บุกหาท่านอ๋อง

หลังกล่าวพึมพำอะไรกับตนเองเสร็จ  หลี่เจียนเจียนก็เดินสำรวจดูไปรอบห้อง  ก่อนจะพบเข้ากับมุมแต่งตัวของหลี่เจียนเจียนคนเดิมเข้า  เธอจึงได้เดินเข้าไปดูอยางช้า ๆ  เมื่อพบเข้ากับกระจกทองเหลืองบานหนึ่ง  ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลี่เจียนเจียนจึงได้หยิบยกเอากระจกขึ้นมาส่องดูใบหน้าของเธอเข้า  หลังจากนั้นหลี่เจียนเจียนจึงได้นิ่งอึ้งตะลึงงันไปชั่วขณะเมื่อพบว่าร่างนี้ในยุคจีนโบราณนี้  มีรูปร่างหน้าตาพิมพ์เดียวกันกับเธออย่างกับแกะ  แตกต่างกันแค่เพียงทรงผมและการแต่งกายเพียง

เท่านั้น

หลี่เจียนเจียนเห็นอย่างนั้นแล้วก็เกิดอาการขาสองข้างอ่อนแรงไปชั่วขณะ  จนเธอถึงกับเซถลาไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้  พร้อมยกมือกุมขมับขึ้นมาทันทีด้วยความคาดไม่ถึง

ไอ้เรื่องเสียใจที่ตายจากโลกยุคปัจจุบันมานั้นมันก็น่าเสียใจมากอยู่หรอก  เพราะเธอยังอยู่ในวัยเริ่มต้นทำงานเก็บเงินสร้างเนื้อสร้างตัวเท่านั้น  ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย  กลับต้องมาตกเขาตายไปเสียก่อน  แต่หากจะให้เธอนั่งลงกรีดร้อง  ร้องไห้โวยวาย

ตีอกชกหัวตนเองนั่นล่ะก็  เธอย่อมไม่ทำแน่  เพราะความอ่อนแอนี้มันไม่ใช่นิสัยของหลี่เจียนเจียนเลยแม้แต่น้อย

หลี่เจียนเจียนรู้ดีว่าข่าวการตายของเธอจะต้องสร้างความเศร้าโศกเสียใจให้กับครอบครัวและคนที่รักเธอมากเป็นแน่  แต่ถ้าหากเลือกได้ใครกันจะอยากมาสิ้นใจตายไปก่อนวัยอันควรเช่นนี้  ตอนนี้ชีวิตของหลี่เจียนเจียนไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว  นอกจากการใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณนี่ให้ดี  และไม่ตายซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง

ในขณะที่หลี่เจียนเจียนกำลังนั่งคิดอะไรคนเดียวไป

เพลิน ๆ อยู่นั้น  สาวใช้ทั้งสองคนก็ได้นำเอายาและอาหารมาให้กับเธอ

หลี่เจียนเจียนนั่งลงเตรียมกินอาหารด้วยความหิว  พร้อมเอ่ยปากชวนสาวใช้ทั้งสองให้มานั่งกินอาหารกับเธอด้วยตามมารยาทและความเคยชินของคนในยุคปัจจุบันสมัยใหม่  แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่านี่เป็นยุคจีนโบราณแท้แบบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม  เธอจึงส่งยิ้มแหย ๆ ไปให้กับสาวใช้พร้อมลงมือกินอาหารเหล่านั้นไปจนหมดในชั่วพริบตาเดียวพร้อมยกถ้วยยาขึ้นมาดื่มทีเดียวจนหมดถ้วยหลังจากนั้นเธอจึงลุกขึ้นเดินอา ดๆ  ก้าวขาออกจากบ้านหลังเล็กคับแคบและเก่าซอมซ่อนี่ไปในทันที

“ช้าก่อนเพคะ  พระชายาจะทรงเสด็จไปที่ใดกันหรือเพคะ?”

ทั้งสองสาวใช้เอ่ยถามด้วยความแปลกประหลาดใจ  เพราะเดิมทีหลี่เจียนเจียนคนเดิมนั้นเอาแต่เก็บตัวอยู่ใน

ที่พัก  ไม่ยอมก้าวขาออกไปสัมผัสกับแสงแดดและสายลมใดให้ต้องระคายผิวงามเลยแม้แต่น้อย  ผิดกันกับหลี่เจียนเจียนในยุคปัจจุบันนี้เป็นอย่างยิ่งที่เธอนั้นแข็งแรงบึกบึนเป็นถึงนักมวยชื่อดังตัวท็อปในค่าย  อีกทั้งยังชอบทำกิจกรรมกลางแจ้งต่าง ๆ มากมายหลายชนิด

