ตอนที่ 8 ผู้มีอิทธิพล

จริงอยู่ว่าการมาของถังเจิ้นในครั้งนี้เป็นเพียงการมาเยี่ยมเยียนเสี่ยวซานเท่านั้น แต่จุดประสงค์หลักของเขาคือการขอสิทธิในการเลี้ยงดูเด็กชายอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ตอนแรกผู้ดูแลสถานสงเคราะห์รู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับการมาเยือนของเขา เกรงว่าอีกฝ่ายจะใช้อิทธิพลที่มีในการบังคับให้ตนอนุมัติเรื่องการรับเลี้ยงเด็ก แต่เห็นว่าสถานการณ์ทุกอย่างราบรื่นดี เขามากับภรรยาที่ดูเข้ากับเด็กได้ดี อีกทั้งยังมีความตั้งใจจะรับดูแลเสี่ยวซานด้วยเหตุผลส่วนตัว แบบนี้คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

“คุณจ้าว พาเสี่ยวซานกลับได้แล้วล่ะ ได้เวลานอนกลางวันแล้ว” ผู้ดูแลวัยห้าสิบห้าบอกเจ้าหน้าที่วัยกลางคนด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนโยนอย่างเช่นเคย

“คุณอาจะมาหาผมอีกหรือไม่” ก่อนไปเด็กน้อยถามอย่างมีความหวัง

“แน่นอนสิจ๊ะ เราจะต้องมาหาเสี่ยวซานบ่อย ๆ จนกว่าเราจะรับหนูไปอยู่ด้วยได้ เสี่ยวซานอยากไปอยู่กับพวกเราไหม” จางม่านอวี้ถามด้วยน้ำเสียงและแววตาที่แสดงความเอ็นดูเด็กชายอย่างเปิดเผย

“ผมอยากไป ผมจะรอนะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี แม้จะกลัวถังเจิ้น แต่อย่างน้อยก็เป็นคนเดียวที่ตนรู้จัก แม้จะจำไม่ได้และเป็นความจำจากรูปถ่าย ก็ยังดีกว่าอยู่กับสถานที่ที่ไม่รู้จักใครเลย

เมื่อเด็กน้อยเดินออกไปกับเจ้าหน้าที่แล้ว ผู้ดูแลสถานสงเคราะห์ก็จ้องมองแววตาของจางม่านอวี้ที่มองตามด้วยสายตาที่เอ็นดูอย่างเปิดเผย จึงวางใจว่าหากไปอยู่ในมือของทั้งคู่แล้วคงจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ไม่ใช่การรับเลี้ยงเพื่อเหตุที่แฝงด้วยจุดประสงค์ร้าย

“เรื่องที่จะยื่นขอรับเลี้ยงเสี่ยวซาน ที่เจาะจงเป็นเขาเพราะประธานถังรู้จักมาก่อนนี่เอง” เธอเกริ่นประโยคนั้นแล้วรอดูท่าทีของอีกฝ่าย

“ครับ ผมเป็นสหายของพ่อเสี่ยวซาน พอได้ข่าวว่าญาติคนอื่นทอดทิ้งเสี่ยวซานและไม่มีใครเหลียวแลจนต้องมาอยู่สถานสงเคราะห์ จึงอยากจะรับไปดูแลด้วยตัวเอง” เขาบอกเหตุผลนี้ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ ทว่าแฝงด้วยความหนักแน่น

“เช่นนั้นยื่นเอกสารเข้ามาเลยนะคะ เสี่ยวซานตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยพูดจา วันนี้แกดูสดชื่นขึ้นมาก อีกอย่างคุณสมบัติของประธานถังก็ครบถ้วน เหลือแค่ให้คุณนายถังเซ็นยินยอมรับเลี้ยงเสี่ยวซานร่วมด้วย ก็น่าจะรับเลี้ยงเสี่ยวซานได้เลย”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นถังเจิ้นก็เผยรอยยิ้มออกมา ยื่นเอกสารรอบแรกถูกปัดตกไป ไม่คิดว่าครั้งนี้แค่มาเยี่ยมเยียนจะได้รับข่าวดีรวดเร็วกว่าที่คิด ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะความอ่อนโยนของภรรยากำมะลอที่แสดงออกมาให้อีกฝ่ายวางใจ

