เราหย่ากันเถอะท่านอ๋อง

ด้านหลี่เจียนเจียนเอง  เมื่อวิ่งออกมาจากที่พักของท่านอ๋องใจดำผู้นั้นแล้ว  นางก็รีบไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของต่าง ๆ  ในที่พักของนางใส่ลงในหีบไม้ทันที

“พระชายาทรงเก็บเสื้อผ้าทำไมกันหรือเพคะ?”

เฉาปูถามขึ้นด้วยความสงสัย  อยู่ด้วยกันที่เมือง

หูหลีมาสองเดือนเต็ม  ที่ผ่านมานางยังไม่เคยเห็นว่า

พระชายาจะมีท่าทียอมถอดใจออกห่างจากท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย  แต่พอวันนี้ทำไมถึงได้เก็บข้าวเก็บของเช่นนี้  จึงทำให้สองสาวใช้อดที่จะแปลกใจขึ้นมาไม่ได้

“ข้าทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวอีกแล้วเฉาปู  ซูม่อ  หาก

พวกเจ้าอยากอยู่ก็อยู่ไปเถอะ  ใครกันจะไปทนต่อนิสัยเสียของอิตาอ๋องเฮงซวยนั่นได้”

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความโมโหพร้อมจัดของมือเป็นระวิงไปด้วย

“พระชายาอยู่ที่ใด  พวกหม่อมฉันก็จะขอตามไปรับใช้อยู่ด้วยกันกับพระชายาเพคะ”

สองสาวใช้พูดพร้อมทำการเก็บเสื้อผ้าข้าวของของพวกนางด้วยเช่นเดียวกัน

“เอ่อ  ว่าแต่ว่า  พวกสินสอดทองหมั้น ของมีค่าอะไรของข้าน่ะ  เก็บไว้อยู่ที่ไหนกันหรือเฉาปู  รีบไปเอามันออกมาเร็วเข้า  พวกเราจะได้มีทุนทรัพย์ออกไปตั้งหลักใช้ชีวิตกันอยู่ภายนอกได้”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมเก็บข้าวของทุกอย่างลงในหีบไม้ได้สำเร็จเสียที

“พวกสินสอดทองหมั้นของพระชายาถูกท่านอ๋องริบเอาไว้ทั้งหมดเลยเพคะ”

เฉาปูตอบ

“เขามีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับของ ๆ ข้า”

หลี่เจียนเจียนหรี่เสียงถาม

“ท่านอ๋องทรงตรัสเอาไว้ว่าข้าวของของพระชายาที่ท่านอ๋องยึดเอาไว้นี้  ให้ถือเสียว่าเป็นค่าทำขวัญของท่านอ๋อง  ที่ท่านอ๋องทรงถูกพระชายาบังคับขืนใจให้แต่งงานด้วยเพคะ”

คราวนี้ซูม่อเป็นฝ่ายตอบ

‘ไม่ได้  เธอจะยอมปล่อยของ ๆ ตัวเองให้เขาเอาไปครอบครองไม่ได้  เช่นนั้นแล้ว  เธอต้องหาทางเอาของ ๆ ตัวเองกลับคืนมาตั้งตัวบ้างสักหน่อยก็ยังดี’

หลี่เจียนเจียนขบคิดขึ้นมาในใจ  พร้อมตัดสินใจที่จะเข้าไปพูดคุยกันกับชินอ๋องบ้าอำนาจคนนี้อีกครั้ง

นางไม่กลัวการถูกทุบตีจนต้องเจ็บตัวอะไรกันนั่นหรอกนะ  แต่นางกลัวไม่ได้รับอิสระในการใช้ชีวิตต่างหากล่ะ  แต่ทว่าเพียงก้าวแรกที่หลี่เจียนเจียนเหยียบย่างเข้าไปในเรือนหลังใหญ่ของท่านอ๋อง  นางก็พบว่าหยางตงองครักษ์อะไรนั่น  กำลังถูกโบยตีอยู่จนเลือดอาบไปทั้งตัว  โดยมีอีตาอ๋องบ้าหน้าเหม็นยืนกอดอกคุมเชิงเฝ้าจ้องมองดูการโบยตีครั้งนี้อยู่อย่างตาไม่กระพริบ

“เฮ้ย  หยุดเดี๋ยวนี้นะ  ทำไมต้องโบยตีเขา  ฉันบอกให้หยุด  ได้ยินหรือเปล่า?”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมเข้าไปยื้อแย่งไม้ที่ใช้โบยตี