“ข้าก็จะออกไปเดินสำรวจให้ทั่วบริเวณนี้ไปเลย

นะสิ  ใจคอพวกเจ้ากะจะให้ข้าต้องนอนเน่าเป็นปลาตายในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นี้หรืออย่างไร?”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ  พร้อมก้าวขาให้ยาวขึ้นอีก  เพื่อออกไปสัมผัสยังโลกภายนอก  เมื่อเดินออกมาข้างนอกแล้ว  เธอก็พบว่าบ้านที่เธออาศัยอยู่นั้นมีสภาพย่ำแย่ไม่ต่างอะไรไปจากเล้าไก่  เทียบกับตำแหน่งพระชายาของอีตาอ๋องบ้างูสิงนี้  มันคู่ควรแล้วหรือยังไงกัน  แล้วสิ่งที่ทำให้เธอไม่เข้าใจขึ้นมาเป็นอย่างมากก็คือทำไม

หลี่เจียนเจียนคนก่อนต้องมาทนยอมเป็นเบี้ยล่างอยู่รองมือรองเท้าอิตาอ๋องหน้าเหม็นอะไรนี่กันด้วย

หลี่เจียนเจียนมองสำรวจดูไปจนทั่วก็พบว่าจวนอ๋องแห่งนี้มีขนาดที่ใหญ่โตเป็นอย่างยิ่งกินพื้นที่ไปราวหลายสิบไร่เลยทีเดียว  อีกทั้งยังมีธรรมชาติที่งดงามเป็นอย่างมาก  ที่นี่สวยมากเสียจนไม่น่าจะมีเรือนพักที่เธออาศัยอยู่มาเป็นจุดด่างพร้อยใดเลยแม้แต่น้อย

“อีตาอ๋องงูสิงนั่นพักอาศัยอยู่ที่ไหน?”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยถามสองสาวใช้น้ำเสียงเคร่งขรึม

“ทะ ท่านอ๋องทรงประทับอยู่ที่เรือนใหญ่หลังนั้น

เพคะ”  สองสาวใช้รู้ดีว่าคงห้ามความอยากรู้อยากเห็นของหลี่เจียนเจียนไม่ได้  จึงได้ชี้นิ้วบอกทางน้ำเสียงสั่น

‘เอาล่ะ เป็นตายร้ายดีอย่างไรวันนี้เธอจะต้องพูดคุยกันกับอิตาอ๋องงูสิงอะไรนั่นให้รู้เรื่องกันไปข้าง  นี่มันบ้าเกินไปแล้ว  ตัวเองได้มาอยู่เรือนหลักหลังใหญ่งดงามราวกับสรวงสวรรค์  ส่วนตัวของเธอเองกลับต้องพักอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กคับแคบอันมีสภาพอันใดไม่ต่างไปจากเล้าไก่เช่นนี้’

ไม่รอช้า  เมื่อรู้ดังนั้นแล้ว  หลี่เจียนเจียนจึงได้เร่งฝีเท้ามุ่งเดินหน้าก้าวขาเข้าไปข้างในเรือนหลังใหญ่นั้นในทันใด  ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเอง  ที่กำลังนั่งจิบชาประชุมแผนยุทธศาสตร์ทางการรบกับเหล่าขุนศึกและองครักษ์ของตนอยู่  เมื่อพบว่าหลี่เจียนเจียนได้เดินทะลุพรวดพราดเข้ามาเช่นนี้แล้ว  ก็เกิดอาการควันออกหูโมโหขึ้นมาเป็นอย่างมาก

ด้านเหล่าขุนศึกและองครักษ์ของท่านอ๋องเองต่างก็พากันเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองหลี่เจียนเจียนเป็นตาเดียวกันอย่างมิได้นัดหมาย

‘นี่น่ะหรือพระชายาที่ท่านอ๋องทรงเกลียดชังนางมากนักหนาถึงกับทรงกล่าวกับผู้คนไปทั่วว่านางอัปลักษณ์สิ้นดี  อีกทั้งยังมีนิสัยที่ร้ายกาจมากอีกด้วย’

แต่มิว่าพวกเขาจะพากันตกตะลึงจ้องมองดูหลี่เจียนเจียนมากเพียงใด  ก็ยิ่งได้รับคำตอบกลับมาในใจว่า 

พระชายาผู้นี้ช่างงดงามเลอค่าเป็นอย่างยิ่ง  ทำเอาพวกเขาแทบจะหยุดหายใจไปเลยทีเดียว

นี่มันหญิงอัปลักษณ์ ณ ที่ใด  พวกเขาเห็นเพียงเทพธิดาแสนงามมายืนอยู่ตรงหน้าเพียงเท่านั้น