“ฉันยินดีจะรับรองเอกสารร่วมกับสามีค่ะ ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสเราทั้งสองได้ดูแลเสี่ยวซาน” จางม่านอวี้กล่าวแล้วยื่นมือไปวางบนมือของสามีเพื่อแสดงความยินดีแล้วบีบมือเขาเล็กน้อย

ถังเจิ้นรู้ความหมายนั้นดี เขาหันไปยิ้มให้กับภรรยากำมะลอที่แสดงบทบาทได้อย่างสมจริง

“ผมจะยื่นเอกสารอีกครั้งให้เร็วที่สุด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความยินดีอย่างเปิดเผย ตั้งใจจะพูดเรื่องทุนสนับสนุนแต่ยังไม่ได้เอ่ยออกไป เกรงว่าจะเป็นการพูดให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าตนใช้เงินในการช่วยเหลือในครั้งนี้

************************

เอกสารการขอรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมถูกยื่นไปได้หลายวันแล้ว ห้องนอนเล็กที่จางม่านอวี้จัดเอาไว้ก็พร้อมสำหรับการต้อนรับสมาชิกใหม่

ช่วงนี้ถังเจิ้นค่อนข้างจะยุ่งอยู่กับงานของเขา กลับดึกทุกคืนในเวลาที่เธอหลับไปก่อนแล้ว ทว่ายังคงความเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ล่วงเกินเธอแม้แต่ปลายผม

ระหว่างมื้ออาหารเช้า เขายังคงมีสีหน้าที่เคร่งเครียด เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว ทำให้สถานการณ์ภายในบ้านก็ดูตึงเครียดตามไปด้วย

“วันนี้ฉันจะออกไปซื้อของค่ะ เลยอยากจะขอเบิกเงินและคูปองเสื้อผ้าเอาไว้ติดตัว” เธอเอ่ยขึ้นเมื่อเขาวางตะเกียบลง

ถังเจิ้นในชุดถังจวงหรือที่รู้จักกันในชื่อถังสูทที่เป็นเสื้อคอจีนสีดำทั้งชุด มองเธอด้วยสายตาที่กำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“คุณไปเปลี่ยนชุดแล้วออกไปพร้อมผมดีกว่า” เขาบอกเสียงเรียบ ตอนแรกจางม่านอวี้จะปฏิเสธแต่เมื่อเห็นสายตาอย่างนั้นก็เย็นวาบที่แผ่นหลังและพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

“ผมจะไปรอที่รถ” เขาพูดแล้วลุกขึ้นยืน

จางม่านอวี้รีบลุกตามแล้วไปเปลี่ยนชุดอย่างเร่งรีบไม่อยากให้เขาเสียเวลารอเธอนาน

“จะดีเหรอครับ ให้คุณนายไปด้วยแบบนั้น” ซ่งเหยียนถามขึ้นในขณะที่เดินตามหลังไปที่โรงจอดรถ ปกติแล้วถังเจิ้นไม่ชอบให้คนนอกวุ่นวายเข้ามากับงานของเขา

“ขากลับฉันจะพาเธอไปเยี่ยมเสี่ยวซานด้วยกัน” น้ำเสียงนั้นตอบเสียงเรียบ ซ่งเหยียนจึงไม่ได้ถามต่อ

เมื่อคุณนายน้อยมาถึงรถก็เคลื่อนออกจากบ้าน ขับผ่านตัวเมืองซีเฉิงมุ่งหน้าไปที่บริษัทต้าถัง ระหว่างทางเต็มไปด้วยความเงียบจนรู้สึกกดดัน เวลาเขาเงียบน่ากลัวกว่าตอนที่เขาพูดเสียอีก

