นักสู้หน้ากากแมว 1

“พระชายาทรงกลับมาแล้ว” 

เฉาปูพูดขึ้นน้ำเสียงดีใจ

“พระชายาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ?” 

ซูม่อเองก็พูดขึนด้วยน้ำเสียงดีใจไม่แพ้กัน

“ข้าไม่เป็นไร  ข้าสบายดี” 

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“พอดีออกไปครานี้ข้าไม่มีเงินพกติดตัวออกไปด้วย  จึงยังไม่ได้ซื้อของฝากติดไม้ติดมือมาฝากพวกเจ้าน่ะ  เอาไว้หากครั้งหน้า  หากข้ามีเงินแล้วจะซื้อของมาฝากพวกเจ้านะ”

“ไม่เป็นไรหรอกเพคะ เพียงพบว่าพระชายากลับมาอย่างปลอดภัย  พวกหม่อมฉันก็ดีใจมากแล้ว  นี่ก็ดึกมากแล้ว  เข้านอนดีกว่าเพคะ”

เฉาปูพูดพร้อมช่วยหลี่เจียนเจียนถอดชุดคลุมออกอย่างเบามือ ด้านซูม่อเองก็นำไข่ต้มที่ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วออกมายื่นส่งให้กับหลี่เจียนเจียน

“อะไร  ยังไง  นี่ก็ดึกมากแล้ว  ข้าไม่กินไข่ต้มอะไรนี่หรอกนะ  หากพวกเจ้าหิวก็กินเถอะ” 

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความซื่อ

“มิใช่เช่นนั้นเพคะ  ไข่ต้มนี้หม่อมฉันนำมาให้

พระชายานวดคลึงที่ใบหน้าเพื่อลดรอยฟกช้ำเพคะ”

ซูม่อรีบกล่าวถ้อยคำอธิบายออกมาทันใด

“อ้อ  เป็นอย่างนั้นเอง  ขอบใจพวกเจ้าทุกคนมากนะ”  หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความขอบคุณ  หากไม่ได้ยินสาวใช้พูดย้ำเตือนความทรงจำขึ้นมาอีกรอบแล้วล่ะก็เธอคงจะลืมไปแล้วว่าตนเองถูกคนสารเลวตบเข้าจนใบหน้าบวมช้ำขนาดนี้

“ดึกมากแล้ว  พวกเจ้าไปนอนเถอะ  เดี๋ยวข้าจะ

นวดหน้าเองไม่ต้องอยู่เฝ้าอะไรข้าหรอก”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมยกมือขึ้นโบกไปมาเบา ๆ คล้อยหลังสาวใช้แล้ว  เธอจึงปลดผ้าคลุมหน้าออกและเดินไปส่องกระจกดูอย่างช้า ๆ  ภาพรอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏเด่นชัดขึ้นมาเป็นแถบ  อีตาอ๋องงูสิงอะไรนั่นมือหนักเป็นบ้า  แถมยังมารยาทย่ำแย่มากเสียเกินจนติดลบ  อย่าหวังเลยว่าชาตินี้เธอจะยอมญาติดีอะไรกับเขาอีก 

หลี่เจียนเจียนนั่งใช้ไข่ต้มนวดคลึงใบหน้าของเธออยู่อีกพักใหญ่  ก่อนจะดับตะเกียงเข้านอนไปในที่สุด

เธอตั้งใจเอาไว้ว่ายามค่ำคืนถัดไป  เธอจะนำปิ่นปักผมออกไปจำนำ  เพื่อหาซื้อของสำคัญเข้าบ้านและเก็บเงินไว้เป็นทุนรอนในการหนีออกไปจากขุมนรกนี่

หลังจากที่หลี่เจียนเจียนนอนหลับสนิทไปความทรงจำหลายสายรวมถึงภาพฝันอันชัดเจนก็ได้ปรากฎขึ้นในมโนสำนึก

หลินหลินคนที่ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงบอกว่ารักใคร่ชอบพอนั้น  แท้ที่จริงแล้วนางไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนแต่นางคือหลี่หลินหลินน้องสาวต่างมารดาของหลี่เจียนเจียน

ในยุคจีนโบราณนี่นั่นเอง

ในช่วงตอนนั้นหลี่เจียนเจียนได้ตกหลุมรักชินอ๋อง

เหยียนเค่อสิงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น  เพียงได้พบเจอหน้าเขาในงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่องค์ไทเฮาจัดขึ้นเมื่อสองปีก่อน  โดยที่ไม่รู้มาก่อนว่าหลี่หลินหลินเองก็จะตกหลุมรักชินอ๋องเหยียนเค่อสิงด้วยเช่นเดียวกัน

