ปะทะกันเล็กน้อย

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองเมื่อเห็นว่าบุรุษชายฉกรรจ์เอาแต่พากันจ้องมองพระชายาที่ตนเองแสนจะเกลียดชังจนตาค้างนิ่งอึ้งตะลึงงันกันไปเป็นแถวเช่นนั้นแล้วจึงแสร้งกระแอมไอขึ้นมาเสียงดังเพื่อดึงสติของพวกเขาให้กลับคืนมาเสียหน่อย

ได้ผลเพียงชินอ๋องเหยียนเค่อสิงส่งเสียงกระแอมไอไปได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น  เหล่าชายฉกรรจ์ทุกคนก็ดึงสติกลับมาหาตนเองได้ดั่งเก่าด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะพากันยกชาขึ้นมาจิบแก้เก้อ

“ช่างเป็นสตรีที่ไร้มารยาทเป็นอย่างยิ่ง  กล้าดีเช่น

ไร  จึงได้บุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของข้าเช่นนี้”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นน้ำเสียงเย็นยะเยือก  ทำเอาผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั่นต้องเกิดอาการหวาดกลัวกันไปหมดจนขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก  ผิดกันกับหลี่เจียนเจียนที่เธอเองไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อท่านอ๋องผู้นี้เลยแม้แต่น้อย  ถึงกลับตอบเขากลับคืนไปอย่างไม่ยอมน้อยหน้าว่า

“ฉัน”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้นเฉาปูและซูม่อต่างก็ช่วยกันดึงชายเสื้อของเธออยู่ยิก ๆ  เป็นเชิงเตือนสติให้หลี่เจียนเจียนได้รับรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังพูดคุยกับใครอยู่  หลี่เจียนเจียนจึงได้สติกลับมาได้พร้อมเอ่ยออก ไปว่า  “หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญที่จะพูดคุยกันกับท่านอ๋อง”

“แล้วไม่แหกตาดูหรือว่า  ข้ากำลังเจรจาเรื่องสำคัญกับใครอยู่ใครใช้ให้เจ้าโผล่พรวดเข้ามาโดยไร้ซึ่งกาละเทศะเช่นนี้”

“แล้วหม่อมฉันจะรู้ได้ยังไงว่าท่านอ๋องกำลังพูดคุยธุระอยู่  บ้านก็ออกจะหลังใหญ่โตและเงียบเชียบออกอย่างนี้  หม่อมฉันนึกว่าท่านอ๋องจะทรงหลับไปแล้วซะอีก”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยต่อปากต่อคำขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

“กลับออกไปข้างนอกประเดี๋ยวนี้  หากข้าสะดวกที่จะพูดคุยกันกับเจ้าเมื่อใดแล้วข้าจะบอก”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มระงับความไม่พอใจเอาไว้อย่างเต็มที่

“หม่อมฉันเป็นคนรักษาสัจจะยิ่ง  อีกทั้งเวลาของหม่อมฉันยังเป็นเงินเป็นทองอีกด้วย  ไม่ทราบท่านอ๋องจะทรงนัดคุยกันกับหม่อมฉันในวันเวลาใด  ก็จงแจ้งมาให้ชัดเจนต่อหน้าผู้คนเหล่านี้  เพื่อให้พวกเขาช่วยเป็นพยานให้กับหม่อมฉันด้วยเพคะ  แต่หากระยะเวลาที่ท่านอ๋องจะทรงนัดหมายกับหม่อมฉันนั้นมันยาวนานมากจนเกินไป  นั่นเท่ากับว่าท่านอ๋องทรงหาเรื่องกลั่นแกล้งรังแกหม่อมฉัน  นี่มิใช่วิสัยของบุรุษที่จะกระทำต่อสตรี  เช่นนั้นขอท่านอ๋องจงทรงแจ้งเวลาการนัดหมายที่ชัดเจนให้กับหม่อมฉันทราบด้วยเพคะ”

หลี่เจียนเจียนยืนกอดอกพูดออกมายาวเหยียดพร้อมเน้นเสียงคำว่าเพคะส่งท้ายออกไปด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

“บังอาจ”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสพลางทุบฝ่าพระหัตถ์ลงไปบนโต๊ะไม้ที่แกะสลักลวดลายงดงามชั้นดี  จนโต๊ะไม้ตัวนี้ได้แตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ ไปในชั่วพริบตาเดียว  ทำเอาเหล่าผู้คนที่มาเข้าร่วมประชุมในวันนี้ต้องพากันลุกขึ้นยืนพรวดพราดพร้อมพากันไปยืนกองรวมตัวกันอยู่ตรงมุมห้องเลยทีเดียว

“หลี่เจียนเจียนเจ้านึกว่าเจ้าเป็นใคร  จึงได้ใจกล้า  หน้าด้าน  ใช้วาจาสามหาวกับข้าเช่นนี้?”

