หม่อมฉันจะสนับสนุนเอง!!

“ เห็นทีวันพรุ่งนี้ข้าคงต้องหาวิธีทำให้เจ้าระเห็จออกจากตำหนักนี้ไวๆ หลิวซ่งหร่าน!!”

เช้าตรู่วันถัดมาทั้งคู่ถูกฮ่องเต้รับสั่งให้เข้าเฝ้า แม้เขาจะอยากจรลีออกไปท่องเที่ยวตามภาษากลับถูกคำพูดของภรรยาหมาดๆดักทางไว้เสียก่อน

“องค์ชาย…ท่านรู้หรือไม่ การที่ท่านจะหนีหน้าข้าไปตามหอสุรา ข้าที่เป็นพระชายามีสิทธิ์กระทำการสิ่งใดบ้าง พิธีแต่งงานมีการเฉลิมฉลองต่อถึงสามวัน ภายในสามวันนี้หากท่านทำให้ท่านแม่ข้าทุกข์ใจ” สตรีรูปร่างอรชรเดินเข้ามับจับเสื้อเขาให้เข้าที่เข้าทางพร้อมกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงเอื้ออาทร

“ข้าจะไม่ปล่อยคนข้างกายท่านเอาไว้สักคน!! หอสุรานั้นจะราบเป็นหน้ากอง แต่หากสามวันนี้ท่านทำตัวดี อยู่แต่ในวังและร่างคำขอลาออกจากฐานันดรด้วยตัวเองจนแล้วเสร็จ ข้าจะเป็นภรรยาที่เชื่อฟังท่าน…สักสองวัน“ เขาจับมือบางที่จัดชุดเขาเอาไว้แน่น

”พระชายา เจ้ารู้หรือไม่ ในวังแห่งนี้ใช้ความกล้าบ้าบิ่นเช่นเจ้าทำรั้งแต่จะทำให้ตนเองเจ็บ คนพวกนี้มีพิษสงรอบด้าน เจ้าที่เป็นเพียงบุตรสาวอดีตขุนนางจะเอาสิ่งใดไปสู้“ นางชักมือบางออกจากมือหนาพร้อมลูบไปบนอกแกร่ง

”ข้าไม่มีพิษสงเช่นคนอื่น แต่ข้ามีสมอง และมีมารยาสตรี…องค์ชาย เรื่องแค่นี้ไม่คณามือข้าสักนิด!!“ สายตากลมดั่งตากวางสานสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง คล้ายนางจะบอกบางอย่างแก่เขา บางอย่างที่ว่าทำให้เขายอมสงบปากสงบคำลง และยอมไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อเฉลิมฉลองกับเหล่าเสนาอำมาตย์

นานกว่าสองชั่วยามที่นางนั้งนิ่งฟังคนในราชวงศ์หรือญาติสามีคุยโอ้อวดกันไปมา นางคล้ายเข้าใจเขาขึ้นมาเสียแล้ว ว่าเหตุใดจึงทำหน้าเบื่อหน่ายเช่นนี้

“พระชายาองค์ชายสิบเอ็ดคงจะเหนื่อยจนหืดขึ้นคอ กว่าจะปราบพระสวามีให้อยู่ในลู่ในทางได้ หากท่านตรึงมืออยากขอคำปรึกษาข้าเองก็ยินดีรับฟัง” โต๊ะอาหารบ่าวสาวถูกจับนั้งแยกกันแต่ไม่ไกลกันนัก ห่างกันเพียงฝ่ามือกั้น นางจึงแสร้งยกน้ำชาขึ้นจิบช้าๆ ตามมารยาทที่ถูกไทเฮาสั่งสอนมาเกือบสามปี

“หม่อมฉันคิดว่าชีวิตคู่ของหม่อมฉันและองค์ชายสิบเอ็ดนั้น มีวิถีคิดและดำรงชีวิตไม่เหมือนครัวอืื่นเพคะ มิอาจเอื้อมรบกวนพระชายาองค์ชายรองได้ กระนั้นแล้วก็ต้องขอบพระทัยที่ยังทรงเป็นห่วงสะใภ้ใหม่เช่นข้า” มุมปากบางแย้มยิ้มเล็กน้อย คนอยากเสนอทางช่วยชักสีหน้าบึ้งตึง