หยางตงโยนออกไปอีกทางหนึ่ง

“เจ้ากล้าดีอย่างไร  ถึงได้แส่เข้ามายุ่งวุ่นวายในเรื่องราวของผู้อื่น?”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยียวนกวนประสาทเป็นอย่างยิ่ง

‘เอาล่ะ เราเองก็ไม่อยากเสียเวลาอะไรอีกต่อไปแล้ว’  หลี่เจียนเจียนคิดขึ้นมาในใจ  หลังจากสูดลมหายใจรวบรวมความกล้าขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว  นางจึงได้ร้องตะโกนขึ้นมาเสียงดัง  เนื่องด้วยตรงลานกว้างที่นางยืนอยู่นี้อยู่ห่างจากเรือนหลักหลังใหญ่ของท่านอ๋องอยู่บ้างพอประมาณ

“เรามาหย่ากันเถอะท่านอ๋องงงงง”

น้ำเสียงเด็ดขาดและเสียงที่ดังก้องกังวานไปทั่วนั้นทำเอาเหล่าบรรดาบ่าวไพร่ในจวนถึงกับพากันหูผึ่งและมองจ้องสบสายตากันในทันใดด้วยความคาดไม่ถึงพร้อม

คิดขึ้นมาในใจอย่างพร้อมเพรียงกันว่า

‘พระชายาทรงรักท่านอ๋องราวกับจะกลืนกินเช่นนี้  เหตุใดจึงได้กล้าตะโกนขอหย่ากับท่านอ๋องขึ้นมากันด้วยเล่า!!?’

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองด้วยความที่พระองค์ทรงเป็นเลิศด้านวรยุทธ์เป็นอย่างยิ่ง  แม้ว่าหลี่เจียนเจียนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว  และแม้จะอยู่ห่างไกลออกไปบ้าง  พระองค์ก็ยังทรงได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน  แล้วนี่นางกล้าดีอย่างไรจึงได้เอ่ยตะโกนถ้อยคำบ้า ๆ นี่ออกมาต่อหน้าบ่าวไพร่พวกนี้กันด้วย

เกรงว่านี่คงจะเป็นวิธีการมารยาสาไถย เรียกร้องความสนใจแบบใหม่จากเขากระมัง

         “หลี่เจียนเจียน  นี่เจ้าคงจะถูกลาถีบจนสมองกลับไปแล้วกระมัง”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเอ่ยกับพระองค์ขึ้นมาแผ่วเบา  หลังจากนั้นจึงยกพระหัตถ์ขึ้นโบกไปมาน้อย ๆ ให้หยุดการลงโทษโบยหยางตงได้

“หยางตง  เจ้าจงไสหัวไปสำนึกในความผิดของตน

ให้ดี”  ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับอยากจะฆ่าคนตายอยู่ก็มิปาน

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงมีพระเมตตา”

หยางตงเอ่ยขึ้นพร้อมคุกเข่าลงประสานมือแสดงความคำนับต่อท่านอ๋อง  โดยก่อนที่เขาจะลุกจากไปนั้นยังไม่วายเอ่ยออกมาอยู่อีกหนึ่งประโยคว่า

“ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงช่วยเหลือ  บุญคุณในครั้งนี้  กระหม่อมจะจดจำเอาไว้ให้ขึ้นใจเลยทีเดียว”

“อืม ไม่ต้องคิดมาก  รักษาตัวด้วยนะ”

หลี่เจียนเจียนเองก็ตอบกลับเขาไปอย่างมีมารยาทเช่นกัน

“มิทราบตอนนี้ ท่านอ๋องทรงว่างที่จะคุยกับหม่อมฉันหรือยัง?”  หลี่เจียนเจียนร้องตะโกนถามออกไปน้ำเสียงกร้าว  ถึงอย่างไรนางก็ต้องอยู่ห่างจากบุรุษชั่วร้ายป่าเถื่อนที่ชอบทำร้ายร่างกาย  ตบตีผู้หญิงอย่างเขาคนนี้ออกไปเสียหน่อย  ในตอนนี้เองหลี่เจียนเจียนรู้สึกว่าบริเวณใบหน้าซีกที่ถูกตบนี้ได้บวมขึ้นมาเป็นลูกฟักทองเสียแล้วกระมัง

“มีอะไรจะพูดก็จงเดินเข้ามาพูดจากับข้าดี ๆ  ครอบครัวของเจ้ามิได้สอนมารยาทสตรีให้กับเจ้าหรือ?”