“ตามผมขึ้นไปที่บริษัท จะให้ซ่งเหยียนเบิกเงินและคูปองให้ แล้วให้ลุงเฉียนพาไปในระหว่างที่ผมทำงาน เสร็จแล้วผมจะพาไปเยี่ยมเสี่ยวซานและถือโอกาสตามเอกสารด้วยว่าถึงขั้นตอนไหนแล้ว” เขาบอกเธอก่อนจะถึงที่หมาย

“ค่ะ” จางม่านอวี้รับคำแล้วนั่งเกร็งจนปวดหลังไปหมดกับน้ำเสียงที่ดุดันในช่วงหลายวันมานี้ ไม่รู้ว่าจะเครียดอะไรหนักหนา

“ข้างหน้าบริษัทมีรถขวางอยู่ จะให้ผมจอดหรือขับผ่านไปก่อนครับ” ลุงเฉียนคนขับรถถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่กังวลเล็กน้อย

“นั่นรถของเหล่าเติ้งครับ” ซ่งเหยียนที่นั่งหน้าข้างลุงเฉียนกล่าวขึ้นเสียงเครียด

“ตั้งใจมาจอดแบบนั้นคงตั้งใจอยากมาเจอฉันสินะ ถ้าอย่างนั้นก็คุยกันให้จบเรื่องเลยดีกว่า” ถังเจิ้นพูดเสียงเข้ม จางม่านอวี้นั่งฟังอยู่ก็รับรู้ถึงปัญหาตึงเครียดนี้

“นั่งรออยู่ข้างใน” เขาสั่งเธอแล้วลงจากรถไปพร้อมกับซ่งเหยียน และลูกน้องของเขาที่อยู่หน้าบริษัทก็ตามไปยืนอยู่ด้านหลังพร้อมคุ้มกันเจ้านาย

หญิงสาวนั่งลุ้นอยู่ในรถ มองดูผู้มีอิทธิพลอีกคนที่ก้าวลงมาในชุดถังจวงสีดำเช่นเดียวกัน แต่ไม่ได้ดูสง่างามอย่างถังเจิ้น ทว่าดูน่ากลัวและเจ้าเล่ห์

“ลุงเฉียน นั่นใครหรือคะ”

“ประธานเติ้ง เปิดบริษัทค้าขายวัตถุโบราณ คู่แข่งของประธานถังของเราครับ” ลุงเฉียนตอบแล้วนั่งดูสถานการณ์อยู่บนรถ

“เขาจะยิงกันไหมคะ” เธอถามด้วยความกังวล

“ไม่มีการยิงกันหรอกครับ...” จางม่านอวี้ฟังแล้วก็หายใจโล่งขึ้น อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เกิดใหม่ในยุคสมัยที่ใช้ความรุนแรงกันอย่างป่าเถื่อน

“แต่ก็ไม่แน่ครับ เพราะเหล่าเติ้งเป็นพวกเจ้าเล่ห์ ต่อหน้าไม่ทำแต่ลับหลังไม่แน่ ปีที่แล้วมีคนมาลอบยิงท่านประธาน เดากันว่าเป็นเหล่าเติ้ง แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่จะเอาผิดได้” ประโยคที่ตามมาทำเอาคุณนายน้อยถึงกับเอามือทาบอก

เธอแต่งงานกับถังเจิ้นจะโดนลูกหลงไปด้วยหรือไม่ มิน่าเล่าถึงไม่มีใครกล้ารับงานแต่งงานกับเขา นอกจากจะเซ็นใบหย่าล่วงหน้า ไม่มีโอกาสในทรัพย์สมบัติใด ๆ แล้วยังต้องเสี่ยงภัยจากศัตรูทางธุรกิจด้วย

************************