เดิมทีวันนี้ในหมู่ลูกหลานพากันพนันขีนต่อว่า พระชายารากหญ้าจะสามารถลากตัวสามีหัวแข็งมาพบญาติมิตรได้หรือไม่ ทุกคนลงความเห็นกันว่าไม่ได้ แต่เมื่อร่างสูงกำยำในชุดสีเขียวของบ่าวสาวปรากฏกาย ยิ่งทำให้ญาติพี่น้องที่ไม่ใคร่พอใจในตัวองค์ชายสิบเอ็ดแทบลุกขึ้นเต้นเป็นเจ้าเข้า ยิ่งเห็นองค์ฮ่องเต้ยิ้มปลื้มปริ่มใจยิ่งแทบขาดลอนๆ

ยามอยากขู่สตรีที่ชนชั้นต่ำกว่าอย่างหลินซ่งหร่าน นางกลับตอกกลับมานิ่มๆ มิหนำซ้ำนั้งอยู่ตรงนี้ นางทำแค่ตักอาหารข้าๆ เคี้ยวอาหารช้าๆ ยกน้ำชาขึ้นจิบแบบไม่อินังขังขอบ พวกนางจึงยิ่งไม่ชอบใจ

“ได้ข่าวว่าสตรีที่หอสุราก่วนเยว่น้ำตาไหลอาบแทบท่วมตลาด เพียงเพราะองค์ชายสิบเอ็ดเข้าพิธีแต่งงานสายฟ้าแล่บ ป่านนี้คงเฝ้ารอให้สามีของเจ้ารีบเร่งเข้าไปอธิบายกระมัง” นางคีบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมากัดหนึ่งคำ ก่อนจะวางมันลงเบาๆ ความเงียบตามมาเป็นแถบ ทุกการกระทำของหลิวซ่งหร่านยิ่งทำให้ผู้คนต่างลุ้นทั้งโต๊ะของเหล่าสตรีและโต๊ะของเหล่าบุรุษ

“อาจเป็นเช่นนั้นเพคะ สามีหม่อมฉันค่อนข้างใช้จ่ายมือเติบ การที่ตั้งตารอบุรุษกระเป๋าหนักย่อมเป็นธรรมดาของอาชีพสตรีเหล่านั้น แต่เชื่อหม่อมฉันเถิดเพคะ สิ่งใดกรวด สิ่งใดเพชร องค์ชายย่อมมองออก มิเช่นนั้น ตราประทับบนทะเบียนสมรสที่หมึกยังไม่ทันแห้งดีคงไม่วางอยู่บนหัวเตียงห้องหอเป็นแน่” นางกวาดตามองเหล่าสะใภ้และองค์หญิงที่เป็นทั้งลูกสาว ลูกสะใภ้และหลานฮ่องเต้นิ่งๆ ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นสูงและจิบเบาๆด้วยท่าทีสง่างาม

“หากภายหน้า พบเจอพระสวามีหม่อมชั้นตามหอสุรา โรงน้ำชา หรือหนักสุดคงเป็นหอโคมเขียว รบกวนพระชายาองค์รัชทายาทโปรดเมตตราส่งคนมารายงานหม่อมฉันจะได้นับดูว่าในหนึ่งเดือนสามีชอบไปที่แห่งใดมากที่สุด จะได้…ตัดสินใจได้ว่าจะเปิดร้านอะไรดีในอนาคต” ท่าทางไม่โกรธ ไม่เสียใจ และยังสนับสนุน ยิ่งทำให้คนอยากยุแยงเต้นเป็นเจ้าเข้า นางไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใคร หากเสิ่นหลี่จ้านชอบสิ่งนั้น นางก็จะสนับสนุน สิ่งที่เสิ่นหลี่จ้านต้องการหลุดพ้นจากคนเหล่านี้ไม่ใช่การเอาชนะ แค่ต้องการพาตัวเองให้หลุดพ้นจากคนพวกนี้ต่างหาก

“พระชายา เห็นทีว่าข้าต้องพาเจ้าไปคำนับแม่ยายเสียแล้ว ไปเถอะ!!ซู่อวี๋และอี้เหวินเตรียมขบวนเสร็จแล้ว“ เสิ่นหลี่จ้านและหลิวซ่งหร่านทำความเคารพไทเฮา ฮ่องเต้ และฮ่องเฮา ก่อนจะประครองนางลุกขึ้นช้าๆ ทุกการกระทำที่เขาแสดงออก ยิ่งทำให้องค์ไทเฮาและฮ่องเต้ปราบปลื้ม เห็นทีว่าพวกเขาจะคิดไม่ผิด ที่เลือกคุณหนูรองสกุลหลิวมาแต่งเข้าวัง