจื้ออวี่ยื่นนามบัตรให้แก่เซียวเหยี่ยนก่อนจะพากันเดินจากไป เซียวเหยี่ยนโมโหจนแทบตั้งสติไม่อยู่แต่เมื่อเห็นชื่อบนนามบัตรดวงตาของเขาสั่นระริก ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาและยังเป็นท่านประธานโรงงานในเครือข่ายที่เซียวเหยี
ตอนที่ 21 ไม่ต้องการ “ไม่ใช่แค่เธอหรอกโม่ชิงเหมยที่เลือกผิด ฉันต่างหากที่ถูกเธอหลอกล่อ จนต้องทิ้งภรรยาแสนดีอย่างซูเหย่ไปคว้าเอาคนไม่เอาไหนอย่างเธอเข้ามาในบ้าน ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยซูเหย่ไปง่าย ๆ ยังไงซูเหย่ก็รักฉันอยู่ ฉันเชื่อว่าในใจของเธอลึก ๆ ยังมีฉันอยู่ ถ้าถือดอกไม้ไปขอโทษ ขอคืนดีมาร่วมใช้ชีวิตครอบครัวให้มีความสุขเหมือนเมื่อก่อนยังไงเธอก็ต้องยอม ความสุขของเสี่ยวผิงไม่ว่ายังไงซูเหย่ต้องกลับมาหาฉันแน่นอน และฉันจะหย่ากับโม่ชิงเหมย ดีไม่ดีเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของฉันก็ได้ ผู้หญิงง่าย ๆ อย่างนั้นอาจจะใช้แผนนี้เข้าหาคนอื่นมั่วไปหมด” เซียวเหยี่ยนแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางล้วงเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจเมื่อวางแผนในใจเอาไว้แล้ว พรุ่งนี้จะไม่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเสี่ยวผิงแต่จะเป็นวันดี ๆที่เขาพร้อมจะกลับมาเป็นครอบครัวที่สุขสันต์กับซูเหย่และลูกสาว ฝั่งด้านซูเหย่ หลังมาถึงบ้านเสี่ยวลี่เธอเตรียมห้องรับรองแขกเอาไว้ให้ซูเหย่พักในคืนนี้ แถมยังทำอาหารต้อนรับเป็นอย่างดี สามีของเสี่ยวลี่จัดเตรียมเหล้ามาดื่มฉลองหลังจากไม่ได้เจอกันนานและยินดีที่ซูเหย่ประสบความสำเร็จจนโด่งดัง “มาแล้ว ๆ
ตอนที่ 20 ปะทะหน้ากันอีกครั้งซูเหย่ใช้เวลาเดินทางกลับพร้อมเสี่ยวลี่ไม่รอช้า เดินทางมาถึงท้องฟ้าก็มืดสลัวเสี่ยวลี่ให้ซูเหย่นำของไปไว้ที่บ้านของเธอเสียก่อนแล้วรุ่งเช้าค่อยไปที่บ้านตระกูลอู๋ ทว่ายามนี้ซูเหย่ไม่อาจจะใจเย็นเฝ้ารอจนถึงตอนเช้าได้ จึงไปที่บ้านตระกูลอู๋ ภาพที่เธอเห็นในสิ่งแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน คือภาพของหยุนเฟยกำลังหุงต้มอาหารให้เสี่ยวผิงได้กิน เสียงโหวกเหวกโวยวายของเซียวเหยี่ยนที่ดังจากด้านใน สถบด่าผู้เป็นมารดาไม่หยุดย่อน “จะทำให้มันได้อะไรนักหนา คนอื่นจะมองว่าฉันเป็นคนยังไง เรื่องที่เป็นลมหมดสติอยู่ที่ตลาด ผู้คนเอาไปพูดคุยกันสนุกปากว่าฉันไม่ดูแลแม่ของตัวเอง หยุดทำเรื่องโง่ ๆ สิ้นคิดเสียที เสี่ยวผิงแกเองก็เช่นกันอยากเรียนให้มันได้อะไรขึ้นมา โตขึ้นอีกหน่อยฉันจะขายให้ตระกูลร่ำรวยที่โง่เง่า เรียนไปก็ไร้ประโยชน์” ซูเหย่ได้ยินสั่นสะท้านไปทั้งตัว กำมือแน่นก่อนจะเดินเข้าไปอย่างเงียบ ๆ และเปล่งเสียงดังเข้มขรึมออกไป“ลองดูสิ ลองเอามือสกปรกมาแตะต้องลูกสาวของฉันดูสิ ฉันจะทำให้แกรู้ว่านรกมันเป็นอย่างไร อยากรู้จริง ๆ ในสมองนั่นมีแต่สิ่งสกปรกและชั่วร้ายหรือไงกัน ถึงได้คิดแต่เรื่องเล