ไม่พูดเปล่าชินอ๋องเหยียนเค่อสิงยังได้ปรี่เข้ามาตบไปยังใบหน้างามของหลี่เจียนเจียนด้วยกำลังภายในจนใบหน้างามของนางบวมช้ำขึ้นมาทันตาเห็น  อีกทั้งยังมีเลือดไหลซึมออกมาจากริมฝีปากเล็กอีกด้วย

“ตาเฒ่างูสิง  นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย  นายกล้าถึงขนาดตบตีผู้หญิงต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้เลยหรือหะ  ฉันทนไม่ไหวแล้ว  ฉันจะขอสู้กันกับนายให้มันรู้ดำรู้ขาวกันไปเลยวันนี้  แน่จริงก็เข้ามา”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมบ้วนเลือดที่ไหลกลบปาก

ตนเองทิ้งไปด้านข้างลำตัว  ก่อนจะตั้งการ์ดในท่านักมวย  พร้อมที่จะต่อยตีใช้กำลังกันกับชินอ๋องผู้นี้อย่างเต็มกำลังความสามารถ

“หยางตง  ออกมานำตัวนางแพศยานี่ไปขังใน

คุกมืดให้รู้สำนึกที  ข้าคร้านที่จะพูดคุยกันกับคนไม่รู้ความเช่นนางแล้ว”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงออกคำสั่งต่อองครักษ์เงาฝีมือดีของพระองค์น้ำเสียงกร้าว  ทันใดนั้นเองไม่นานเกินรอ  บุรุษหน้าตาคมคาย  รูปร่างแข็งแรง  ผิวคล้ำคร้ามแดด

ผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในทันใด

เพียงหลี่เจียนเจียนหันหน้าไปมองดูเขาแวบหนึ่งเท่านั้น  เธอก็อุทานขึ้นมาด้วยความดีใจเป็นอย่างยิ่งว่า

“หยางฟ่ง  นายมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

ไม่รอช้าหลี่เจียนเจียนได้วิ่งเข้าไปกอดเขาเอาไว้  พร้อมละล่ำละลักพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจว่า

“นายเองก็ได้ประสบอุบัติเหตุมาอยู่ที่นี่ด้วยกันกับฉันใช่มั้ย  หยางฟ่งฉันดีใจที่นายไม่ได้ทอดทิ้งฉัน  อีตาอ๋อง

งูสิงสารเลวนั่นเขาตบหน้าฉันแล้ว  นายต้องช่วยฉันด้วย

นะ”

ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นเมื่อเห็นว่าหลี่เจียนเจียนวิ่งเข้ามากอดองครักษ์เงาฝีมือดีของท่านอ๋องแนบแน่นเช่นนั้นแล้ว  จึงอดที่จะกระซิบกระซาบขึ้นมาเสียงเบาไม่ได้ว่า

“นี่พระชายามีชู้เช่นนั้นหรือ?”

“ไสหัวพวกเจ้าออกไปให้หมด  วันนี้ข้าเลิกประชุมแล้ว  และเรื่องราวในวันนี้เองหากหลุดรอดออกไปแม้แต่เพียงนิดแล้วล่ะก็  ข้าจะตามไปกุดหัวพวกเจ้ากันทั้งเจ็ดชั่วโคตรเลยทีเดียว”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นน้ำเสียงเฉียบขาดพร้อมส่งสายตาดุดันจ้องมองไปยังใบหน้าของเหล่าผู้เข้าร่วมประชุมในวันนี้ราวกับจะเผาไหม้พวกเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน  ทำเอาพวกเขารีบพากันหนีตายออกจากที่นั่นไปกันอย่างไม่คิดชีวิตเลยทีเดียว

“มานี่นะ  นังแพศยาน่ารังเกียจชิงชัง  เจ้ากล้ายืนกอดกันกับชายอื่นต่อหน้าต่อตาข้าเลยอย่างนั้นหรือ?”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นน้ำเสียงโกรธจัดพร้อม

รีบก้าวขาเข้าไปดึงไหล่บอบบางของหลี่เจียนเจียนออกมา

จากหยางตงในทันที  พระองค์ทรงเงื้อมฝ่าพระหัตถ์ขึ้นสูงหมายจะตบเข้าไปยังใบหน้างามอีกครา  แต่เมื่อเห็นว่าหลี่เจียนเจียนกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนน้ำตากลบไปทั่วทั้งดวงตาคู่สวยเช่นนั้นแล้ว  พระองค์จึงทำได้เพียงง้างมือขึ้นสูงเอาไว้นิ่งเช่นนั้นราวกับถูกแช่แข็ง

“เกลียดที่สุดเลย  ผู้ชายบ้าอำนาจ  คนเลว  คนเส็งเคร็ง  ร้ายกาจ  ใช้กำลังตบตีผู้หญิง  ฉันขอให้นายตายวัน  ตายพรุ่งภายในวันนี้  พรุ่งนี้ด้วยเถอะ  ไอ้คนสารเลว”

หลังร้องตะโกนด่าเขาจบ  หลี่เจียนเจียนก็รีบสะบัดตัวออกมาให้พ้นจากการกอบกุมของเขาและวิ่งหนีออกมาจากเหตุการณ์ตรงหน้าในทันใด

“เจ้ารู้หรือไม่หยางตง  ว่าเจ้านั้นมีโทษสถานใด?”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสถามองครักษ์เงาของพระองค์น้ำเสียงเยียบเย็น

“กระหม่อมมีโทษสมควรตาย  ขอท่านอ๋องทรงลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หยางตงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงขึงขังพร้อมคุกเข่าโขกศีรษะ

เตรียมรับการลงทัณฑ์จากท่านอ๋องอย่างเต็มที่

“ดี  ดีมาก  เด็ก ๆ เอาตัวหยางตงออกไปโบยหนึ่งร้อยไม้  โทษฐานล่วงเกินเบื้องสูง”

หลังเสร็จสิ้นคำสั่ง  หยางตงก็ถูกพาตัวออกไปโบยตีอยู่ที่กลางลานกว้างหน้าจวนเลยทีเดียว