รวมกันเราอยู่

“พระชายา เห็นทีว่าข้าต้องพาเจ้าไปคำนับแม่ยายเสียแล้ว ไปเถอะ!!ซู่อวี๋และอี้เหวินเตรียมขบวนเสร็จแล้ว“ เสิ่นหลี่จ้านและหลิวซ่งหร่านทำความเคารพไทเฮา ฮ่องเต้ และฮองเฮา ก่อนจะประครองนางลุกขึ้นช้าๆ ทุกการกระทำที่เขาแสดงออก ยิ่งทำให้องค์ไทเฮาและฮ่องเต้ปราบปลื้ม เห็นทีว่าพวก้ขาจะคิดไม่ผิด ที่เบือกคุณหนูรองสกุลหลิวมาแต่งเข้าวัง

“รู้หรือยังว่าที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับเจ้า ประทับนิ้วบนใบหย่าสะ” ทันทีที่ขึ้นมาบนรถม้าเขาก็เอ่ยทันที ทำสาวใช้ที่เดินอยู่ข้างล่าง มองหน้ากันอย่างคิดหนัก

“ที่นี่ก็ไม่เหมาะกับท่าน!! อย่าพูดสิ่งใดให้แม่ข้าทุกข์ใจ กลืนคำพูดร้ายๆเรื่องจะหย่านั่นลงไปเสีย อี้เหวิน บอกขบวนไปที่ตระกูลเสิ่นก่อน จะข้ามหน้าข้ามตาไปสกุลหลิวได้อย่างไรหากเคารพฝั่งสามีไม่หมด” สาวใช้รับคำ ก่อนบอกต่อกันเป็นทอด

“ที่นั้นก็ร้ายไม่ต่างจากโต๊ะอาหารเมื่อครู่หรอกนะ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ” เขากอดอกพร้อมขู่นางนิ่งๆ

“ก็ดี เมื่อครู่ข้าพูดไม่ถนัดเพราะเห็นแก่ไทเฮา หากครั้งนี้มีใครสอดปากมายุ่งกับชีวิตคู่ของข้ากับท่าน จะได้ตอกกลับถนัดๆเสียหน่อย” สายตาคมเบิกกว้าง สตรีตรงหน้าเขาเป็นใคร เป็นพวกชอบท้าชนหรืออย่างไร เหตุใดจึงไม่เกรงกลัวสิ่งใดเช่นนี้

“พระชายาข้าคุ้มกะลาหัวให้เจ้าไม่ได้ทุกที่ ศรัตรูข้ามีทั้งเปิดเผยและแอบซ่อน เจ้าอยากเอาชนะข้าจนสติเลอะเลือนเช่นนั้นรึ” มือหนาจับไหล่นางให้หันมาเผชิญหน้า ยิ่งเสียงในรถม้าดังขึ้นเท่าใด เหล่าสาวใช้ยิ่งกุมมือกันแน่น ภาวนาให้ไม่ใครก็ใครสักคนนึงโยนกันออกมานอกรถม้า!!

“เหตุใดต้องคุ้มกะลาหัวข้า องค์ชาย…การที่ข้าแต่งงานกับท่านมีหลายปัจจัย 1ไทเฮาห่วงท่านจึงส่งข้ามา ไม่ได้ให้มารักหรือเทิดทูนท่าน แต่ส่งข้าให้มาจัดการชีวิตท่านให้เข้าที่เข้าทาง และข้ายอมรับว่ายากเข็ญ แต่ไม่เหนือบ่ากว่าแรง” นางสะบัดมือหนาออกจากไหล่บางที่โดนเขาบีบจนเจ็บ

“2 ข้าเห็นผู้มีพระคุณเป็นทุกข์จากบุรุษที่ไม่เอาไหนคนนึงไม่ได้ และ3 ข้าถึงวัยที่ต้องออกเรือน หากไม่แต่งกับท่าน ก็ต้องมีบุรุษสักคนที่ต้องแต่ง และหากเลือกได้ ข้าเลือกท่านที่สามารถอุ้มชูสกุลหลิวที่ตอนนี้มีชีวิตรอดกันเพียงห้าคนมิดีกว่าหรือ” นางไม่หลบสายตาค้นหาของเขาสักนิด พูดตามใจตัวเองคิดทุกอย่าง

“เจ้ากำลังจะบอกกับข้าว่า…เจ้าไม่ต้องการครอบครอง ต้องการเพียงตอบแทนบุญคุณเสด็จยาย และ…คงไว้ซึ่งสกุลหลิวของเจ้าเช่นนั้นรึ” นางพยักหน้า

“เดิมทีตั้งแต่ท่านพ่อข้าเสีย ญาติๆกอบโกยลักขโมยและเอาเปรียบไปไม่น้อย เมื่อเห็นแม่ข้าเริ่มทุข์ยาก การตัดพวกข้าออกจากตระกูลฝั่งแม่ก็เกิดขึ่นทันที ส่วนญาติฝั่งพ่อตายจากหมด ตอนนี้จึงเหลือเพียงข้า5คน ยังคงไว้ซึ่งศักศรีสกุลหลิว” เพราย้ายมาอยู่ในร่างนี้ตั้งแต่5ขวบ ทำนางเข้าใจและเห็นความเแ็นไปทุกอย่าง เท่านั้นยังไม่พอ นางยังพบว่าคนภายนอกดูถูกมารดานางเช่นไร จากฮูหยินสกุลใหญ่บัดนี้เปลี่ยนมาค้าขายขนมแทน นางจะไม่ยอมให้ผู้มีพระคุณต้องทุกข์ใจเด็ดขาด