เดิมทีที่ผ่านมานั้นหลี่เจียนเจียนเป็นคนขี้อายเป็นอย่างมาก  ผิดกันกับหลี่หลินหลินที่กล้าเจรจามากกว่า  นางจึงได้ฝากจดหมายรัก  ฝากสิ่งของ  แม้กระทั่งเอ็นหัวใจมังกรอันล้ำค่าของที่นางได้รับตกทอดมาจากสกุลฝั่งมารดาเองมอบให้กับเขาผ่านหลี่หลินหลินส่งมอบไปให้กับเขาใช้เป็นยารักษาตัวเมื่อคราที่เขาออกรบแล้วได้รับพิษร้ายจากเหล่าบรรดาข้าศึก  แม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะไม่ได้ส่งจดหมายรักตอบกลับนางมาสักฉบับเลยก็ตาม  แต่ทว่าถ้อยคำบอกกล่าวผ่านหลี่หลินหลินว่าท่านอ๋องทรงกล่าวถ้อยคำขอบคุณนางออกมานั้นมันทำให้หัวใจดวงน้อยมี

ความสุขล้ำอย่างน่าประหลาดมากมายเพียงใด  จนหลี่เจียนเจียนคิดเฝ้าฝันไปเองว่าเขาเองก็น่าจะมีใจตอบ

กลับมาให้กับนางด้วยเช่นกัน

หลี่เจียนเจียนเข้าใจว่าตนเองได้ติดต่อกับชินอ๋อง

เหยียนเค่อสิงผ่านทางหลี่หลินหลินมาเป็นระยะเวลานานหนึ่งปีกว่า  จนกระทั่งวันที่เขามีเหตุให้ต้องออกไปรบอีกครา  นางจึงได้ฝากของแทนใจให้กับเขาไปด้วย 

เมื่อชินอ๋องเหยียนเค่อสิงรบชนะกลับมา  องค์ไทเฮาและองค์ฮ่องเต้ทรงเกษมสำราญยิ่ง  จึงได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับชินอ๋องเหยียนเค่อสิงอย่างยิ่งใหญ่

หลี่เจียนเจียนจำได้ดีว่า  วันนั้นนางพร้อมหลี่หลิน

หลิน  บิดาและมารดาของนางเองต่างพากันเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับการได้รับชัยชนะครั้งนี้กันด้วย  แต่สิ่งที่หลี่เจียนเจียนไม่เข้าใจเป็นอย่างมากคือสีหน้าท่าทีและสายตาของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงที่ส่งมาให้กับนางนั้น  เหตุใดจึงได้ตรงกันข้ามกับสิ่งที่หลี่หลินหลินเคยบอกกับนางนักจน

หลี่เจียนเจียนรู้สึกเจ็บปวดหัวใจขึ้นมาเป็นอย่างมากกับสายตาคู่นั้นที่ส่งความรังเกียจชิงชังมาให้กับนางโดยที่นางไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิดมาก่อน  นั่นจึงทำให้หลี่เจียนเจียนได้ดื่มเหล้าจนเมาหมดสติเป็นครั้งแรกในชีวิต  เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลี่เจียนเจียนก็พบว่าตัวของนางเองได้มานอนอยู่บนเตียงกับชินอ๋องเหยียนเค่อสิงอะไรนี่เสียแล้ว  โดยมีการตามหาตัวนางจากบิดามารดาของหลี่เจียนเจียน  รวมไปถึงมีการตามหาตัวชินอ๋องเหยียนเค่อสิงจากไทเฮาและองค์ฮ่องเต้ด้วย

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงถูกองค์ฮ่องเต้และองค์ไทเฮาตำหนิขึ้นมาเสียยกใหญ่  ว่าเป็นคนใจร้อนทำการมิควรมิรู้กาลเทศะ  เรื่องที่ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเคยตรัสกับองค์ฮ่องเต้เรื่องขอพระราชทานการมงคลสมรสกับบุตรสาวตระกูลหลี่  ท่านอัครมหาเสนาบดีหลี่หวางโจวนั้น  หลังเสร็จสิ้นงานเลี้ยงต้อนรับนี้ไป  พระองค์ก็จะทรงมอบสมรสพระราชทานนี้ให้อยู่แล้ว  เหตุใดจึงได้ทำการชิงสุกก่อนห่าม  ไม่หักห้ามใจตนเองเช่นนี้ 

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองเมื่อได้ยินองค์ฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาดังนั้นแล้ว  แม้ใจใคร่กล่าวถ้อยคำปฏิเสธออกมามากเพียงใดแต่เมื่อพบเจอเข้ากับสายพระเนตรอันบีบคั้นจากองค์ฮ่องเต้แล้ว  จึงกล่าวออกมาได้เพียงแค่ว่า

“กระหม่อมขออภัยต่อฝ่าบาทด้วยพ่ะย่ะค่ะ”