“แหม  ทำเป็นมาด่ากระทบไปถึงพ่อแม่ครอบครัวของเรา  แล้วทีตัวเองเป็นคนดีมากมั้ง  ปากดีกับเรา  ตบตีเราขนาดนี้  แล้วยังมาทำตัววางท่าอีก”

หลี่เจียนเจียนบ่นกระปอดกระแปดกับตนเองน้ำเสียงงุบงิบพร้อมก้าวขาเดินมุ่งตรงไปยังเรือนหลักหลังใหญ่ของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงทีละน้อย 

ด้วยคำกล่าวเมื่อครู่  อีกทั้งสีหน้าท่าทางที่หลี่เจียนเจียนกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้  ทำเอาชินอ๋องเหยียนเค่อสิงรู้สึกคันคะเยอในหัวใจขึ้นมาอย่างน่าประหลาดราวกับว่า

หลี่เจียนเจียนผู้นี้ดูแปลกแตกต่างออกไปจากหลี่เจียนเจียนคนเดิมโดยสิ้นเชิง  ใบหน้าเล็ก ๆ ราวฝ่ามือเดียวของนางที่บวมปูดขึ้นมานั้นอีก  ก็ดูน่ารักขึ้นมาอย่างไรก็บอกไม่ถูก

‘แต่ทว่า เอ น่ารัก อย่างนั้นหรือ  อย่าได้เกิดความสงสารเมตตาปราณีต่อหญิงแพศยาคนนี้ขึ้นมาเป็นอันขาด’

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงนึกตำหนิตนเองขึ้นมาในใจ 

เป็นจังหวะเดียวกับที่หลี่เจียนเจียนได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของพระองค์เข้าพอดี

“หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญที่อยากจะพูดคุยกันกับท่านอ๋อง”  หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย  แต่ทว่านางเองก็ได้ระแวดระวังตัวเอาไว้อยู่ตลอดเวลา  เผื่อเขาทำอะไรมิดีมิร้ายขึ้นมา  นางจะได้หาทางหนีทีไล่เอาไว้ได้ทัน

“เจ้ามีอะไร จะพูดก็พูดมา”

“เรื่องแรกหม่อมฉันขอหย่ากันกับท่านอ๋อง  เรื่องที่สองหม่อมฉันมาขอสินสอดทองหมั้น  สินเดิมของหม่อมฉันคืนจากท่านอ๋องเพคะ”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมแบมือออกมาข้างหน้า

“หย่ากันกับเจ้าเช่นนั้นหรือ  เรื่องนั้นมันง่ายเกินไป  อีกทั้งเรื่องที่จะให้นำเงินทองข้าวของต่าง ๆ มามอบให้กับเจ้านั้น  เจ้าจงอย่าได้หวัง  เรื่องอะไรที่ข้าจะต้องปล่อยให้เจ้าไปใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย  ในขณะที่หลินหลินของข้าจะต้องอยู่อย่างทุกข์ทนด้วย  หลี่เจียนเจียนเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร  ถึงได้มาเอ่ยปากเจรจาต่อรองกับข้า  ราวกับว่า

ตนเองมีสิทธิ์เลือกเอาเช่นนี้”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงมิได้พูดเปล่าเขายังใช้อุ้งมือของเขาบีบปลายคางเล็กของหลี่เจียนเจียนให้เงยหน้าขึ้นมาสบสายตาอำมหิตของเขาอีกด้วย

“ได้  ในเมื่อขอกันดี ๆ แล้วท่านอ๋องไม่ให้ก็ไม่เป็นไร  หลี่เจียนเจียนคนนี้  ใช่ว่าจะเป็นคนไร้ซึ่งความคิด  สักวันหม่อมฉันจะใช้ชีวิตให้ดี  ให้มีอิสระและมีความสุขให้จงได้”

หลี่เจียนเจียนมองสบสายตากันกับเขาโดยไม่ยอมแพ้  ก่อนจะสะบัดใบหน้าของตนออกมาจากการกอบกุมของชินอ๋องผู้แสนจะใจดำคนนี้  และหมุนตัวก้าวขาเดิน

ฉับ ๆ  จากไปในทันที  เรื่องการยอบกายแสดงความคำนับตามธรรมเนียมประเพณีอะไรนั่น  แน่นอนว่านางจะไม่มีวันทำต่อเขา  หากไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรมาบีบคั้นหรอก