All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยากำมะลอของประธานมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

ปี 2024 ณ ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าเดอะฟิวเจอร์ ใจกลางกรุงปักกิ่ง“นั่นคุณจะทำอะไร” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและกังวลมีดปลายแหลมที่ถูกยื่นมาตรงหน้า คนที่ถือมันคือสามีอันเป็นที่รัก เขากำลังเดินเข้ามาด้วยแววตาที่เย็นชาและอำมหิต ข้างหลังคือผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอ กำลังยืนยิ้มแล้วกอดอกมองดูด้วยสายตาที่ดูเย็นชาและไร้ความเมตตา“เสียใจด้วยนะ ถ้าคุณไม่ตาย ผมกลับอี้หลิวก็คงจะไม่มีทางสมหวังในความรัก”“ไป่หานเฉิน จะทำเกินไปแล้วนะ ถึงกับจะต้องฆ่าฉัน เพื่อเปิดเส้นทางรักของพวกคุณอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ สามีที่แต่งงานกันไม่ถึงปี ที่แท้ก็ไม่เคยรักตนเลยสักนิด“หึ ไม่เพียงแค่เราได้สมหวังกัน แต่สมบัติทุกอย่างของคุณจะตกเป็นของผม ขอบคุณที่ทำงานหนักเพื่อเรานะม่านอวี้” ผู้เป็นสามีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น แล้วหันไปยิ้มให้กับมู่อี้หลิวชู้รักของตน“ถ้าคุณฆ่าฉัน คุณก็ต้องได้รับโทษทางกฎหมาย ไม่มีวันได้แตะต้องทรัพย์สมบัติของฉันหรอก” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น นอกจากจะทรยศเธอแล้วก็ยังต้องการที่จะกำจัดเธอเพื่อครอบครองทรัพย์สินที่เธอสร้างมันด

รถเก๋งคันสีดำรุ่นคลาสสิกวิ่งเข้าไปจอดหน้าบริษัทต้าถังที่เป็นอาคารสี่ชั้น ฝั่งตรงข้ามมองเห็นห้างสรรพสินค้าที่กำลังก่อสร้าง อีกไม่เกินสองปีห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ก็คงได้เปิดทำการอย่างแน่นอนประตูรถถูกเปิดออก ถังเจิ้นลงจากรถก่อนแล้วยื่นมือให้เธอจับเพื่อเดินควงแขนกันเข้าไป หญิงสาววางมือบนฝ่ามือหนา รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แม้จะผ่านการแต่งงานมาแล้ว ทว่าผู้ชายคนนี้ก็ยังถือว่าเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธออยู่ดีหญิงสาวในชุดกี่เพ้าตามแบบอนุรักษนิยมที่คุณย่าของเขาชอบ เธอลงจากรถมายืนเคียงข้างกับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี มือที่วางบนมือของเขาใตอนแรกเลื่อนมาวางคล้องที่แขนแล้วเดินเข้าไปในงานพร้อมกัน ท่ามกลางสายตาชื่นชมของคนที่มาร่วมแสดงความยินดีในงานเลี้ยงเปิดตัวสะใภ้สกุลถังห้องโถงจัดงานอยู่บนชั้นบนสุดของอาคาร เมื่อไปถึงก็พบว่าแขกส่วนใหญ่ได้มาถึงแล้ว งานเลี้ยงจัดแบบดั้งเดิมเป็นโต๊ะอาหารแบบโต๊ะจีนทั่วไป แขกในงานส่วนใหญ่แต่งกายแบบดั้งเดิมเพื่อเอาใจลู่เหว่ยที่ถังเจิ้นแต่งตัวแบบนี้ในงาน และเสื้อผ้าส่วนใหญ่เป็นแบบดั้งเดิม ส่วนหนึ่งก็คงมีอิทธิพลมาจากการเลี้ยงดูจากครอบครัวอนุรักษนิยม ถ้าคนอื่นใส่คงจะดูแก่และเชยระเบ