“ข้าคนค้าขายทุกสิ่งที่ลงแรงไปต้องได้กำไร ข้ารู้อยู่แล้วว่าอย่างไรท่านต้องลาออกจากฐานันดร และท่านก็ขี้เกียจแย่งชิงทรัพย์สมบัติกับคนสกุลเสิ่น” นางพูดกับเขาด้วยท่าทีจริงจัง

“จะทำตัวเสเพลเช่นใดข้าไม่สน ที่ข้าสนคือหากคิดจะเสเพล ท่านต้องเอาตัวให้รอด ใบสัญญาค้าเกลือเป็นสิ่งที่ท่านพ่อท่านรักษามาเท่าชีวิต แต่เพราะบุญน้อยจึงยังไม่ได้จัดแจง” นางหยิบหมึกกับกระดาษข้างกายมาเขียนบางอย่างลงไป

“เดิมทีท่านปู่ของท่านคิดเพียงว่าทายาทสายตรงควรได้รับ แม้มีอนุและหลานมากมาย แต่มีท่านคนเดียวที่เป็นบุรุษสืบสกุลเสิ่น คนเฒ่าจะตายตาหลับได้อย่างไร เมื่อวันนึงสิ่งสุดท้ายที่ทำให้หลานเช่นท่านกลับถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี” ปากพร่ำพูดจนคนฟังเพลิดเพลิน มือก็เขียนบางอย่างลงไปเรื่อยๆ

“นี่คือส่วนแบ่งที่บ้านรอง บ้านสามสกุลเสิ่นจะได้รับหากท่านสานต่อการค้าเกลือ แต่หากท่านไม่สานต่อ ใบค้าเกลือจะถูกส่งต่อไปบ้านรอง ส่วนแบ่งก็จะเยอะขึ้น” นางชี้ให้เขาดู ร่างหนาถอนหายใจก่อนมองนางนิ่ง

“ข้ารู้อยู่แล้ว และเพราะเหตุนี้…ข้าจึงต้องคอยหลบคมดาบ และเสด็จยายยังคงขอให้ข้าเป็นบุตรบุญธรรมให้ฮ่องเต้คุ้มกะลาหัวเช่นนี้” น้ำเสียงรอดไรฟันทำนางพึงพอใจกับปฏิกิริยาของเขา

“ก็สนใจอยู่หนิ่ แล้วเหตุใดจึงไม่เปิดหน้าชน”

“เจ้าหมายความเช่นไร” แววตาสับสนทำนางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ทุกอย่างที่กล่าวถึงสกุลเสิ่นนางเพียงแต่อยากรู้ว่าเขารู้ตื้นลึกหนาบางเพียงใด และอยากรู้ว่าบุรุษตรงหน้านี้…สร้างเกาะป้องกันตนเองหรือไม่เท่านั่นเอง

“เคยได้ยินคำนี้หรือไม่ รวมกันเราอยู่ มีท่าน มีข้า แก้ปัญหาด้วยกัน”

“ข้าได้อะไร เจ้าได้อะไร” เขามองนางอย่างเคลือบแคลง

“ท่านได้เปิดหน้าสู้ไม่ต้องแสร้งทำตัวร้ายๆ ข้าได้ความมั่นคงของสกุลหลิว นั่นพอจะเป็นเหตุผลได้หรือไม่” สายตาคมขุ่นคิดถึงสิ่งที่สตรีตรงหน้าพูด นางที่เห็นเขาลังเลหรี่ตามองดูว่าเขาจะไปในทิศทางใด

“ข้ายังสามารถทำหอสุราได้หรือไม่” นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกช้าๆ บุรุษผู้นี้ช่างไม่กลัวตายเลยจริงๆ

“ช่วยใช้ชีวิตให้อยู่ในลู่ในทางก่อนได้หรือไม่ การทหารไม่เอา ให้เป็นขุนนางในวังก็ไม่ทำ วันๆคิดแต่จะเปิดหอสุรา ท่านอยากตายนักหรือ” เสียงตะเบ็งลั่นรถม้าทำบ่าวรับใช้ก้มหน้าขนอ่อนลุกชัน

“นั่นคือความฝันของข้า!!” คนดื้อรั้นมาตลอดมีหรือจะยอมลงให้นางง่ายๆ ข้อนี้นางรู้ดีทีเดียว

“หากอยากทำตามฝัน ก็ช่วยฝันให้มันสมกับเป็นหลานชายคนโปรดของไทเฮาหน่อย!!! ท่านรู้หรือไม่เหตุการณ์บ้านเมืองตอนนี้ไม่ปกติสักนิด” นางขยับเข้าไปใกล้เขาก่อนพูดเสียงรอดไรฟันช้าๆชัดๆ

“ศึกในบ้าน ศึกนอกบ้านล้วนแก้ไขยากพอกัน หากไม่ทำตามคำสั่งใคร ก็จงออกมาเป็นเพียงคุณชายสกุลเสิ่นที่เอาการเอางานเข้าใจหรือไม่” มือบางกำคอเสื้อเขาเอาไว้แน่น นางไม่เคยรู้สึกว่าสอนใครแล้วเหนื่อยถึงเพียงนี้มาก่อน

“ซ่งหร่าน ข้าเป็นสามีเจ้านะ!!” คนโดนกระชากคอเสื้อเบ้หน้า อยู่ด้วยกันเพียงหนึ่งวันนางทำเขานึกกลัว

“จัดการเรื่องในสกุลเสิ่นให้อยู่ในร่องในรอยเสีย ท่านปู่เสิ่นตอนนี้ตาขวาไม่ค่อยเห็นรุ่งนัก อย่าทูซี้ทำสิ่งใดที่ไม่เหมาะไม่ควร ไม่เช่นนั้น ต่อให้หนีข้าไปหอสุราได้ ข้าก็จะตามไปลากคอท่านกลับมา!!”