แค่วันแรกที่ฟื้นมาอยู่ในร่างของจางม่านอวี้ หญิงสาวที่ชื่อแซ่เหมือนกันในยุคนี้ เธอก็มีเรื่องวุ่นวายยุ่งยากตั้งแต่เริ่ม ชีวิตในวันต่อ ๆ ไปจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่อาจรู้ได้หลังจากคุณย่ากลับไป จางม่านอวี้เปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่สุภาพอยู่ในบ้าน เดินสำรวจดูบ้านสองชั้นที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย พลางนึกว่านี่คือบ้านหลังเล็กที่เอาไว้ต้อนรับแขกชั่วคราว แล้วบ้านสกุลถังจริง ๆ จะหลังใหญ่แค่ไหน บางทีอาจจะไม่ใช่บ้านแต่เป็นคฤหาสน์เสียด้วยซ้ำ“จริงสิ เจ้าของห้างสรรพสินค้าเดอะฟิวเจอร์ไม่ได้แซ่ถังนี่” เมื่อนึกย้อนไปถึงความทรงจำที่มีต่อห้างเดอะฟิวเจอร์แล้ว คนที่เป็นเจ้าของไม่ใช่ถังเจิ้น หรือคนจากสกุลถัง แต่เป็นของนักธุรกิจที่แซ่เจียง สองพ่อลูกที่เป็นมหาเศรษฐีและนักลงทุนชื่อดังในเมืองซีเฉิงแห่งนี้แต่เมื่อพยายามนึกถึงประวัติของนักธุรกิจวัยกลางคนผู้เป็นพ่อที่เคยอ่านผ่านตาก็นึกไม่ออก แต่ลูกชายวัยของเขาเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงในวัยเพียงยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น“คุณนายจะออกไปไหนคะ” อากุ้ยสาวใช้ที่ติดตามรับใช้ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่กล่าวถามเมื่อเห็นว่าคุณนายน้อยของบ้านกำลังจะเดินออกไปนอกบ้าน“ฉันแค่จะเดินชมสวนดอกไม้ มา

ใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งและเคร่งเครียดขณะที่นั่งรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน ทำให้จางม่านอวี้ไม่กล้าที่จะตั้งคำถามหรือว่าชวนสามีในนามพูดคุยถังเจิ้นในชุดสูททำงานแบบสากล ดูดีกว่าชุดคลุมยาวสีดำแบบเจ้าพ่อยุคเก่าที่สวมเมื่อวานนี้ คงเป็นเพราะว่าวันนี้เขาจะต้องไปเยี่ยมว่าที่ลูกบุญธรรม จึงแต่งกายดูเป็นทางการหน่อย“นี่ครับ เอกสารที่ขอได้แล้วครับ” ชายในชุดถังสูทแบบดั้งเดิมสีเรียบง่าย ที่เป็นคนสนิทของเขาเดินถือซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้ถังเจิ้นเปิดอ่านเอกสารด้านในแล้วมีสีหน้าที่ดูเครียดหนักกว่าเดิม พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแสดงความหัวเสียกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนรอบตัวเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ“ถ้าเหล่าเติ้งจะเล่นสกปรกแบบนี้ เราคงอยู่เฉยไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงนั้นกล่าวขึ้นพร้อมกับแววตาที่ดูเย็นชา พร้อมกับพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องมือขวาที่พ่วงตำแหน่งที่ปรึกษาด้านวัตถุโบราณซ่งเหยียนพยักหน้ารับอย่างรู้กัน จากนั้นก็เดินกลับออกไปด้วยสีหน้าที่จริงจัง ในขณะที่คนออกคำสั่งเริ่มหันมาให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อจางม่านอวี้กลืนอาหารลงคออย่างยากลำบาก ระบบเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลที่พกอาวุธยิงกันกลางเมืองมันหมด

เหตุการณ์ตรงหน้าคือชายผู้มีอิทธิพลสองคนในชุดถังจวงสีดำ กำลังยืนเผชิญหน้ากันที่ถนนหน้าบริษัทของถังเจิ้นเหล่าเติ้งในวัยประมาณห้าสิบท่าทางโอหัง หยิ่งยโสและสีหน้าเจ้าเล่ห์ ในขณะที่ถังเจิ้นในวัยยี่สิบหก เขาดูสง่างามและเยือกเย็น กำลังยืนเจรจากันอย่างออกรสไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน จู่ ๆ คนของเหล่าเติ้งก็เหมือนว่าจะล้วงอาวุธออกมาจากสาบเสื้อ ในขณะที่คนของถังเจิ้นก็เตรียมล้วงอาวุธเช่นกันทั้งสองผู้นำยกมือตั้งฉากเป็นสัญลักษณ์ห้าม แล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนลดมือลงจากเสื้อที่น่าจะมีอาวุธซ่อนอยู่“มะ..มีอาวุธ นี่พกอาวุธกลางเมืองหรือคะ” จางม่านอวี้ถามเสียงสั่น หัวใจแทบหลุดลงมาถึงตาตุ่ม เกือบจะเกิดการกราดยิงกันกลางเมืองแล้วไหมล่ะ“ประธานถังและเหล่าเติ้งอยู่ในระดับนี้ คนปองร้ายและศัตรูก็มีมาก หากมีอาวุธจริง ไม่จำเป็นก็ไม่ได้นำออกมาใช้ เพราะกฎหมายรุนแรงมาก แม้จะเป็นการป้องกันตัวก็ตาม แต่เท่าที่ดูแล้วทั้งสองฝ่ายก็แค่แกล้งมีอาวุธขู่กันเท่านั้นแหละครับ เพราะหากตรวจค้นเจอก็อาจจะถูกจับกุมได้” ลุงเฉียนผู้ที่ติดตามคุณชายของสกุลถังมานานก็บอกตามการคาดเดาของตน“ขอให้แค่แกล้งขู่เถอะ”ว่าแล้วก็จ้องมองสถานการณ์ตรง